Umuulan sa Maynila simula pa noong dapit-hapon. Hindi naman bumabaha, pero sapat na ang ambon para gawing madilim, malagkit, at nakakapagod ang paligid. Ang mga jeepney ay humaharurot sa mga lubak, habang ang mga neon na karatula ay kumukurap sa tapat ng mga saradong tindahan. Sa di-kalayuan, may isang videoke machine na pilit na kumakanta sa gitna ng static.
Si Marco ay mag-isang nakaupo sa kanyang apartment sa Quiapo. Lahat ng ilaw ay nakabukas. Halos dalawang araw na siyang hindi nakakatulog. Ang electric fan ay pautal-utal na umiikot sa sulok, at ang telebisyon ay nakatutok sa isang lumang palabas, naka-mute, habang ang mga kulay nito ay humahalo sa madilim na pader.
3:17 ng madaling-araw.
Pagkatapos, may kumatok. Tok. Tok. Tok. Mahina. Munting kamao ng bata.
Natigilan si Marco. Hindi siya huminga. Muling kumatok. Hindi galing sa pintuan sa ibaba,galing mismo sa pinto ng kanyang apartment. Dahan-dahan siyang tumayo, nanginginig ang mga tuhod. Naglakad siya patungo sa peephole nang walang ingay.
Isang batang babae ang nakatingin sa kanya. Siguro’y anim na taong gulang. Basang-basa ang buhok, nakadilaw na kapote, at nakayapak. Nakangiti.
Napaurong si Marco at agad na tinakpan ng kanyang mga kamay ang sariling bibig.
Sa likod ng bata, sa madilim na hallway ng apartment, may dalawa pang batang lalaki. Nakangiti rin sila. Itinagilid ng bata ang kanyang ulo. Naghihintay.
Alam ni Marco ang panuntunan. Hangga’t nakatakip ang kanyang bibig, titigil sila. Pero sa sandaling bumaba ang kanyang depensa, susubukan nilang halikan siya. At kapag nangyari iyon,tapos na.
Hindi agad-agad. Iyon ang nakakatakot. Isang call center agent sa Makati ang namatay apat na araw matapos siyang halikan. Nabangga ang motor niya sa isang truck sa EDSA. Isang estudyante sa Sampaloc ang inatake sa gitna ng klase. Isang matanda sa Tondo ang hindi na nagising. Iba-iba ang kamatayan, pero iisang ngiti ang naghatid.
Nakita ni Marco ang unang halik tatlong gabi na ang nakalilipas sa LRT. Isang pagod na manggagawa ang nakatulog sa tabi niya habang bumubuhos ang ulan sa bintana ng tren. May isang batang lalaki na lumapit at walang emosyong hinalikan ang lalaking natutulog. Smack. Ang lalaki ay nagising na tila nalilito. Ang bata naman ay lumingon kay Marco at ngumiti nang malapad. Kinabukasan, nabasa niya ang balita: isang lalaki ang nahulog mula sa isang condominium sa Pasig.
Tok. Tok. Tok.
Nagulat si Marco. Lumipat ang katok. Galing na ito sa bintana sa tabi ng fire escape. Lumingon siya nang dahan-dahan. Naroon ang batang babae, nakatayo sa labas, anim na palapag mula sa kalsada. Nakangiti sa kabila ng salamin.
"Paano ka nakarating diyan…," bulong ni Marco.
Lalong lumapit ang bata. Dinikitan ni Marco ang kanyang bibig ng kanyang mga palad. Agad na nagbago ang mukha ng bata,naging blangko.
Biglang tumunog ang kanyang cellphone. Isang unknown number. Nanginginig na sinagot niya ito. Isang pagod na boses ang bumulong: "Don’t let them kiss you." Static. "I lasted eleven days... They wait until you’re tired."
Pinatay ang tawag. Ang mga ilaw sa apartment ay kumurap-kurap hanggang sa tuluyang mamatay. Nilamon ng dilim ang silid. Sa labas, umalingawngaw ang kulog. Humihingal si Marco sa pamamagitan ng kanyang ilong habang hinahanap niya ang flashlight ng kanyang cellphone.
Click.
Itinutok niya ang liwanag sa sala. Wala roon. Itinutok niya ito sa ibaba. May mga basang bakas ng paa sa tiles patungo sa hallway. Umatras si Marco nang dahan-dahan.
Sa dulo ng hallway, nakatayo ang tatlong bata. Nakangiti. Tumutulo ang tubig mula sa kanilang mga damit patungo sa sahig. Ang pinakamaliit ay may hawak na maduming Santo Niño. Lahat sila ay nakatitig nang hindi kumukurap. Naghihintay. Hindi sila nananakit nang sapilitan. Iyon ang pinakamasakit. Alam nilang pagod ka na. Alam nilang mapapagod ang iyong mga kamay.
Naglakad ang mga bata nang sabay-sabay. Napahikbi si Marco sa likod ng kanyang mga kamay. Ang batang may hawak ng Santo Niño ay nagsalita sa isang masiglang boses:
"Pagod ka na."
Biglang lumuha ang mga mata ni Marco habang ang flashlight na kanyang hawak ay kumurap-kurap na parang mamamatay na. Ang mga bata ay lalong ngumiti. Sa labas, sa madilim at basang kalsada ng Maynila, ang busina ng isang jeepney ang tanging ingay na naririnig. Pagkatapos, tuluyang namatay ang flashlight.
Mula sa panaginip ni Allaine S.---
No comments:
Post a Comment