IKATLONG BAHAGI
Paalaala sa Mambabasa
Ang kuwentong ito ay naglalaman ng mga tagpo ng pagkawala, panganib sa daan at bundok, psychological distress, supernatural horror, at pahiwatig ng kamatayan o hindi nalutas na pagkawala. Magpatuloy lamang kung handa ka sa ganitong uri ng kuwento. Hindi lahat ng babala ay para iligtas ka. Minsan, may mga babalang ibinibigay para malaman kung susunod ka. At kapag nasunod mo na, hindi ibig sabihin ligtas ka na.
Prologue: Ang Babae sa Paanan ng Bundok
Hindi na dapat bumiyahe si Ariel noong gabing iyon.
Alam niya iyon.
Alas-dos pasado na ng madaling-araw nang matapos ang huling pasakay niya sa bayan ng Cuenca. Pagod na ang mata niya. Mabigat na ang batok niya. Ilang beses na siyang napakurap sa harap ng manibela, pero sinabi niya sa sarili na kaya pa niya hanggang bahay.
Kaunting kape lang.
Kaunting radyo.
Kaunting bukas ng bintana para sumalpok ang malamig na hangin sa mukha.
Pero habang binabagtas niya ang madilim na kalsada malapit sa paanan ng Maculot, unti-unting nawala ang tunog ng radyo.
Hindi ito namatay.
Hindi rin nag-static.
Bumaba lang ang volume nang kusa, na para bang may kamay na dahan-dahang pinipihit ito pababa.
Napatingin si Ariel sa dashboard.
“Anong trip mo ngayon?”
Sumilip siya sa windshield.
Madilim ang kalsada.
Ang bundok ay nakatayo sa gilid ng gabi, malaking aninong hindi gumagalaw. Walang kasunod na sasakyan. Walang kasalubong. Wala ring tao.
Hanggang sa nakita niya ang babae.
Nakatayo ito sa gilid ng kalsada.
Pula ang suot.
Hindi siya kumaway. Hindi siya humarang. Hindi siya humingi ng tulong.
Nakatayo lang siya sa paanan ng bundok, nakaharap sa direksyon ng sasakyan ni Ariel, parang matagal na siyang naghihintay. Parang alam niyang titigil siya.
“Hindi,” bulong ni Ariel.
Hindi niya alam kung bakit iyon ang una niyang nasabi.
Hindi pa siya malapit sa babae. Hindi pa niya nakikita nang malinaw ang mukha nito. Pero may bigat na agad sa dibdib niya, parang may nauna nang alaala sa pangyayaring hindi pa nangyayari.
Bumagal ang sasakyan.
Hindi niya sinadya.
Pinisil niya ang manibela at inapakan ang silinyador. Pero imbes na bumilis, lalo pang bumagal ang takbo.
“Hindi ako titigil,” sabi niya, mas malakas.
Nang muli siyang tumingin sa kalsada, wala na sa gilid ang babae.
Nakahinga siya nang maluwag.
Hanggang sa narinig niya ang click.
Bukas ang lock ng pinto sa likod.
Nanigas ang mga kamay niya sa manibela.
May tunog ng pinto.
Hindi malakas. Hindi bigla.
Dahan-dahang pagbukas.
Pagpasok ng malamig na hangin.
Pagdikit ng basang tela sa upuan.
At pagkatapos, ang mabigat na paglubog ng backseat, na para bang may umupo.
Hindi tumingin si Ariel sa salamin.
Hindi agad.
Tumitig siya sa kalsada habang nanunuyo ang lalamunan niya.
“Ma’am?” tanong niya. “Saan kayo bababa?”
Walang sumagot.
Ang tanging narinig niya ay hinga.
Mabagal.
Malapit.
Galing sa likod niya.
Inangat niya ang mga mata sa rearview mirror.
Walang tao sa backseat.
Pero ramdam niya ang bigat sa likuran. Kita niya sa gilid ng mata ang bahagyang baba ng upuan. Naririnig niya ang mahinang patak ng tubig mula sa basang damit. Amoy niya ang lupa.
Puláng lupa.
“Ma’am,” ulit niya, halos pabulong. “Saan po kayo bababa?”
Ang digital clock sa dashboard ay nagpalit.
3:17 AM
Biglang kumurap ang ilaw sa loob ng sasakyan.
Isang beses.
Dalawa.
Tatlo.
Sa ikatlong kurap, nakita ni Ariel sa rearview mirror ang babae.
Nasa likod niya.
Nakaupo.
Nakayuko.
Pula ang suot.
Basâ ang buhok.
Hindi niya nakita ang mukha.
Pero nakita niya ang kamay nito, nakapatong sa gitna ng upuan, maputla, mahaba ang daliri, may lupa sa kuko.
Pagkurap ulit ng ilaw, wala na siya.
Pero may boses na bumulong mula mismo sa likod ng tenga ni Ariel.
“Hindi ako bumaba.”
Napapreno siya.
Huminto ang sasakyan sa gitna ng kalsada.
Nang tumingin siya sa likod, wala nang tao.
Walang babae.
Walang basang damit.
Walang bakas ng pasahero.
Maliban sa pulang lupa sa floor mat.
At sa likod ng upuan, nakasulat sa manipis na guhit ng putik:
PASAKAY
Kabanata 1: Ang Comments Tungkol sa Maculot
“Bro, tingnan mo ’to.”
Iniabot ni Kenneth ang cellphone kay Allan habang nakaupo sila sa maliit na coffee shop sa Batangas City. Maingay sa labas. May dumaraang traysikel, busina ng jeep, at tawanan mula sa kabilang mesa. Pero para kay Allan, parang humihina ang mundo tuwing may bagong pattern na lumilitaw.
Sa screen, sunod-sunod ang comments sa huling upload nila tungkol sa ikalawang kuwento ng KAMI.
Hindi lang sa ilog may tumatawag. Sa Maculot din.
Pumunta kayo sa Cuenca kung matapang kayo.
Ask locals about the woman in red.
May sumasakay sa paanan ng bundok. Huwag n’yong titingnan sa salamin.
Mariang Pula knows.
Hindi lahat ng nawawala sa trail, bumababa.
Humigop ng kape si Kenneth, pero halatang hindi siya mapakali. May takot sa mukha niya, pero may kislap din. Iyon ang kilalang-kilala ni Allan. Kapag natatakot si Kenneth pero excited pa rin, ibig sabihin, nakakita ito ng kuwento.
“Hindi ba medyo mabilis?” tanong ni Allan.
“Anong mabilis?”
“Part 1, Part 2, tapos ngayon may bagong lead agad. Parang may nagtutulak.”
Natawa si Kenneth, pero pilit. “Algorithm?”
Hindi tumawa si Allan.
Bumaba ang tingin niya sa comments. May isang comment na walang profile picture. Walang username. Blanko ang pangalan. Pero malinaw ang nakasulat:
Kung hinahanap n’yo talaga kami, pumunta kayo sa paanan.
Naramdaman ni Allan ang panlalamig ng batok niya.
“Kenneth.”
“Ano?”
“Nakita mo ’to?”
Kinuha ni Kenneth ang phone. Kumunot ang noo niya. “Alin?”
“Yung comment. Blank username.”
Tiningnan ni Kenneth ang screen.
Wala na ang comment.
“Bro, pagod ka lang.”
Hindi sumagot si Allan.
Iyon ang madalas sabihin sa kanya nitong mga nakaraang linggo. Pagod ka lang. Masyado mo lang iniisip. Huwag mong gawing personal. Content lang ’yan. Research lang ’yan. Huwag mong pasanin lahat.
Pero paano mo hindi papasanin ang mga kuwentong tungkol sa mga taong hindi na nakabalik?
Paano mo sasabihing content lang ang pagkawala?
Bago niya maibalik ang phone, may pumasok na private message sa inbox ng page nila. Hindi iyon comment. Hindi iyon public. Direktang mensahe ito mula sa isang account na may lumang family picture bilang profile image.
Binuksan iyon ni Kenneth, pero si Allan ang unang nakabasa.
Kung itutuloy n’yo ’yang series ninyo, pakiusap lang, huwag n’yo namang gawing entertainment ang pagkawala ng mga tao. May pamilya pa rin ang ibang pangalan na binabanggit ninyo. Hindi sila content.
Matagal silang hindi nagsalita.
Nawala ang ingay ng coffee shop sa tenga ni Allan.
Hindi siya sinigawan ng mensahe. Hindi siya minura. Hindi siya tinakot.
Mas masakit iyon dahil mahinahon.
Pakiusap.
Pakiusap na huwag nilang gawing palabas ang pagdurusa ng ibang tao.
Inilapag ni Kenneth ang phone.
“Hindi natin ginagawa ’yon,” sabi niya, pero mahina ang boses niya.
Tumingin si Allan sa kanya.
“Sigurado ka?”
Hindi agad nakasagot si Kenneth.
Sa labas, may dumaan na traysikel. Sa radyo ng coffee shop, biglang nag-static ang tugtog. Sandali lang. Sapat lang para mapalingon silang dalawa.
Pagbalik ng tunog, iba na ang kanta.
“Kailangan nating mag-ingat,” sabi ni Allan.
“Alam ko.”
“Hindi, seryoso. After nung notebook ni Jessica, after nung kampana, after nung puno—”
“Alam ko,” ulit ni Kenneth, mas mahina.
“Hindi na ito normal na folklore collection.”
Pumikit si Kenneth at huminga nang malalim.
“Alam ko, Allan. Pero kung walang maniniwala sa atin, parang hinayaan na rin nating mawala sila ulit.”
Napatigil si Allan.
Iyon ang unang pagkakataon na hindi tunog content creator si Kenneth. Hindi siya tunog na naghahabol ng views. Hindi siya tunog excited sa next episode.
Tunog takot siya.
“Kapag wala tayong maipakita,” patuloy ni Kenneth, “ang ending, lahat sila magiging urban legend lang. Fake story. Thread. Creepypasta. Joke. Gusto mo ba ’yon?”
Hindi sumagot si Allan.
Ayaw niya iyon.
At iyon ang dahilan kung bakit delikado.
Kasi may bahagi sa kanya na gusto ring mapakinggan sila.
Tumayo si Kenneth.
“Cuenca tayo bukas.”
Tumingin si Allan sa kanya.
“Bro,” sabi ni Kenneth, mas mahinahon, “baka ito na ’yung magpapakinggan sa kanila.”
Matagal bago sumagot si Allan.
“Or the one we should not touch.”
Pero kinabukasan, bumiyahe pa rin sila.
Kabanata 2
Si Ariel at ang Pasaherong Hindi Bumaba
Ayaw ipakita ni Ariel ang mukha niya sa camera.
“Naka-record ba ’yan?” tanong niya, nakatingin sa hawak na camera ni Kenneth.
“Audio lang muna,” sabi ni Allan. “Kuwento n’yo lang po ang kailangan namin.”
“Lahat ng nagsasabi niyan, nilalabas din sa huli,” sagot ni Ariel.
Hindi nakaimik si Kenneth.
Nasa loob sila ng nakaparadang sasakyan ni Ariel, malapit sa isang maliit na tindahan sa Cuenca. Tanghali noon, pero kahit tirik ang araw, hindi mapakali si Ariel. Paulit-ulit siyang lumilingon sa backseat, parang may inaasahang naroon.
“Hindi namin kailangang gawing mukha n’yo ang kuwento,” sabi ni Allan.
“Hindi mukha ko ang inaalala ko,” sabi ni Ariel.
“Ano po?”
“Baka marinig niya.”
Doon sila natahimik.
Bumukas nang kusa ang maliit na ilaw sa loob ng sasakyan.
Napatingin silang tatlo.
Pinatay iyon ni Ariel agad.
“Sir,” maingat na tanong ni Kenneth, “siya ba si Tess?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
“Tess. Teresita. Yung nakapula. Yung babaeng hindi bumababa. Kung ano-ano ang tawag ng tao.” Napalunok siya. “Hindi ko alam kung multo. Ang alam ko lang, may sumakay. Pero walang bumaba.”
Kinuwento niya ang gabi.
Ang babaeng nakapula sa paanan ng bundok.
Ang pinto sa likod na bumukas kahit hindi niya binuksan.
Ang backseat na lumubog.
Ang hiningang narinig niya kahit wala siyang makita sa salamin.
At ang boses na nagsabing:
Hindi ako bumaba.
Habang nagsasalita si Ariel, tahimik si Allan. Hindi lang siya nakikinig sa kuwento. Pinakikiramdaman niya ang pagitan ng mga salita.
Napansin niya: hindi sinabi ni Ariel na “sinakay ko siya.”
Ang lagi niyang sinasabi ay:
May sumakay.
Parang hindi siya ang pumili.
O baka ayaw lang niyang aminin na pinili niya.
“After noon,” patuloy ni Ariel, “tuwing dadaan ako roon, may humihinga sa likod. Kahit mag-isa ako. Kahit umaga. Kahit may pasahero ako sa harap. Sa likod talaga.”
Napatingin si Kenneth sa backseat.
Walang laman.
Walang nangyari.
Hindi muna.
Iyon ang mas nakakatakot.
May ilang segundo ng tahimik na tanghali. Naririnig nila ang tindera sa labas na tumatawag sa mga bumibili. May dumaan na motorsiklo. May asong tumahol sa malayo. Ordinaryo ang mundo, at dahil doon, mas mahirap paniwalaan ang ikinukuwento ni Ariel.
“Baka kaya kailangan n’yo nang tumigil sa kakahanap,” sabi ni Ariel.
Napatingin si Allan.
“Kasi minsan, kapag paulit-ulit mong kinukuwento, akala ng pinagtatakutan mo, tinatawag mo siya.”
Tumikhim si Kenneth. “Sir, may sinabi pa po ba siya bukod sa ‘Hindi ako bumaba’?”
Umiling si Ariel.
“Wala.”
Pagkatapos, halos pabulong:
“Noon.”
“Allan,” bulong ni Kenneth.
Doon pa lang nila napansin.
Unti-unting lumulubog ang gitna ng backseat.
Mabagal.
Malinaw.
Parang may umupo.
Nabitawan ni Kenneth ang camera.
“Shit!”
Umatras si Ariel hanggang halos dumikit ang likod niya sa manibela. “Sabi ko sa inyo.”
Nakatitig si Allan sa backseat.
Wala siyang nakikita.
Pero naririnig niya.
Hinga.
Mabagal.
Basâ.
Malapit.
Nang tingnan niya ang recorder sa kamay niya, tumatakbo pa rin ang audio. Pero sa maliit na screen, may lumabas na file name kahit hindi pa siya nagsi-save.
may_sakay.wav
Biglang bumukas ang pinto sa likod.
Walang tao sa labas.
Mainit ang tanghali, pero malamig ang hanging pumasok.
Napaatras si Kenneth palabas ng sasakyan. Si Ariel, nanginginig, ay hindi na nagsalita. Pinaandar niya ang sasakyan para ilipat ito, pero hindi umandar agad ang makina.
Sa ikaapat na susi, saka ito nag-start.
Bago sila bumaba, humarap si Ariel kay Allan.
“Kapag may sumakay sa paanan ng Maculot,” sabi niya, “huwag n’yo siyang titingnan sa salamin.”
Hindi iyon payo.
Hindi rin iyon kuwento.
Parang utos.
Pagbaba ni Kenneth, napatingin siya sa sapatos niya.
May pulang lupa sa gilid ng talampakan.
Malinis iyon bago sila pumasok.
Kabanata 3: Si Max at ang Kuwento ni Mariang Pula
Si Max ay hindi mukhang taong madaling matakot.
Matanda na siya, pero diretso pa rin ang upo. May hawak siyang tungkod, hindi dahil hindi siya makalakad, kundi dahil parang bahagi iyon ng paraan niya ng pagsasalita. Tuwing may diin ang sinasabi niya, bahagya niyang itinatapik ang dulo nito sa sahig.
Sa maliit na bahay niya sa Cuenca, nakaupo sina Allan at Kenneth habang umuusok ang kapeng barako sa mesa.
“Ang problema sa mga taga-labas,” sabi ni Max, “gusto ninyo laging isa lang ang sagot.”
Ngumiti nang kaunti si Kenneth. “Hindi naman po. Gusto lang naming maintindihan.”
“Iyon nga.” Tumingin si Max kay Allan. “Minsan, mas delikado ang gustong maintindihan kaysa sa gustong matakot.”
Hindi gumalaw si Allan.
“May babae raw po sa daan,” sabi ni Kenneth. “Si Tess. Teresita.”
“May nagsasabing ganoon.”
“May nagsasabi rin pong Mariang Pula.”
“May nagsasabing ganoon.”
“So sino po talaga siya?”
Itinaas ni Max ang tasa, humigop, at dahan-dahang ibinaba.
“Ganyan ang problema sa bundok,” sabi niya. “Kapag hindi natin maintindihan, binibigyan natin ng pangalan.”
Isinulat iyon ni Allan sa notebook.
Napansin ni Max.
“Ingat ka sa sinusulat mo,” sabi niya.
Napahinto ang kamay ni Allan.
“Minsan, kapag isinulat mo ang babala,” patuloy ni Max, “akala ng tinutukoy nito, tinanggap mo na.”
Dahan-dahang isinara ni Allan ang notebook.
Hindi agad may nangyari.
Walang ilaw na kumurap.
Walang pinto na bumukas.
Walang boses na bumulong.
Iyon ang mas nagpatagal ng takot sa dibdib ni Allan. Dahil parang may naghihintay lang. Parang hindi minamadali. Parang alam nitong darating sila sa bahagi kung saan sila mismo ang magbubukas.
Ngumiti si Kenneth, pilit na magaan. “Sir, si Mariang Pula po ba ay masama?”
Sumimangot si Max, hindi sa inis, kundi sa simpleng pagtanggi.
“Hindi lahat ng bantay, tagapagligtas,” sabi niya. “Minsan, binabantayan ka lang kung hanggang saan ka papasok.”
Sa labas, biglang may kumatok.
Tok.
Tok.
Tok.
Napalingon si Kenneth sa pinto.
Walang tao sa bintana.
Hindi tumayo si Max.
“Huwag,” sabi niya.
“May kumatok po,” bulong ni Kenneth.
“Narinig ko.”
“Hindi n’yo po bubuksan?”
Tumingin si Max sa kanya.
“Kapag nasa bahay ka ng taong nakatira sa paanan ng bundok, at may kumatok nang tatlong beses sa tanghali, huwag kang magmadaling maging mabait.”
Muling kumatok.
Tok.
Tok.
Tok.
Mas malakas.
Napahawak si Kenneth sa camera.
“Allan,” bulong niya.
Pero hindi sa pinto nakatingin si Allan.
Nasa notebook niya.
Kahit isinara niya iyon kanina, bukas na uli ito sa mesa.
At sa blangkong pahina, may nakasulat na linya sa handwriting niya.
Kapag may sumakay sa paanan ng Maculot, huwag mong titingnan sa salamin.
Sa ilalim nito:
Kapag may tumawag mula sa trail na wala sa mapa, huwag kang sasagot.
At sa huling linya:
Kapag may bilang na sobra, huwag mong hanapin kung sino.
Hindi iyon isinulat ni Allan.
Pero kilala niya ang sulat.
Sa gilid ng pahina, may bagong salita na mabagal na lumitaw, parang sinusulat ng basang daliri.
PATUNAYAN MO
Biglang bumukas ang pinto.
Walang tao sa labas.
Pero sa sahig, may bakas ng pulang lupa papasok sa bahay.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Huminto sa likod ni Allan.
Walang nagsalita.
Kahit si Kenneth, hindi nagbiro.
At sa katahimikan, mas malinaw kay Allan ang sinabi ni Max.
Kapag hindi natin maintindihan, binibigyan natin ng pangalan.
Pero paano kung ang pangalan ang ibinibigay para makalapit ito?
Kabanata 4: Estrella, Ang Nawalang Hiker
Hindi agad sinabi ni Max ang kuwento ni Estrella.
Hinayaan muna niyang matahimik ang bahay. Hinayaan niyang patayin ni Kenneth ang camera at muling buksan. Hinayaan niyang punasan ni Allan ang pawis sa sentido kahit malamig ang hangin sa loob.
Pagkatapos, saka siya nagsalita.
“May isang hiker noon,” sabi niya. “Estrella.”
Nakadikit ang tingin ni Kenneth sa kanya.
“Nawala?” tanong ni Allan.
“Depende kung sino ang tatanungin mo.”
Iyon ang unang bagay na nakakatakot sa kuwento ni Estrella: walang iisang bersyon.
May nagsabing nahulog siya.
May nagsabing iniwan niya ang grupo.
May nagsabing sumunod siya sa maling trail.
May nagsabing may nakita siyang babaeng pula sa pagitan ng mga puno.
May nagsabing tinawag siya.
“At pagkatapos?” tanong ni Kenneth.
“Pagkatapos, siya na ang tumatawag.”
Kinilabutan si Kenneth.
Sabi ni Max, nang gabing hinahanap si Estrella, narinig daw siya ng mga kasama niya sa labas ng tent.
Nandito ako.
Bakit n’yo ako iniwan?
Buksan n’yo.
Umiiyak ang boses. Humihingi ng tulong. Pamilyar. Mahina. Malapit.
Kaya binuksan nila ang tent.
Walang tao sa labas.
May pulang lupa.
May basag na flashlight.
At may bakas ng paa sa paligid ng tent.
Paikot.
Paikot lang.
Walang papalayo.
Walang palapit.
Parang may naglakad nang buong gabi sa iisang bilog, naghihintay na may magbukas.
“Baka prank?” sabi ni Kenneth, pero hindi niya kayang ipasok ang usual na biro sa tono niya.
“Baka,” sagot ni Max.
“Baka hayop?”
“Baka.”
“Baka imahinasyon?”
“Baka.”
“Pero hindi po kayo naniniwala?”
Itinukod ni Max ang tungkod sa sahig.
“Kapag ang isang kuwento ay paulit-ulit na nagbabago pero pareho ang babala, hindi ang detalye ang dapat mong pakinggan.”
“Ano po?”
“Yung paulit-ulit.”
Hindi sumagot si Allan.
Nasa isip niya ang sariling pangungusap:
Alam nito kung ano ang hindi kayang tiisin ng tao.
Tila narinig iyon ni Max kahit hindi niya sinabi.
“At ikaw?” tanong ng matanda. “Ano ang hindi mo kayang hindi pansinin?”
Hindi makasagot si Allan.
Noong gabing iyon, sa tinutuluyan nilang maliit na room, binuksan niya ang comments sa phone. Gusto lang sana niyang tingnan kung may bagong accounts tungkol kay Estrella.
Pero ibang comments ang lumitaw.
Fake.
Content lang ’yan.
Ginagamit n’yo ang tragedy para sumikat.
Kung totoo, bakit walang maipakita?
Patunayan mo.
Tumigil ang daliri ni Allan sa screen.
Ang huling comment ay walang username.
Pinindot niya iyon.
Nag-black ang screen.
Sa reflection ng phone, nakita niya ang sarili.
Pagod ang mata. Malalim ang guhit sa ilalim. Parang matagal nang hindi natutulog.
Sa likod ng reflection niya, may babaeng nakapula.
Napalingon siya agad.
Walang tao.
Pagbalik niya sa phone, may bagong mensahe sa inbox.
Akala niya noong una, galing uli sa account ng kamag-anak na nag-message sa kanila kanina.
Pero walang sender name.
Walang profile.
Isang linya lang.
Kung nirerespeto mo talaga sila, tumigil ka.
Matagal na tinitigan iyon ni Allan.
Pagkatapos, isa pang linya ang lumitaw.
Kung gusto mong marinig sila, ituloy mo.
Dalawang magkasalungat na utos.
Parehong tumatama sa kanya.
Parehong gumagamit ng konsensya.
Parehong parang kanya ang boses.
Nang mag-lock ang screen, sa itim na reflection, nakita niya ang sariling bibig na gumalaw kahit hindi siya nagsalita.
Ikaw lang ang nakakaintindi.
Kabanata 5: Ang Unang Pag-akyat
Maaga silang umakyat.
Ayaw ni Allan ng gabi. Ayaw niya ng dramatization. Ayaw niya ng “overnight challenge” na gustong gawin ni Kenneth. Gusto niya lang makita ang trail, makausap ang guide, mag-record ng ambient footage, at bumaba bago lumalim ang dilim.
Pero ang bundok, kahit umaga, ay may sariling paraan ng pagpapadilim.
Sa unang bahagi, ordinaryo ang lahat.
May hangin.
May yabag sa lupa.
May mga tinig ng ibang hikers sa malayo.
May sanga. May damo. May bato. May pawis. May hingal.
“Kita mo?” sabi ni Kenneth habang naglalakad. “Normal.”
“Kapag sinabi mong normal nang malakas,” sagot ni Allan, “usually doon nagsisimula.”
“Noted, horror professor.”
Hindi napigilang ngumiti ni Allan.
Sandali lang iyon.
Bumalik agad ang bigat nang mapansin nilang wala nang ibang hikers na naririnig.
Hindi bigla.
Unti-unti.
Parang may nagbawas ng tunog sa mundo.
Wala nang tawanan sa malayo. Wala nang yabag ng ibang grupo. Wala nang kaluskos na hindi galing sa kanila.
“Ang tahimik,” sabi ni Kenneth.
“Bundok,” sagot ng guide. “Minsan tahimik talaga.”
Pero hindi iyon tahimik na pahinga.
Tahimik iyon nang nakikinig.
Nagpatuloy sila.
Doon narinig ni Kenneth ang unang yabag sa likod nila.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Tumigil siya.
“Narinig mo?”
Tumango si Allan.
Nasa unahan nila ang guide. May dalawang lokal na kasama. Wala dapat sa likod.
Dahan-dahang itinaas ni Kenneth ang camera at inikot sa likod.
Walang tao.
“Okay,” bulong niya. “Wala.”
Ibinalik niya ang camera sa harap.
Sa screen, sa loob ng isang frame, may pulang pigura sa likod ni Allan.
Napaigtad si Kenneth.
“Allan!”
“Ano?”
“May—”
Nang i-replay niya, wala na.
Ang frame ay malinaw.
Likod ni Allan. Puno. Damo. Trail.
Walang babae.
Hindi agad sila nagpatuloy.
Tumayo lang sila roon, pareho ang mabigat na paghinga, pareho ang pilit na hindi pagtingin sa likod.
“Baka glitch,” sabi ni Kenneth.
“Baka,” sagot ni Allan.
Alam nilang pareho na hindi iyon sapat.
Makalipas ang ilang minuto, naramdaman ni Allan ang kung anong malamig na dumampi sa pulso niya.
Napatingin siya.
May pulang tela na nakatali sa sanga sa gilid ng trail.
“Don’t,” sabi ni Kenneth.
“Hindi ko gagalawin.”
Tinapatan ni Kenneth ng camera ang sanga.
Sa screen, walang tela.
Pero sa mata nila, nandoon ito.
Pula.
Basâ.
Gumagalaw kahit walang hangin.
Tinignan ni Allan ang sariling pulso.
Wala roon ang tela.
Pero ramdam niya ang higpit.
Parang may nakapulupot sa balat niya.
“Let’s move,” sabi niya.
Nagpatuloy sila.
Hindi nila pinag-usapan ang tela.
Iyon ang mas nakakatakot: ang mabilis nilang pagpayag na may mga bagay na mas mabuting huwag bigyan ng pangalan.
Makalipas ang ilang minuto, tumigil ang guide at binilang ang grupo.
“Isa, dalawa, tatlo, apat, lima.”
Tama.
Lima sila.
Humakbang ang guide.
Mula sa likod ng mga puno, may boses na bumulong:
“Anim.”
Walang gumalaw.
Naramdaman ni Allan ang paghigpit ng kamay ni Kenneth sa strap ng camera.
“Bro,” bulong ni Kenneth.
“Huwag kang lilingon.”
“Hindi ako lumilingon.”
Pero nanginginig ang boses niya.
Mula sa likod nila, may tumawa.
Hindi malakas.
Hindi halakhak.
Parang may batang natutuwang may nakasunod sa laro.
Pagkatapos, sa mismong likod ni Allan, isang tinig ang bumulong:
“Ikaw lang ang nakikinig.”
Nanigas ang buong katawan niya.
Bumagal ang mundo.
Hindi na niya narinig ang hangin. Hindi na niya narinig ang yabag. Hindi na niya narinig si Kenneth na tinatawag siya.
Ang narinig niya lang ay ang boses na malapit sa tenga niya.
“Ikaw lang.”
At sa unang pagkakataon mula nang simulan nila ang KAMI, naramdaman ni Allan na hindi na sila naghahanap.
Sila na ang nahanap.
Kabanata 6: Ang Trail na Wala sa Mapa
“Walang daan diyan,” sabi ng guide.
Pero may daan.
Kitang-kita nina Allan at Kenneth.
Sa kaliwa, naroon ang marked trail. Maliwanag, tuyo, tinatapakan ng mga hiker. Sa kanan, may makitid na lagusan sa pagitan ng mga puno. Mas mapula ang lupa roon. Mas tahimik. Parang kahit ang mga insekto ay umiiwas.
“Sure kayo?” tanong ni Kenneth.
“Walang daan diyan,” ulit ng guide, mas mababa ang boses.
Tinignan ni Kenneth ang camera. “Battery ko, nagloloko.”
3%.
17%.
3%.
17%.
“Allan,” tawag ni Kenneth.
Pero bago pa makasagot si Allan, may ibang tumawag.
“Allan.”
Galing sa kanang trail.
Mula sa loob ng pulang lupa.
Mula sa lugar na ayon sa guide ay walang daan.
Hindi agad gumalaw si Allan.
Hinawakan ni Kenneth ang braso niya. “Huwag kang sasagot.”
Muling tumawag ang boses.
“Allan.”
Hindi ito ang boses ni Tess.
Hindi rin Estrella.
Hindi babae.
Hindi lalaki.
Mas masama.
Boses ito ng sariling isip niya kapag mag-isa siya sa gabi.
“Ikaw lang ang nakakaintindi.”
Napapikit si Allan.
“Hindi ka nila paniniwalaan.”
Kumapit siya sa strap ng bag niya.
“Kung titigil ka, walang saysay ang lahat ng nawala.”
“Allan,” sabi ni Kenneth. “Tingin sa akin.”
“Patunayan mo,” bulong ng trail.
Bumigat ang dibdib ni Allan.
Iyon ang sugat na alam ng boses.
Hindi niya ito ginagawa para sumikat. Hindi niya ito ginagawa para sa ads, shares, o subscribers. Ginagawa niya ito dahil may mga taong nawala at ginawang tsismis. May mga pangalang nabura, mali ang pagkakasulat, o ginawang katatawanan. May notebook si Jessica na halos mawala. May kuwentong palaging nadidiskaril ng takot o duda.
Kung titigil siya, sino ang magsasabing may nangyari?
“Bro,” sabi ni Kenneth, mas malakas. “Allan!”
Hinila siya ni Kenneth paatras.
Nawala ang boses.
Nawala ang pulang trail.
O baka hindi talaga nawala.
Nang tumingin sila sa likod nila, nakita nila ang mga bakas ng sapatos.
Bakas nila.
Nasa pulang daan.
Palayo sa kanila.
Papasok sa trail na hindi nila tinahak.
Kinuha ni Allan ang camera niya at chineck ang last clip.
Sa video, mag-isa siyang naglalakad sa pulang trail.
Hindi kita ang mukha niya, pero alam niyang siya iyon. Pareho ang bag. Pareho ang damit. Pareho ang galaw.
Sa audio, narinig ang sarili niyang boses.
“Patunayan ko.”
Namumutla siyang napatingin kay Kenneth.
“Hindi ko sinabi ’yan.”
Hindi agad sumagot si Kenneth.
At iyon ang unang bitak.
Hindi dahil hindi siya pinaniwalaan.
Kundi dahil nakita ni Allan sa mukha ni Kenneth na gusto nitong maniwala, pero natatakot na.
“Naniniwala ako sa’yo,” sabi ni Kenneth sa huli.
Pero may pagitan bago niya sinabi iyon.
At minsan, ang pagitan ang mas naririnig kaysa sa salita.
Kabanata 7: Ang Gabi sa Tolda
Dapat bumaba na sila.
Iyon ang plano ni Allan.
Pero humiling si Kenneth ng isang gabi. Isang final sequence. Isang controlled overnight. Hindi challenge. Hindi gimmick. Documentation lang.
“Kapag wala tayong night footage,” sabi ni Kenneth, “sasabihin nila na duwag tayo.”
“Hayaan mo silang magsabi.”
“Madali sabihin sa’yo ’yan.”
Napatingin si Allan.
“What does that mean?”
Ilang segundo bago sumagot si Kenneth.
“Ibig sabihin, hindi lahat ng tao naniniwala sa serious researcher angle mo. Kailangan natin ng footage na footage. Hindi lang notes.”
Masakit iyon.
Hindi dahil mali.
Kundi dahil iyon mismo ang sinasabi ng boses.
Pero bago pa lumalim ang iritasyon, bumaba ang tingin ni Kenneth.
“Sorry,” sabi niya.
Hindi agad nakasagot si Allan.
“Hindi ko ibig sabihin na wala kang ginagawa,” dagdag ni Kenneth. “Alam ko kung gaano mo ’to dinadala. Pero bro, ako rin. Hindi lang ako naghahabol ng views.”
Tumingin si Allan sa kanya.
“Kahit ganoon ang tingin mo minsan,” patuloy ni Kenneth.
“Kenneth—”
“Hindi, totoo naman. Ako yung captions, thumbnails, hooks, cuts. Ako yung mukhang gustong gawing episode lahat. Pero hindi ibig sabihin wala akong pakialam sa kanila.”
Tahimik ang paligid.
Mas mababa ang boses ni Kenneth nang magsalita ulit.
“Kung wala tayong maipapakita, babalik sila sa pagiging kuwento. Comment. Joke. Thread. Tapos may ibang gagawa ng worse version. Mas sensational. Mas fake. Mas walang respeto.”
Napalunok siya.
“Bro, kung walang maniniwala sa atin, parang hinayaan na rin nating mawala sila ulit.”
Doon pumayag si Allan.
Hindi dahil nawala ang takot niya.
Kundi dahil pareho silang may sugat na alam gamitin ng KAMI.
Gabi nang umupo sila sa loob ng tent. Malamig. Tahimik. Masyadong tahimik para sa bundok.
Sa labas, nagsimulang umikot ang mga yabag.
Mabagal.
Paikot.
Hindi papalapit.
Hindi lumalayo.
Umiikot lang sa tent.
Si Kenneth ang unang nagsalita.
“Allan.”
“Alam ko.”
“Nagre-record ka?”
“Oo.”
Tumigil ang yabag sa gilid ni Kenneth.
Malapit sa ulo niya.
May babaeng bumulong:
“Buksan mo.”
Napapikit si Kenneth.
“Huwag kang sasagot,” sabi ni Allan.
“Hindi ako sasagot.”
Muling bumulong ang boses.
“Buksan mo.”
Pagkatapos, nagbago.
Naging iyak.
“Nandito ako.”
Nanigas si Allan.
Boses iyon ni Estrella.
O kung ano man ang natutunan nilang tawaging Estrella.
“Bakit n’yo ako iniwan?”
Mas humigpit ang hawak ni Allan sa recorder.
“Hindi namin ikaw iniwan,” pabulong niyang nasabi.
Tumigil si Kenneth sa paghinga.
“Allan.”
Napagtanto ni Allan ang nagawa niya.
Sumagot siya.
Hindi direkta.
Pero sapat ba iyon?
Biglang tumigil ang lahat ng tunog sa labas.
Pagkatapos, mula sa likod ng tent, narinig nila ang boses ni Allan.
“Kenneth, buksan mo.”
Napaatras si Kenneth hanggang dumikit ang likod niya sa kabilang side ng tent.
“Allan,” bulong niya.
“Nandito ako,” sabi ng boses sa labas. “Buksan mo.”
Nakaupo ang tunay na Allan sa harap niya.
Hindi gumagalaw.
Hindi humihinga.
Sa labas, ang boses ni Allan ay muling nagsalita:
“Bro, ako ’to.”
Si Kenneth ay halos umiyak na sa takot.
“Hindi ako magbubukas,” sabi niya.
May humagod sa zipper.
Mabagal.
Zzzzzzz.
Pataas.
Kaunti lang.
Sapat para may pumasok na malamig na hangin.
Sapat para makita ang pulang tela sa labas.
Itinaas ni Allan ang camera.
Sa screen, bukas ang tent.
Sa screen, may babaeng nakapula na nakaupo sa tabi niya.
Nakatungo.
Basâ ang buhok.
Ang kamay ay nakapatong sa tuhod ni Allan.
Sa totoong tent, walang tao.
Nang ibaba ni Allan ang camera, biglang may humawak sa pulso niya.
Napasinghap siya.
Walang kamay.
Pero naramdaman niya ang basang daliri.
Nagsave ang recorder.
maculot_0317_watch
Pinindot ni Allan ang playback.
Wala ang boses ni Estrella.
Wala ang boses ni Tess.
Wala ang boses niya sa labas.
Ang naroon lang ay ang sariling paghinga ni Allan.
At sa ilalim nito, halos hindi marinig:
“Ikaw ang tumawag.”
Pinatay niya agad.
“Ano?” tanong ni Kenneth. “Ano yung narinig mo?”
“All static,” sabi ni Allan.
Hindi iyon totoo.
At pareho nilang alam na may itinatago siya.
Kabanata 8: Si Tess sa Daan Pababa
Kinabukasan, namumula ang mata ni Kenneth. Hindi siya natulog. Hindi rin si Allan.
“Uuwi na tayo,” sabi ni Allan.
“After one more.”
“No.”
“Night drive lang with Ariel. That’s the core story.”
“Hindi na tayo safe.”
“Exactly why we need something clean.”
“Hindi lahat kailangang nasa camera.”
Napatawa si Kenneth, maikli at galit. “Convenient. Kapag wala tayong maipakita, sasabihin natin hindi lahat kailangang makita?”
Hindi sumagot si Allan.
Doon sila halos nag-away.
Pero hindi pa iyon ang malaking away. Hindi pa ngayon. Ngayon, pagod pa lang sila. Takot. At pareho nilang ayaw aminin na may bahaging gusto pa ring ituloy.
Kaya sumakay sila sa sasakyan ni Ariel pagsapit ng gabi.
Ayaw ni Ariel.
“Last na,” sabi ni Kenneth.
“Lagi na lang last,” sagot ni Ariel.
Naupo si Allan sa harap. Si Kenneth sa likod, may hawak na camera. Halos hindi nagsasalita si Ariel habang umaandar sila papunta sa kurbang iyon.
Tahimik ang daan.
Tahimik ang bundok.
Hanggang sa nakita nila ang babae.
Nasa paanan.
Nakapula.
Nakatayo.
Hindi kumakaway.
Hindi humihingi ng tulong.
Naghihintay lang.
“Drive,” sabi ni Allan.
Bumagal ang sasakyan.
“Ariel,” sabi ni Kenneth.
“Hindi ako ’yan,” sagot ni Ariel, nanginginig.
Click.
Bukas ang lock sa likod.
“Shit,” bulong ni Kenneth.
Hindi bumukas ang pinto.
Pero lumubog ang backseat sa tabi ni Kenneth.
Napaurong siya sa kabilang side.
“Walang tao,” sabi niya, pero basag ang boses.
Ang camera niya ay kusang nag-on.
Sa screen, walang tao sa backseat.
Pero sa audio meter, may pumapasok na tunog.
Hinga.
Mabagal.
Malapit.
“Tingin sa harap,” sabi ni Ariel. “Huwag sa salamin. Kahit anong mangyari.”
Tumingin si Allan sa windshield.
Sa madilim na salamin nito, nakita niya ang reflection.
Hindi si Kenneth ang katabi ng babae.
Siya.
Sa reflection, nasa likod niya si Tess.
Nakaupo.
Nakayuko.
Pula ang suot.
At nang itinaas nito ang mukha, hindi niya nakita ang mukha.
Nakita lang niya ang bibig.
Ngumiti ito.
“Hindi n’yo ba ako isasama?” bulong ng babae.
Huminga si Kenneth nang malalim, parang sasagot.
Hinawakan ni Allan ang wrist niya mula sa harap.
“Huwag.”
Pero sa tabi ng tenga ni Allan, may isa pang boses.
Hindi kay Tess.
Hindi kay Estrella.
Mas malalim.
Mas marami.
“Ikaw ang hinatid namin dito.”
Nanuyo ang lalamunan ni Allan.
“Tumigil ka na.”
Nanginginig ang kamay niya sa dashboard.
“Kung hindi, may susunod sa inyo pauwi.”
Biglang bumilis ang sasakyan.
Lumagpas sila sa kurba.
Umakyat ang backseat.
Nawala ang bigat.
Hindi nagsalita ang kahit sino.
Kahit si Kenneth, hindi agad chineck ang footage. Nakayuko lang siya sa camera, hawak iyon na parang baka may humawak pabalik.
Pagdating nila sa mas maliwanag na kalsada, saka niya tinignan ang sahig.
May pulang lupa sa loob ng sapatos niya.
Si Allan naman, binuksan ang notebook niya.
Sa pahina kung saan dati niyang isinulat ang warnings, may bagong pangungusap.
Hindi niya sulat.
Pero kamukha ng kanya.
Kung itutuloy mo, ikaw ang tatawag sa susunod na mawawala.
Hindi niya ipinakita kay Kenneth.
Kabanata 9: Ang Pulang Bantay
“Nakita n’yo na siya,” sabi ni Max.
Hindi iyon tanong.
Nasa bahay ulit sila ng matanda, pero hindi na sila tulad ng unang dating nila. Si Kenneth, tahimik na. Si Allan ay hindi mapakali sa notebook sa bag niya. Si Ariel, hindi na sumama sa loob. Nasa labas siya, ayaw bumaba sa sasakyan.
“Si Tess ba iyon?” tanong ni Kenneth.
“Kung iyon ang gusto mong itawag.”
“Si Mariang Pula?”
“Kung iyon ang kaya mong paniwalaan.”
“Si Estrella?”
“Kung iyon ang ikinakatakot mo.”
“All of them?” tanong ni Allan.
Napatingin si Max sa kanya.
“Mas gusto ng bundok kapag nagtatalo ang tao sa pangalan,” sabi niya. “Habang pinagtatalunan ninyo kung sino siya, nakakalimutan ninyong tinawag na kayo.”
Natahimik si Allan.
Sa paraan ng pagsasalita ni Max, naging malinaw ang hindi niya kailangang ipaliwanag.
Si Tess ang nasa daan.
Si Estrella ang nasa boses ng pagkawala.
Si Mariang Pula ang pangalan ng takot na ginawang bantay.
At sa ilalim ng lahat ng iyon, may mas matanda.
Mas tahimik.
Mas marunong gumamit ng pangalan.
“Dangerous ba kami?” tanong ni Kenneth.
“Lahat ng umaakyat ay may dalang panganib pababa.”
“Hindi kami umakyat para maglaro,” sabi ni Allan. “Nag-investigate kami.”
“Minsan pareho iyon.”
“Pinapatigil ba kami ng bundok?”
Matagal bago sumagot si Max.
“Hindi lahat ng nagpapakita ay gustong makita,” sabi niya. “Minsan nagpapakita para malaman mo kung kailan ka dapat tumigil.”
“So warning ito?”
“Warning, oo. Pero hindi lahat ng warning ay nagliligtas. Minsan, warning lang para malaman nilang natakot ka.”
Tinignan ni Max si Allan. Mas diretso. Mas mabigat.
“Kapag sinabi ng bundok na ikaw lang ang nakakaintindi, huwag kang maniwala.”
Hindi gumalaw si Allan.
Sa gilid ng mata niya, nakita niyang napatingin si Kenneth sa kanya.
“Sinabi ba sa’yo ’yan?” tanong ni Kenneth.
Hindi sumagot si Allan agad.
At sa pagitan ng tanong at sagot, may isang bagay na nasira.
“Hindi,” sabi ni Allan.
Unang kasinungalingan.
Maliit.
Tahimik.
Kayang patawarin.
Kayang ipaliwanag.
Kayang itago.
At dahil doon, mas mapanganib.
Kabanata 10: Tumigil Na Kayo
Sa room nila nang gabing iyon, binuksan ni Kenneth ang lahat ng footage.
Halos walang magagamit.
Ang pulang figure sa trail, wala.
Ang red cloth sa branch, wala.
Ang tent audio, halos silence.
Ang backseat ni Ariel ay empty.
Ang dashcam, glitch sa mismong kurba.
Ang boses ni Estrella, lubog sa static.
“Wala na naman,” sabi ni Kenneth, hinampas ang mesa. “Wala na naman tayong solid.”
“Maybe that’s the point,” sabi ni Allan.
Napatingin si Kenneth sa kanya. “What does that mean?”
“Ibig sabihin, maybe it doesn’t want to be proven.”
“Or maybe wala talaga tayong mapapatunayan kasi lagi tayong umaatras.”
“Hindi ito tungkol sa tapang.”
“Then ano? Guilt? Morality? Respect? Come on, Allan.”
Tumayo si Allan.
“Hindi mo ba naririnig ang sarili mo? May mga taong nawala. May mga kuwentong baka invitation mismo. Tapos, ang iniisip mo pa rin ay footage?”
“At ikaw?” sagot ni Kenneth. “Hindi ba kaya ka rin nandito kasi gusto mong mapakinggan ka?”
Tumama iyon.
Dahil sinabi na iyon ng trail.
Bago pa makasagot si Allan, nag-flicker ang laptop.
May lumitaw na folder sa desktop.
Hindi iyon nilikha ni Kenneth.
Hindi iyon nilikha ni Allan.
TUMIGIL_NA_KAYO
Napatigil silang pareho.
“Don’t,” sabi ni Allan.
Pero na-click na ni Kenneth.
Sa loob, may limang files.
WAG_NANG_ITULOY
BURAHIN_NINYO
HINDI_NINYO_KAYA
MAY_SUSUNOD
IKAANIM_NA_TAWAG
Tahimik silang nakatingin.
“Open the last one,” sabi ni Kenneth.
“No.”
“Allan.”
“No.”
“Are you serious?”
“Hindi natin bubuksan.”
“This is the first clear thing we have.”
“Exactly.”
“Kaya dapat buksan!”
“Kaya dapat hindi!”
Nagkatinginan sila.
Sa unang pagkakataon, hindi lang sila magkaiba ng opinyon.
Magkaiba sila ng kinatatakutan.
Si Kenneth, takot mawala ang lahat ng pinaghirapan nila.
Si Allan, takot na may mawala dahil sa kanila.
“Tumigil tayo rito,” sabi ni Allan.
Napailing si Kenneth, hindi makapaniwala.
“After everything?”
“Yes.”
“So iyon na? Takot ka na?”
Hindi sumagot si Allan.
Pinatay niya ang laptop.
Pero bago mamatay ang screen, nakita niya ang isang bagong file na lumitaw sa ilalim.
HUWAG_MO_MUNANG_IPAKITA_SA_KANYA
Hindi iyon nakita ni Kenneth.
O kung nakita man, hindi niya sinabi.
Lumabas si Kenneth sa room.
Hindi niya sinara nang malakas ang pinto.
Mas masakit iyon.
Tahimik lang siyang lumabas.
Naiwan si Allan sa dilim.
At sa dilim, nagbukas mag-isa ang laptop.
Epilogue: Ikaanim na Tawag
Hindi dapat binuksan ni Allan ang file.
Alam niya iyon.
Iyon ang una niyang natutuhan sa lahat ng kuwento ng 3:17 at KAMI: huwag sasagot. Huwag lilingon. Huwag bubuksan. Huwag mong isipin na dahil naiintindihan mo ang babala, ligtas ka na.
Pero may mga bagay na hindi tinatanong para malaman ang sagot.
May mga bagay na tinatanong para malaman kung gaano ka kahina.
Ang folder ay naroon pa rin.
TUMIGIL_NA_KAYO
Sa loob nito, ang huling file ay walang thumbnail.
IKAANIM_NA_TAWAG
Hindi ito video.
Audio lang.
Pinindot ni Allan ang play.
Una, static.
Pagkatapos, hinga.
Pagkatapos, boses.
“Kung ititigil mo, maliligtas siya.”
Nanlamig ang mga daliri ni Allan.
“Sino?” bulong niya.
Sumagot ang boses.
“Kenneth.”
Napaatras siya sa upuan.
Nagbago ang tunog.
Naging mas mababa.
Mas marami.
“Kung itutuloy mo, malalaman mo.”
Biglang nag-on ang screen.
Hindi na audio ang file.
May lumitaw na imahe.
Hindi Maculot.
Hindi tent.
Hindi sasakyan ni Ariel.
Isang kuwarto.
Maraming screen.
Comment section na gumagalaw mag-isa.
Scheduled upload.
Mga pangalan.
Mga paratang.
Fake.
Fraud.
Expose them.
Clout chasers.
Scripted.
Kami rin.
Sa gitna ng screen, may linyang lumitaw.
Magsisimula ang ikaanim na tawag kapag pinili ng isa ang patunay kaysa sa kasama.
Napatigil si Allan sa paghinga.
Mula sa labas ng room, narinig niya ang yabag ni Kenneth sa hallway. Pabalik.
Mabilis na isinara ni Allan ang laptop.
Pagpasok ni Kenneth, namumula pa rin ang mata nito. Galit pa rin. Takot pa rin.
“May binuksan ka?” tanong ni Kenneth.
Tumingin si Allan sa laptop.
Tumingin siya kay Kenneth.
At sa pangalawang pagkakataon, nagsinungaling siya.
“Wala. Corrupted lang.”
Hindi nagsalita si Kenneth.
Pero ang katahimikan niya ay mas mabigat kaysa sa sigaw.
Kinabukasan, umalis sila ng Cuenca.
Hindi sila nagpaalam kay Max.
Hindi na nila hinanap si Ariel.
Pero habang palabas sila sa bayan, nakita ni Allan mula sa bintana ang sasakyan ni Ariel na nakaparada sa gilid ng kalsada.
Bukas ang lahat ng pinto.
Bukas ang lahat ng bintana.
Nakatayo si Ariel sa tabi nito, hawak ang basahan, at paulit-ulit na pinupunasan ang loob ng sasakyan kahit wala namang nakikitang dumi.
Parang pinapahanginan niya ang isang bagay na ayaw umalis.
Hindi sinabi ni Allan kay Kenneth na nakita niya iyon.
Hindi na rin sila dumaan sa kurbang iyon.
Habang pababa sila, hindi sila nagsalita.
Sa likod ng sasakyang sinakyan nila, may bakanteng upuan.
Walang nakaupo.
Walang babae.
Walang pulang tela.
Pero tuwing liliko ang sasakyan, bahagyang lumulubog ang gitna ng backseat.
Parang may bigat.
Parang may pasahero.
Parang may hindi bumaba.
Sa huling liko palabas ng paanan ng Maculot, tumingin si Allan sa side mirror.
Hindi niya dapat ginawa iyon.
Sa salamin, nakita niya ang bundok.
Malayo na.
Tahimik.
Madilim kahit umaga.
At sa paanan nito, may babaeng nakapula.
Hindi siya kumakaway.
Hindi siya humahabol.
Nakatayo lang siya.
Naghihintay.
Pagharap ni Allan sa unahan, narinig niya ang sariling phone na nag-notify.
Isang bagong file.
pasahero_pauwi_0317
Hindi niya binuksan.
Pero kusa itong nag-play.
Mahina ang boses.
Babae.
O bundok.
O sila.
“Hindi sila kinuha ng bundok.”
Static.
“Pinauwi sila.”
Hinga.
“Pero may mga bagay na pinapauwi hindi para iligtas—kundi para sundan.”
Sa likod ng sasakyan, may umupo.
Walang lumingon.
Walang nagsalita.
Pero mula sa backseat, isang tinig ang dahan-dahang bumulong:
“Pasakay.”
