Kapag dumating ang taong matagal mong hinihintay, handa ka bang sumugal, o mas pipiliin mong manatili sa ligtas na katahimikan?
Hindi ko na ulit siya naging pasahero.
Sa dami ng taong naisakay ko bilang TNVS driver, marami ang nakakalimutan ko agad pagkapindot ko ng “trip completed.” May tahimik lang. May tulog buong biyahe. May nagmamadali, badtrip, gutom, lasing, o may kaaway sa phone. May nagkukuwento rin, pero pagkatapos ng biyahe, iniiwan lang nila sa loob ng kotse ang konting ingay ng buhay nila.
Kinabukasan, wala na.
Pero si Mario, isang beses ko lang naisakay.
Isang beses lang.
At halos lahat ng alam ko tungkol sa kanya, nalaman ko lang dahil sa traffic.
Kung maluwag siguro ang kalsada noong gabing iyon, baka hindi ko nalaman na elementary teacher siya. Baka hindi ko narinig na taga-Imus siya. Baka hindi ko nalaman na single since birth siya, pero hindi pa rin sumusuko sa ideya na may taong nakalaan para sa kanya.
Baka ordinaryong pangalan lang siya sa booking history ko.
Mario.
Passenger picked up.
Passenger dropped off.
Trip completed.
Pero hindi ganoon ang nangyari.
Noong gabing iyon, dapat huling biyahe ko na. Kanina pa ako pagod. Mula umaga, puro short trips, puro traffic, puro pasaherong nagmamadali kahit wala namang gumagalaw sa kalsada. Sabi ko sa sarili ko, isa na lang. Isang booking na lang, tapos uuwi na ako.
Pumasok ang request habang nakatigil ako malapit sa isang convenience store.
Pickup: malapit sa school.
Drop-off: Imus.
Tinanggap ko. Hindi na ako nag-isip. Basta matapos ko lang, makakauwi na ako.
Pagdating ko sa pickup point, may lalaking nakatayo sa gilid ng gate. Naka-polo siya na medyo gusot na, may ID lace pa sa leeg, at may bitbit na lumang canvas bag na mukhang mabigat kahit hindi naman dapat. Halatang puno iyon ng papel. May nakausling folder, may ballpen sa gilid, at may maliit na payong na parang matagal na niyang kasama sa buhay.
Pagbukas niya ng pinto, agad siyang yumuko nang konti.
“Good evening po. Si Kuya Junifer po?”
“Opo, Sir. Mario po?”
“Opo. Pasensya na po, medyo matagal kayo naghintay?”
“Hindi naman po. Sakay na po kayo.”
Sumakay siya sa likod. Maingat siyang gumalaw, parang ayaw niyang makaistorbo kahit siya naman ang pasahero. Nilagay niya sa tabi niya ang bag, pero hawak pa rin niya ang strap, na para bang may laman doon na kailangang bantayan.
Pagka-start ng trip, tahimik muna kami.
Normal naman yun. Hindi lahat ng pasahero gustong makipag-usap. Ako rin, hindi naman laging may energy makipagkuwentuhan. Minsan sapat na yung radyo, yung aircon, at yung tunog ng signal light habang nakapila sa intersection.
Pero ilang minuto pa lang kami sa biyahe, naipit na kami agad.
Traffic sa Aguinaldo Highway.
Yung klase ng traffic na hindi na gumagalaw, kundi humihinga lang nang mabagal. Busina dito, motor doon, ilaw ng brake lights sa harap, at init ng gabing parang ayaw umalis kahit bukas ang aircon. Sa kaliwa, may jeep na punuan. Sa kanan, may rider na pilit sumisingit kahit wala nang masingitan. Sa unahan, puro pulang ilaw ng sasakyan, parang mahabang pila ng mga taong gusto nang makauwi pero hindi pinapauwi ng kalsada.
“Pasensya na po, Kuya,” sabi niya mula sa likod. “Mukhang matatagalan tayo.”
Ako dapat ang magsasabi noon. Pero nauna siya.
“Okay lang, Sir,” sagot ko. “Sanay naman po tayo sa Imus traffic.”
Tumawa siya nang mahina.
“At least,” sabi niya, “may kasama ako ngayon.”
Akala ko simpleng biro lang.
Hindi pala.
Napatingin ako saglit sa rearview mirror. Nakatingin siya sa labas ng bintana. Hindi niya sinabi yun nang malakas. Parang lumabas lang sa bibig niya dahil matagal na siguro niyang kinikimkim.
“Galing po kayo sa work?” tanong ko.
“Opo,” sagot niya. “Teacher po ako.”
“Ah, kaya pala yung bag niyo.”
Napatingin siya sa bag niya, tapos natawa.
“Obvious po ba?”
“Medyo, Sir. Parang may laman na exam papers.”
“Hindi po parang. Totoo po.”
Doon nagsimula ang kuwentuhan namin.
Si Mario, elementary public school teacher. Grade Four ang hawak niya. Taga-Imus siya, pero may mga araw daw na pakiramdam niya mas kilala pa niya ang school kaysa sariling bahay. Maaga siyang pumapasok, late umuuwi, nagche-check ng papel sa gabi, at minsan, habang kumakain daw siya, naiisip pa niya kung sino sa mga bata ang hindi nakapagsagot dahil walang lapis, sino ang tahimik buong araw, at sino ang ngumiti lang noong binigyan niya ng extra baon.
“Iba ang pagod ng teacher, Kuya,” sabi niya. “Hindi lang katawan. Minsan pati puso.”
Tumango ako kahit hindi niya naman siguro nakita.
May mga pasaherong nagsasalita lang para malibang. Si Mario, iba. Hindi siya madaldal, pero kapag nagsalita siya, parang may pinipili siyang ilalabas. Hindi lahat. Konti lang. Yung kaya lang niyang bitawan.
“Mahirap po ba?” tanong ko.
“Mahirap,” sabi niya. “Pero mahal ko naman. Nakakapagod lang minsan mahalin ang trabaho na hindi laging marunong magmahal pabalik.”
Napangiti ako. “Parang love life lang, Sir?”
Tahimik siya sandali. Akala ko mali ang biro ko.
Tapos tumawa siya.
“Ay, Kuya,” sabi niya. “Wag na po nating pag-usapan yan. Wala po akong ambag diyan.”
“Bakit naman po?”
“Single since birth po ako.”
Sinabi niya iyon na parang attendance.
Present.
Totoo.
Matagal na niyang dala.
“Wala pa po talaga?” tanong ko.
“Wala pa po talaga,” sagot niya. “Pero okay lang. Baka traffic lang din siya.”
Doon ako natawa.
“Ang tagal naman ng traffic niya, Sir.”
“Baka galing EDSA,” sagot niya.
Pareho kaming natawa. Mahina lang, pero sapat para gumaan nang konti ang loob ng kotse.
Pagkatapos noon, bumalik siya sa tahimik. Hindi yung awkward na tahimik. Yung klase ng tahimik na may iniisip. Nakatingin siya sa labas, sa mga ilaw ng tindahan, sa mga taong tumatawid, sa mga pares na magkasabay naglalakad sa bangketa.
“Alam niyo, Kuya,” sabi niya, “minsan nakakahiya na ring sabihin.”
“Ang alin po?”
“Yung single since birth.”
“Bakit naman nakakahiya?”
“Kasi sa edad ko, parang dapat may experience ka na. Dapat may ex ka na. Dapat may heartbreak story ka na. Ako, wala. Parang pagdating sa love life, absent ako buong buhay.”
Hindi ako agad sumagot.
“Pero hindi naman po dahil ayaw ko,” dagdag niya. “Gusto ko naman. Sobra. Yun nga lang, hindi ko alam kung paano nagsisimula. Hindi ko alam kung paano lumapit. Hindi ko alam kung kailan ba friendly lang ang tao o may ibig sabihin. Minsan, konting kabaitan lang, iniingatan ko na. Konting ngiti lang, inuuwi ko na.”
Napatingin ako ulit sa salamin.
Nakayuko na siya. Pinaglalaruan niya ang strap ng bag niya.
“Hopeless romantic po ba tawag doon?” tanong niya.
“Depende, Sir.”
“Sa tingin niyo?”
“Sa tingin ko, hindi naman masama ang umasa. Basta hindi natin ipinipilit sa iba yung pag-asa natin.”
Tumango siya. Mabagal.
“Tama po kayo diyan.”
Umusad kami ng konti. Mga ilang metro lang. Tapos hinto ulit.
Sa labas, may batang nagtitinda ng sampaguita. Lumapit siya sa bintana ng kabilang sasakyan. Hindi bumili ang driver. Lumipat siya sa amin. Binaba ko nang kaunti ang bintana.
“Kuya, sampaguita po.”
Bibili sana ako, pero nauna si Mario.
“Ako na po, Kuya.”
Nag-abot siya ng bente. Kumuha siya ng isang tali ng sampaguita, tapos iniabot sa akin.
“Sa inyo na po,” sabi niya.
“Sir, kayo bumili.”
“Okay lang po. Lagay niyo po sa harap. Para mabango.”
Isinabit ko sa rearview mirror. Kumalat sa loob ng kotse ang amoy ng sampaguita, mahina pero naroon.
“Mahilig po siya sa mabango,” bigla niyang sabi.
Napatingin ako sa salamin.
Napangiti siya, pero halatang nahihiya sa sariling sinabi.
“Hindi niya po sinabi sa akin mismo,” dagdag niya. “Narinig ko lang minsan. Gusto raw niya yung amoy ng sampaguita kasi naaalala niya lola niya.”
“Ah.”
Tumawa siya nang mahina.
“Kita niyo, Kuya? Ganyan ako kalala. Pati bagay na hindi naman para sa akin, tinatandaan ko.”
Hindi ako natawa. Hindi dahil hindi nakakatawa. Kundi dahil alam kong hindi niya rin naman talaga iyon biro.
“Hindi naman siguro masama yun, Sir,” sabi ko.
“Hindi naman,” sagot niya. “Nakakahiya lang minsan.”
Akala ko tapos na ang usapan.
Pero minsan, kapag may binigay ang tao, kahit maliit, may kasunod itong mas malaking amin.
“Kuya Junifer,” sabi niya maya-maya, “may tanong po ako.”
“Sige, Sir.”
“Masama po ba kung magkagusto ka sa taong mas bata sa’yo?”
Napatingin ako sa rearview mirror. Hindi naman siya nakatingin sa akin. Nakatingin siya sa labas, pero kita ko sa salamin na seryoso ang mukha niya.
“Gaano po kabata?” tanong ko.
Huminga siya nang malalim.
“Sampung taon po ang agwat.”
Hindi ako agad sumagot. May mga tanong kasing kahit simple, kailangan mong ingatan ang sagot. Lalo na kapag ang nagtatanong, halatang matagal nang kinakausap ang sarili bago naglakas-loob magsabi sa ibang tao.
“Dalaga naman po?” tanong ko.
“Opo,” mabilis niyang sagot. “Adult naman po siya. Working na rin. Hindi po ganun, Kuya. Hindi po talaga ganun.”
Narinig ko agad ang hiya sa boses niya. Yung parang kailangan niyang ipagtanggol ang sarili kahit wala pa namang umaakusa.
“Kaya nga po ako nahihirapan,” dagdag niya. “Ayokong magmukhang mali. Ayokong magmukhang ginagamit ko yung edad ko. Ayokong isipin niya na dahil mas matanda ako, dapat mas alam ko ang gagawin. Eh hindi nga po. Sa totoo lang, pagdating sa ganito, parang Grade One pa rin ako.”
Napangiti ako roon.
“Teacher kayo ng elementary, tapos Grade One kayo sa love life?”
Tumawa siya. Mahina lang, pero totoong tawa.
“Opo,” sabi niya. “Repeater pa yata.”
Doon niya naikuwento ang tungkol sa babaeng iyon.
Hindi niya sinabi ang pangalan. Sabi niya, huwag na raw muna. Hindi raw dahil sikreto, kundi dahil baka kapag binigyan niya ng pangalan, lalo itong maging totoo.
Teacher din daw siya. Mas bata. Mas bago sa service. Hindi niya ka-school, pero may mga pagkakataong nagkakasabay sila sa pila, sa bilihan ng kape, sa mga training at seminar na laging may registration form pero walang maayos na kape.
“Simple lang po siya,” sabi ni Mario. “Pero hindi yung simple na walang dating. Simple siya kasi parang hindi niya kailangang magpanggap.”
“Paano niyo po nasabi?”
“May bata po minsan sa labas ng training venue, nagbebenta ng pastillas. Yung iba bumili lang. Siya, kinausap niya talaga. Tinanong kung nag-aaral pa, kung may kasama. Hindi siya nagpaka-hero. Nakinig lang.”
Tumigil siya sandali.
“Tapos noong bumalik siya sa pila, nag-sorry siya sa amin kasi natagalan daw. Eh wala namang nainis.”
“Parang kayo,” sabi ko.
Hindi siya nakasagot agad. Tapos natawa siya, mahina.
“Baka kaya ko nga po siya nagustuhan.”
Habang nagsasalita siya, nakatingin siya sa sampaguita na nakasabit sa harap. Gumagalaw iyon nang kaunti sa bawat atras-abante ng kotse.
“Minsan din,” sabi niya, “napansin niyang hindi pa ako kumakain. Hindi naman kami close. Pero iniwan niya sa tabi ng folder ko yung isang tinapay. Sabi niya, ‘Sir Mario, baka po sumakit ulo niyo.’ Ganun lang.”
“Ganun lang?”
“Opo. Ganun lang.”
Pero alam ko, hindi ganun lang para sa kanya.
“Kaya ayun,” sabi niya. “Doon ako natakot.”
“Bakit?”
“Kasi ang dami pa niyang pwedeng marating. Ang dami pa niyang pwedeng makilala. Samantalang ako, Kuya, pagod na minsan bago pa magsimula ang araw. Iniisip ko, baka unfair. Baka yung mundo niya, pasimula pa lang. Yung sa akin, parang nag-aayos na ng lesson plan para sa mga bagay na hindi natuloy.”
Hindi siya nagdrama. Sinasabi lang niya nang diretso, tapos babawi sa biro bago pa masyadong sumakit.
“May isang beses pa,” dagdag niya. “May kasama siyang younger teachers. Tawanan sila nang tawanan. Hindi ko alam yung joke. Basta narinig ko lang, ‘Uy, Kuya Mario!’ Tapos nagtawanan sila. Hindi naman siguro masama ang ibig sabihin. Pero doon ko naramdaman yung sampung taon.”
“Masakit po?”
“Hindi naman masakit na masakit,” sabi niya. “Parang may konting pitik lang. Yung paalala na baka iba ang tingin niya sa akin. Baka safe ako. Baka mabait ako. Baka kuya. Pero hindi yung… alam niyo na.”
Alam ko.
Hindi na niya kailangang sabihin.
“Sampung taon po kasi,” sabi niya ulit. “Iniisip ko, baka ibang mundo na kami. Baka yung mga gusto niya, tapos ko na. Baka yung mga pangarap niya, pagod na akong habulin. Baka pag tumabi ako sa kanya, hindi ako magmukhang potential. Baka magmukha akong paalala na mabilis tumanda ang tao.”
“Pero gusto niyo po siya?”
Matagal bago siya sumagot.
“Opo,” sabi niya. “Pero mas gusto kong maging maayos siya. Kahit hindi sa akin.”
Doon ako natahimik.
May mga sagot na hindi mo kailangang dagdagan.
Umusad ulit kami, konti lang. Sa kanan, may fast food na puno pa rin kahit gabi na. May magkasintahang nakaupo sa may bintana. Magkatapat sila, may fries sa gitna, parehong nakangiti habang may pinapanood sa phone.
Napansin ko ring napatingin doon si Mario. Hindi matagal. Sapat lang para mapansin kong may hinahanap siya sa ordinaryong bagay.
“Alam niyo, Kuya,” sabi niya, “hindi naman ako naghahanap ng grand love story. Hindi ko pangarap yung parang sa pelikula. Yung may airport chase, may ulan, may background music. Hindi ko kaya yun. Baka madapa pa ako.”
Napatawa ako.
“Ang gusto ko lang po,” tuloy niya, “yung may makakausap ako pagod man o hindi. Yung hindi ako mahihiyang mag-send ng picture ng ulam ko. Yung may magsasabing ingat pag pauwi na ako. Yung sa birthday ko, hindi lang Facebook notification ang makakaalala.”
Nawala ang ngiti niya.
“Last birthday ko, Kuya, bumili ako ng cake.”
“Okay naman po yun.”
“Opo. Okay naman. Pero ang sabi ng tindera, ‘Dedication po, Sir?’ Hindi ko alam ang ilalagay. Sabi ko, ‘Happy birthday, Mario.’ Tapos habang kinakain ko sa bahay, naisip ko, ako rin pala ang unang bumati sa sarili ko.”
Tahimik ang kotse.
Sa labas, may businang mahaba. May sumigaw na rider. May jeep na nagbaba ng pasahero kahit bawal. Pero sa loob ng sasakyan, parang humina lahat.
Hindi ko siya kilala. Hindi ko alam buong buhay niya. Hindi ko alam kung anong klaseng anak siya, kaibigan, teacher, kapitbahay. Ang alam ko lang, noong gabing iyon, may lalaking nakaupo sa likod ng kotse ko, hawak ang bag niyang puno ng papel, at pilit na ginagawang biro ang mga puwang sa buhay niya.
“Sir,” sabi ko, “nasabi niyo na po ba sa kanya?”
“Hindi.”
“Balak niyo po?”
Ngumiti siya, pero hindi masaya.
“Hindi ko alam.”
“Bakit?”
“Kasi baka masira.”
“Ano po ang masisira?”
“Yung konting meron.”
Tumingin siya sa akin sa salamin. Sandali lang. Tapos umiwas ulit.
“Minsan kasi, Kuya, mas okay na yung may inaabangan kang good morning kaysa umamin ka tapos mawala lahat. Mas okay na yung may konting usap kayo kaysa sabihin mo yung totoo tapos bigla na siyang umiwas. Mas okay na yung may possibility kaysa may malinaw na hindi.”
“Pero paano kung oo?” tanong ko.
Napangiti siya, parang batang nahuling nangangarap.
“Yun nga ang problema, Kuya.”
“Bakit problema kung oo?”
“Kasi hindi ko rin alam ang gagawin kapag minahal ako pabalik.”
Hindi ako nakasagot agad.
“Kuya,” sabi niya, “alam niyo po yung feeling na parang buong buhay mong pinagdasal ang isang bagay, tapos nung medyo lumapit na, umatras ka kasi naisip mo, paano kung hindi pala ako ready?”
“Opo,” sabi ko. “Alam ko po yun.”
Hindi ko na sinabi kung saan. Hindi na niya tinanong.
Minsan pala, sapat na yung may makinig sa’yo habang traffic. Hindi ka kilala. Hindi ka huhusgahan. Ihahatid ka lang.
“Sa tingin niyo po ba,” tanong niya, “mali kung subukan ko?”
“Hindi ko po alam buong sitwasyon, Sir,” sagot ko. “Pero sa naririnig ko, hindi naman mali magkagusto. Basta huwag niyo lang siyang ipitin. Huwag niyo iparamdam na dahil mas matanda kayo, kailangan niyang sumagot nang oo.”
“At kung hindi?”
“E di masakit.”
“Yun lang?”
“Yun lang muna. Masakit. Tapos bukas, masakit pa rin. Tapos isang araw, baka konti na lang.”
Tumawa siya nang mahina.
“Ang honest niyo naman, Kuya.”
“Mas okay na yun kaysa lokohin ko kayo.”
“Wala po ba tayong option na hindi masakit?”
“Meron naman, Sir.”
“Ano?”
“Wag na lang magmahal.”
Doon siya natawa nang mas malakas. Unang beses noong gabing iyon na parang nakalimutan niyang pagod siya.
“Ang harsh niyo naman, Kuya.”
“Totoo naman po. Kapag nagmahal, laging may posibilidad na masaktan.”
“Pero worth it po ba?”
Hindi ko alam kung bakit ako ang tinatanong niya. Driver lang ako. Hindi naman ako love expert. Pero siguro, sa loob ng sasakyan, habang pareho kaming nakatigil sa traffic, ako ang pinakamalapit na stranger na puwedeng pagsabihan.
“Kayo po ang makakasagot niyan, Sir.”
“Hindi ko nga po alam.”
“Baka kaya niyo hindi alam kasi iniisip niyo agad yung ending.”
Napatingin siya sa akin.
“Baka puwede muna yung simula,” sabi ko. “Hindi naman kailangan pag-amin agad. Minsan, simulan niyo lang sa kape. Sa maayos na usap. Sa pagtanong kung okay lang ba siyang makasama. Tapos kung hindi, salamat. Kung oo, e di doon niyo alamin.”
Tahimik siya ulit.
Sa labas, umambon nang mahina. Hindi malakas. Yung ambon lang na parang nagdadalawang-isip kung magiging ulan ba siya o hindi. Nag-on ako ng wiper. Dahan-dahan nitong pinunasan ang windshield, pero bumabalik din agad ang maliliit na patak.
“May plano po sana ako,” sabi niya.
“Ano po?”
“Yayain siya magkape.”
“Ayun naman pala.”
“Pero tatlong linggo ko na pong plano.”
“Bakit hindi niyo pa ginagawa?”
“Kasi every time na nakikita ko siya, nauuna yung kaba. Tapos bigla akong nagiging teacher mode. ‘Kumusta ang class mo?’ ‘Nakapag-submit ka na ng report?’ ‘Ingat sa pag-uwi.’ Ganun lang. Safe. Boring. Walang risk.”
“Baka naman gusto niya yung safe.”
“Baka nga. Pero baka hanggang safe lang din tingin niya sa akin.”
“Hindi niyo malalaman kung hindi niyo tatanungin.”
“Yan din sabi ng friend ko.”
“O, dalawa na kami.”
Ngumiti siya.
“Tapos sabi ng friend ko, ‘Mario, hindi ka na bata.’”
“Medyo harsh din friend niyo.”
“Opo. Pero totoo naman.”
Hindi ko alam ang edad ni Mario noon. Hindi ko tinanong. Pero sa tingin ko, hindi naman siya matanda. Pagod lang. May mga taong nagmumukhang mas matanda hindi dahil sa taon, kundi dahil sa dami ng bagay na sinarili nila.
“Kaya nga po siguro ako natatakot,” sabi niya. “Kasi feeling ko huli na ako.”
“Huli saan?”
“Huli sa lahat. Sa love. Sa experience. Sa confidence. Sa timing. Yung iba, may asawa na, may anak na, may bahay na. Ako, iniisip ko pa rin kung paano yayain magkape ang crush ko.”
“Hindi naman po contest yan, Sir.”
“Alam ko po. Pero minsan, kahit alam mong hindi contest, naririnig mo pa rin yung ingay ng mga nauuna.”
Tumango ako.
Gets ko yun.
Sa trabaho, sa pamilya, sa pangarap, sa buhay. Laging may nauuna. Laging may mas mabilis. Laging may mukhang mas sure sa ginagawa nila. At kahit sabihin mong may sarili kang oras, may mga gabi pa rin na mapapatanong ka kung nahuli ka na ba ng tuluyan.
“Pero Sir,” sabi ko, “baka hindi naman kayo huli. Baka ngayon pa lang yung parte niyo.”
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi, “Sana nga po.”
Unti-unti nang gumalaw ang traffic. Hindi pa maluwag, pero hindi na rin patay. Dumaan kami sa mga tindahang nagsasara na, sa mga waiting shed na may taong nakayakap sa bag, sa mga tricycle na nakapila, sa mga ilaw ng bahay na isa-isang namamatay.
Habang papalapit kami sa drop-off niya, napansin kong mas tahimik na siya. Pero hindi na mabigat tulad kanina. Parang may iniingatan na siyang bagong desisyon. Hindi ko alam kung tama ako. Baka imagination ko lang. Pero may nagbago sa upo niya. Kanina, nakasandal siya na parang pagod na pagod. Ngayon, medyo tuwid na siya, nakatingin sa phone niya.
May tinatype siya.
Binura niya.
Nagtype ulit.
Binura ulit.
Hindi ako nakialam.
Driver lang ako.
Pero tao rin ako, kaya siyempre, napapansin ko.
Huminto kami sa harap ng isang maliit na gate. Tahimik ang kalsada nila. May ilaw sa labas ng bahay. May halaman sa gilid. May nakasampay na payong sa may pinto. Simple lang. Ordinaryo. Yung klase ng lugar na hindi mo mapapansin kung dadaan ka lang, pero para sa isang pagod na tao, yun ang dulo ng araw.
“Dito na po, Kuya.”
“Okay po, Sir.”
Pinindot ko ang end trip.
Trip completed.
Pero hindi agad siya bumaba.
Nasa kamay niya pa rin ang phone. Nakatingin siya sa screen.
“Kuya,” sabi niya, “pwede po ba akong magtanong ng last?”
“Sige po.”
“Kapag niyaya ko po siyang magkape, tapos hindi siya pumayag, nakakahiya po ba yun?”
“Medyo,” sabi ko.
Napatingin siya sa akin, tapos natawa.
“Grabe naman kayo, Kuya. Comfort naman po.”
“Pero mawawala rin yung hiya,” sabi ko. “Mas mahirap yata yung tanong na hindi niyo tinanong. Kasi yun, baka dalhin niyo nang matagal.”
Hindi na siya tumawa.
Tumingin siya ulit sa phone.
Hindi ko alam kung ano ang tinype niya. Hindi ko alam kung sinend niya ba. Hindi ko alam kung pangalan ba ng babae iyon, o simpleng mensahe lang na matagal na niyang gustong ipadala.
Ang nakita ko lang, pinindot niya ang screen.
Tapos huminga siya nang malalim.
Parang isang teacher na kakatapos lang mag-submit ng grades.
Parang isang bata na kakatapos lang magpasa ng test paper kahit hindi sure sa sagot.
“Ayan,” sabi niya.
Hindi ko tinanong kung ano.
Ngumiti siya. Kabado pa rin. Pero may gaan na.
“Salamat po, Kuya Junifer.”
“Wala po yun, Sir. Ingat po kayo.”
Binuksan niya ang pinto. Kinuha niya ang canvas bag niya. Bago siya tuluyang bumaba, sumilip siya ulit sa loob.
“Kuya,” sabi niya, “sana masarap ulam niyo pag-uwi.”
Nagulat ako roon.
Sa buong araw na nagmaneho ako, siya lang ang nagsabi noon.
“Opo, Sir. Sana kayo rin.”
Ngumiti siya.
“Sana nga po.”
Bumaba siya. Isinara niya nang maingat ang pinto, hindi yung bagsak na parang walang pakialam. Naglakad siya papunta sa gate, bitbit ang bag niyang puno ng papel at siguro, isang mensaheng kakasend lang.
Bago siya pumasok, tumingin siya ulit sa phone niya.
Hindi ko nakita kung may reply.
Hindi ko alam kung ngumiti siya dahil may sagot.
Hindi ko alam kung ngumiti siya dahil umaasa lang.
Tapos pumasok siya sa gate.
At yun na ang huling beses na nakita ko si Mario.
Ilang araw pagkatapos noon, minsan tinitingnan ko ang booking history ko kapag wala akong magawa. Hindi ko alam kung bakit. Hinahanap ko yung pangalan niya.
Mario.
Imus.
Teacher.
Pero siyempre, wala namang saysay yun.
Hindi naman lumalabas sa app kung natuloy ang kape. Hindi naman sinasabi ng mapa kung may taong nasaktan o sumaya pagkatapos mong ihatid. Hindi naman kasama sa resibo kung may nagsimulang pag-asa sa likod ng sasakyan mo.
Driver lang ako.
Hanggang hatid lang ako.
Hanggang kanto, gate, building, bahay, o kung saan man nila gustong bumaba.
Pero minsan, kapag naipit ako sa traffic sa Imus at may naaamoy akong sampaguita sa kalsada, naiisip ko pa rin si Mario.
Iniisip ko kung nagreply ba yung babae.
Kung pumayag ba siyang magkape.
Kung nauwi ba sila sa tawanan.
Kung sinabi ba nitong kuya lang ang tingin niya sa kanya.
Kung nasaktan ba siya.
Kung nakabangon ba siya.
Kung may birthday bang dumating na hindi na siya ang unang bumati sa sarili niya.
Hindi ko alam.
Hindi ko na ulit siya naging pasahero.
Pero noong gabing iyon, may naiwan sa kotse ko.
Amoy ng sampaguita.
At bigat ng isang taong pagod nang maghintay pero hindi pa rin sumusuko.
Baka ganito talaga magmahal ang ibang tao.
Hindi maingay.
Hindi sigurado kung may naghihintay sa dulo.
Pero sumusubok pa rin.
Kahit nanginginig.
Kahit isang kape lang ang kayang ialok.
Kasi minsan, ang pinakamatapang na ginagawa ng isang hopeless romantic ay hindi ang habulin ang love story na pinapangarap niya.
Minsan, ang pinakamatapang ay ang magtanong nang maayos.
At tanggapin ang sagot.
Kahit ano pa iyon.
