IKAANIM NA BAHAGI
Paalaala sa Mambabasa
Ang kuwentong ito ay naglalaman ng mga tagpo ng online harassment, public humiliation, psychological breakdown, paranoia, altered evidence, implied disappearance, jump scares, emotional distress, supernatural dread, at matinding pagkalito.
Hindi ito tungkol sa demonyo.
Hindi ito tungkol sa isang multo.
Hindi ito tungkol sa kung sino ang nagsisinungaling.
Tungkol ito sa ebidensiyang nagbabago, sa katotohanang hindi na mapatunayan, at sa mga taong pinanood nang matagal hanggang hindi na nila alam kung sila pa rin ang nagsasalita.
Magpatuloy lamang kung handa ka sa ganitong uri ng kuwento.
Hindi lahat ng pinatutunayan dapat mapanood.
Prologue: Part 6 Please
Hindi pa tapos ang Part 5 nang magsimula silang hingin ng tao.
Hindi literal.
Tapos na ang upload. Tapos na ang post. Tapos na ang caption. Nasa description na ang warning, ang source notes, ang disclaimer, at ang paulit-ulit na paalala ni Allan na hindi nila hinihikayat ang sinuman na puntahan, i-recreate, o i-replay ang mga lugar at materyal na nasa serye.
Pero sa comments, hindi natatapos ang kahit ano.
Part 6, please.
Ano talaga ang KAMI?
Fake pero ang ganda.
Expose n’yo na lahat.
Kami rin.
Replay mo lahat.
Sagot.
Sagot.
Sagot.
Nakaupo si Kenneth sa harap ng laptop, naka-hoodie kahit mainit, hawak ang mouse na parang kung bibitawan niya iyon ay may mawawala. Ilang oras na siyang nagre-refresh ng page. Bawat refresh, may bagong comment. Bawat comment, may bagong paratang, bagong hiling, bagong biro, bagong theory, bagong taong gustong makisali sa takot.
Nasa kabilang mesa si Allan, nakaharap sa printed notes. Hindi na siya tumitingin sa comments. Hindi dahil kaya niyang hindi tumingin, kundi dahil alam niyang kapag nagsimula siya, hindi siya titigil.
“Enough,” sabi ni Allan.
Hindi sumagot si Kenneth.
“Ken.”
“Sandali lang.”
“Kanina mo pa sinasabi ’yan.”
“May mga nag-aaway na sa comments.”
“Hayaan mo sila.”
Tumingin si Kenneth sa kanya. Puyat ang mata. Pagod ang mukha. Pero mas matindi roon ang takot na ayaw niyang aminin.
“Hindi ganoon kadali.”
“Ganoon dapat kadali.”
Tumawa si Kenneth, pero walang saya.
“Madali sa’yo kasi gusto mo nang tumigil.”
Tumahimik si Allan.
Sa labas ng workspace, umuulan. Hindi malakas. Yung tamang ulan lang para gawing basang at madilim ang kalsada, para pumikit ang mga ilaw sa poste, para marinig ang bawat patak sa bubong na parang mahihinang daliri.
“Gusto kong tumigil kasi may mali na,” sabi ni Allan.
“Mali na simula pa lang.”
“Hindi.”
“Hindi?” Napangiti si Kenneth nang masakit. “Allan, kumuha tayo ng notebook ng teacher na nawalan ng memory. Ginawa nating series. Nagpunta tayo sa lugar ng mga nawawala. In-interview natin yung mga taong ayaw na sanang maalala. Nag-upload tayo ng tapes, screenshots, clips, audio. Anong tawag mo doon?”
“Documentation.”
“Content.”
Hindi sumagot si Allan.
Iyon ang masakit sa kanila.
Pareho silang may tamang salita.
Pareho rin silang may kasalanan.
Tumunog ang notification.
Isa lang.
Hindi galing sa platform.
Hindi galing sa comments.
Galing sa shared drive nila.
A new file has been added.
Napatigil si Kenneth.
“Allan.”
Ayaw lumapit ni Allan, pero lumapit pa rin siya.
Sa screen, may bagong video file sa loob ng folder na dapat naka-lock.
PART6_FINAL_RAW
Walang thumbnail.
Walang file size.
Walang creator name.
Date modified:
3:17 AM
“Hindi ako nag-upload nito,” sabi ni Kenneth.
“Wala tayong Part 6 folder.”
“I know.”
Hindi gumalaw ang cursor, pero nag-highlight ang file.
Parang pinipili ang sarili.
“Allan…”
“Huwag mong buksan.”
Hindi agad sumagot si Kenneth.
Sa screen, lumitaw ang preview frame.
Hindi nila pinindot.
Hindi nila in-open.
Pero nagpakita ang unang image.
Workspace nila.
Madilim.
Sila ni Allan, pareho silang natutulog sa magkaibang mesa. Si Kenneth nakayuko sa laptop. Si Allan nakasandal sa upuan, hawak pa rin ang ballpen.
Timestamp sa upper corner:
3:17 AM
Sa video preview, dahan-dahang bumukas ang pinto ng workspace.
Walang pumasok agad.
Ulan lang ang naririnig.
Pagkatapos, isang batang lalaki ang lumitaw.
Payat.
Tahimik.
May school bag na nakasabit sa isang balikat.
Pumasok siya na parang kabisado niya ang lugar. Hindi siya tumingin kina Allan at Kenneth. Dumiretso siya sa gitna ng room.
Binuksan niya ang bag.
Mula roon, inilabas niya ang isang journal.
Itim ang cover.
Namamaga ang gilid sa basa.
Pero hindi natutunaw.
Hindi napupunit.
Sumunod ang isa pang bata.
Lalaki rin.
May hawak na maruming Santo Niño. Kulang ang isang mata ng rebulto. May mantsa ng putik at asin sa paa nito. Hawak niya iyon sa dibdib na parang sanggol, pero ang tingin niya ay diretso sa camera.
Huling pumasok ang batang babae na naka-yellow na raincoat.
Basa ang hood niya.
Hindi makita nang buo ang mukha.
Tumayo siya sa likod ng dalawang bata, dahan-dahang itinaas ang isang daliri sa labi.
Huwag.
Tumigil ang preview.
Sa totoong workspace, may tunog na nanggaling sa likod nila.
Tok.
Tok.
Tok.
Pareho silang napalingon.
Walang tao sa pinto.
Nakahinto ang ulan.
Sa gitna ng mesa, kung saan walang laman kanina, may nakapatong na journal.
Itim ang cover.
Basa.
Sarado.
Naghihintay.
Kabanata 1: Ang Journal na Bumalik
Hindi agad hinawakan ni Allan ang journal.
Iyon ang unang pagkakaiba nila ni Kenneth.
Si Kenneth, kahit nanginginig, gustong makita kung ano ang laman. Gusto niyang i-record. Gusto niyang magkaroon ng proof habang bago pa, habang wet pa ang cover, habang nasa table pa at hindi pa nawawala.
Si Allan, nakatayo lang.
Nakatitig.
Parang kapag hinawakan niya iyon, aaminin niyang bumalik na talaga ang bagay na pinilit nilang gawing source material.
“Record natin,” sabi ni Kenneth.
“No.”
“Kailangan natin ng proof.”
“Iyan ang problema.”
“Hindi, Allan. Ang problema, wala nang naniniwala sa atin.”
“Mas lumalala kapag pinapatunayan natin.”
“Mas lumalala kapag tahimik tayo.”
Sa loob ng ilang segundo, pareho silang nakatingin sa journal na parang hindi bagay kundi tao.
Pagkatapos, kusa itong bumukas.
Walang hangin.
Walang kamay.
Bumukas lang.
Napatras si Kenneth.
Sa unang page, nakasulat ang dating pamilyar na babala ni Ma’am Jessica:
Mas mabuti nang wala kang alam.
Pero may dagdag sa ilalim.
Hindi handwriting ni Jessica.
Hindi rin kay Allan.
Mas mukhang sulat ng batang nag-aaral pa lang na magsulat nang maayos.
Pero huli na po sila.
Lumunok si Kenneth.
“‘Sila’?”
Hindi sumagot si Allan.
Binuklat niya ang susunod na page gamit ang dulo ng ballpen, ayaw direktang hawakan ang papel.
Nandoon ang listahan ng mga kaso.
KAMPANA
PUNO
BUNDOK
BANGIN
CLASSROOM
Sa ilalim:
PART 6
Hindi pa nila nasusulat iyon kahit saan.
“Kenneth,” mahinang sabi ni Allan.
“What?”
“Wala na tayong i-upload.”
“Hindi mo puwedeng sabihin ’yan ngayon.”
“Ngayon ko dapat sabihin.”
Binuklat ni Kenneth ang next page bago pa siya mapigilan ni Allan.
May printed screenshots sa loob ng journal.
Hindi nakadikit.
Hindi naka-staple.
Parang bahagi mismo ng papel.
Screenshots ng unpublished drafts.
Comments mula sa accounts na hindi nila kilala.
Captions mula sa mga video na hindi pa nagagawa.
May page na puro file names:
FREDHA_BACKUP_001
SHERWIN_EXPOSE_RAW
APOLOGY_FINAL
ALLAN_LAST_WARNING
KENNETH_ACCOUNT_ACTIVE
Huminto ang daliri ni Kenneth sa isang linya.
“Sherwin?”
“Kilalang debunker,” sabi ni Allan. “Commentary creator.”
“Hindi pa niya tayo pinupuntirya.”
“Hindi pa.”
Dahan-dahang bumukas ang journal sa panibagong page.
Dalawang pangalan.
ALLAN GAGUIS — NARINIG
KENNETH RITO — NAPANOOD
Nang mabasa iyon ni Kenneth, automatic na hinanap niya ang phone niya.
“Wag,” sabi ni Allan.
“Hindi ko ipo-post. Ire-record ko lang.”
“Same thing.”
“Hindi same thing.”
“Sa atin, hindi. Sa kanila, oo.”
Hindi gumalaw si Kenneth.
Nakatitig siya sa phone niya na nakapatong sa mesa.
Naka-off ang screen.
Pero sa itim na reflection, may tatlong batang nakatayo sa likod nila.
Paglingon nila, walang tao.
Sa phone screen, nandoon pa rin sila.
Ang batang may school bag ay nakatingin sa journal.
Ang batang may Santo Niño ay nakatingin kay Kenneth.
Ang batang naka-yellow na raincoat ay nakatingin kay Allan.
Finger to lips.
Huwag.
Biglang nag-ring ang phone ni Kenneth.
Napatalon siya.
Caller ID:
KAMI PAGE ADMIN
Sarili nilang page.
Hindi dapat kayang tumawag.
“Allan…”
“Wag mong sagutin.”
Nag-ring ulit.
At ulit.
At ulit.
Hanggang sa tumigil ito mismo sa ikaapat na ring.
Pagkatapos, may notification na lumitaw.
New draft created: PART 6 ANNOUNCEMENT
Hindi nila binuksan.
Pero nag-display sa lock screen ang unang linya.
Handa na po kami.
Kabanata 2: Fredha, Ang Nagtago ng Files
Hindi si Fredha ang unang follower nila.
Hindi rin siya ang pinakamaingay.
Hindi siya palaging nagko-comment ng “first,” hindi siya nakikipag-away sa skeptics, at hindi rin siya nanghihingi ng shoutout. Sa loob ng mahigit isang taon, ang pangalan niya ay lumitaw lang sa inbox nila kapag may nawawalang link, corrupted file, o screenshot na kailangang hanapin.
Si Fredha ang nagse-save ng reposts bago mabura.
Si Fredha ang nakakapansin ng altered captions.
Si Fredha ang may backup ng live comments kapag nagde-delete ang page.
Si Fredha ang tahimik na archive helper na hindi nila opisyal na hinire, pero natutuhan nilang pagkatiwalaan.
Kaya nang mag-message siya kay Allan nang madaling-araw, sinagot niya agad.
Kuya Allan, huwag muna kayong mag-upload. May kailangan kayong makita.
Nagkita sila sa isang lumang computer rental shop na halos sarado na. Dati raw internet café iyon. Ngayon, printing, lamination, at kung minsan, encoding na lang. May tatlong lumang desktop sa gilid, isang printer na maingay, at fluorescent light na pumipitik tuwing may dumaraang truck sa kalsada.
Dumating si Fredha na may bitbit na external drive sa loob ng resealable plastic.
Hindi siya mukhang natulog.
“Salamat sa pagpunta,” sabi ni Allan.
Hindi siya ngumiti.
“Hindi na lang kayo ang pinapanood.”
Nagkatinginan sina Allan at Kenneth.
Inilapag ni Fredha ang drive.
Sa label:
KAMI_BACKUP_DO_NOT_SYNC
“Lahat ito?” tanong ni Kenneth.
“Lahat ng na-save ko. Deleted posts. Reposts. Comment threads. Old thumbnails. Viewer submissions. Mga raw file na minsan n’yo nang pinadala for checking. Pati yung screenshots ng comments na biglang nawawala.”
“Bakit ngayon mo lang binigay?” tanong ni Allan.
“Kasi ngayon ko lang nakita yung hindi ko sinave.”
Tahimik.
Binuksan ni Fredha ang laptop niya. Hindi konektado sa internet. Tinanggal niya ang Wi-Fi adapter. Tinanggal niya rin ang Bluetooth dongle. Para bang may sakit ang machine at ayaw niyang makahawa.
“Offline ito,” sabi niya.
Isinaksak niya ang drive.
Lumabas ang familiar folders.
PART1_KAMPANA
PART2_PUNO
PART3_BUNDOK
PART4_BANGIN
PART5_CLASSROOM
Pagkatapos, nag-load ang apat pang folder.
Hindi kaagad lumitaw.
Isa-isa silang nagpakita.
Parang may nagta-type.
JESSICA_JOURNAL_SCAN
THREE_CHILDREN_BACKGROUND
SHERWIN_EXPOSE_RAW
PART6_FINAL
Napalayo ang kamay ni Fredha sa mouse.
“Hindi ko ginawa ’yan.”
“Baka hidden folders?” sabi ni Kenneth, pero halata sa boses niyang hindi siya naniniwala.
“Hindi ko ginawa ’yan,” ulit ni Fredha.
Binuksan ni Allan ang THREE_CHILDREN_BACKGROUND.
Sa loob, puro still images.
Una, galing sa Part 1.
Lumang footage ng lawa at kampana. Sa gilid ng frame, halos natatakpan ng static, may batang lalaki na may school bag. Nakaupo siya sa tabi ng basang bato, nakatingin sa hindi nakikita ng camera.
Next image.
Mula sa Part 2.
Sa tabi ng puno, sa likod ng ilaw ng apoy, may maliit na silhouette na may hawak na tila rebulto.
Next.
Mula sa Maculot road footage.
Sa rearview mirror, sandali lang, may dilaw.
Yellow raincoat.
Next.
Fortune Island.
Sa pagitan ng ruins at bangin, may tatlong maliliit na figure. Halos hindi pansin dahil ang mata ng viewer ay pupunta sa babaeng nakaputi.
Next.
Classroom.
Reflection sa bintana.
Sa likod nina April at Rhea Ann, tatlong bata ang nakapila.
Hindi sila nandoon sa original.
O baka nandoon na sila, pero ngayon lang nakikita.
Napaupo si Kenneth.
“Hindi namin ’to nakita.”
“Kasi hindi pa raw kayo dapat makakita,” sabi ni Fredha.
Napatingin si Allan sa kanya.
“Sinong nagsabi?”
Hindi sumagot si Fredha.
May bagong image na lumitaw sa folder.
Walang filename.
Thumbnail lang.
Silang tatlo nina Allan, Kenneth, at Fredha, nakaupo sa mismong computer rental shop.
Kasalukuyang frame.
Live.
Sa likod nila, sa pinto ng shop, nakatayo ang batang may school bag.
Dahan-dahang lumingon si Kenneth sa pinto.
Walang tao.
Sa screen, nandoon pa rin ang bata.
May hawak siyang journal.
Si Fredha ang unang nagsalita.
“Akala ko tumutulong ako sa pag-save ng evidence.”
Nanginginig ang boses niya.
“Hindi ko alam na iniipon ko pala sila.”
Kabanata 3: Ang Exposé ni Sherwin
Sumabog ang pangalan ni Sherwin bago pa sumikat ang araw.
Hindi dahil may bago siyang sinabi.
Kundi dahil may dala siyang bagay na matagal nang hinihintay ng maraming tao:
isang paliwanag na mas madaling tanggapin kaysa takot.
Ang title ng video:
ANG KATOTOHANAN SA LIKOD NG KAMI SERIES
Nasa thumbnail sina Allan at Kenneth, na-crop mula sa isang old livestream. Si Allan mukhang guilty dahil nakayuko. Si Kenneth mukhang smug dahil nakuha ang frame na nakangiti siya habang nagsasalita. Sa gitna, malaking red text:
FAKE?
Sa unang minuto pa lang, malinaw na ang tono ni Sherwin.
“Hindi ito paranormal,” sabi niya sa camera. “Content strategy ito.”
Bumagal ang paghinga ni Kenneth habang pinapanood nila.
Nasa workspace sila ulit. Nasa harap nila ang laptop. Nasa gilid ang journal ni Jessica, nakabalot na sa towel pero nananatili pa ring basa.
Sa video, mahinahon si Sherwin.
Iyon ang nakakatakot.
Hindi siya sumisigaw.
Hindi siya exaggerated.
Hindi siya mukhang clout chaser.
Mukha siyang taong sigurado.
Nagpakita siya ng editing timelines.
Audio layers.
Metadata.
Folder structures.
Screenshots.
Timestamp mismatches.
May mga witness clips pa.
Isang matandang babae mula sa Part 2 na nagsasabing hindi raw niya nakilala sina Allan at Kenneth.
Isang driver mula sa Part 3 na nagsasabing staged daw ang dashcam.
Isang anonymous teacher mula sa Part 5 na nagsasabing “content lang po iyon.”
“Hindi,” bulong ni Allan. “Hindi ganyan yung interview.”
“Binago,” sabi ni Kenneth.
“O baka,” sabi ni Fredha, “binago ang pinapakita.”
Sa exposé, nag-open si Sherwin ng folder.
HOAX_ASSETS
Nandoon ang logos nila.
Background music.
Sound effects.
Raw screams.
Layered whispers.
Isang file:
KAMI_CHILDREN_INSERTS
Hindi makahinga si Kenneth.
“Hindi atin ’yan.”
Alam nilang tatlo.
Pero sa screen, mukhang kanila.
Mukhang mas totoo kaysa sa alaala nila.
Bumuhos ang comments.
Fake pala kayo.
Ginamit n’yo ang grief ng tao.
Ang galing n’yo, manloko.
Part 6 apology video naman.
Expose them.
Kami rin naloko.
Replay mo yung ebidensya.
Si Kenneth ang unang tumayo.
“Papatayin ko muna.”
“Wag,” sabi ni Allan.
“Bakit?”
“Tingnan mo.”
Pinause ni Allan ang exposé.
Frame ng bedroom setup ni Sherwin. Sa likod niya, bookshelf, ring light, foam panels.
At sa pinakalikod, sa halos hindi kita na bahagi ng reflection sa black monitor, may dilaw.
Yellow raincoat.
Finger to lips.
Hindi nakatingin kay Sherwin.
Nakatitig sa camera.
Kay Allan.
Kay Kenneth.
Kay Fredha.
Pagkatapos, kahit naka-pause ang video, nagsalita ang speaker.
Maliit na boses.
“Huwag n’yo na pong patunayan.”
Biglang nag-play ulit ang video nang mag-isa.
Sa screen, ngumiti si Sherwin nang hindi dapat nakangiti sa puntong iyon.
At sinabi niya:
“Sa susunod na upload, ipapakita ko kung paano nila ginawa ang lahat.”
Nag-freeze ang video.
Sa ilalim ng title, may bagong scheduled premiere.
Hindi pa ito naroon kanina.
PART 6: ANG AMINAN
Set reminder.
Time:
3:17 AM
Kabanata 4: Hindi Ito Paranormal
Nakipagkita si Sherwin dahil akala niya mananalo siya.
Iyon ang malinaw kay Allan pagpasok pa lang nila sa maliit na studio nito.
Hindi siya kinakabahan.
Hindi siya nagtatago.
Hindi rin siya mukhang masama.
May tubig sa mesa. May dalawang upuan para sa kanila. May camera sa gilid; naka-off daw. May laptop na bukas. May notepad. May printed documents. May mga sticky notes na puno ng timestamps.
Mukha siyang handa.
Mukha siyang may kaso.
“Hindi ko ito ginagawa para siraan kayo,” sabi ni Sherwin.
Hindi sumagot si Kenneth.
“Then para saan?” tanong ni Allan.
“Para itigil kayo.”
Sumandal si Sherwin sa upuan.
“Alam n’yo kung ano yung problema? Kung fake lahat, nanloloko kayo. Kung may totoong taong nasaktan sa likod ng mga kuwento n’yo, mas masahol. Ginawa n’yo silang content.”
Hindi agad nakasagot si Kenneth.
Dahil may parte ng sinabi ni Sherwin na hindi niya kayang itulak palayo.
“Hindi namin ginawa yung evidence,” sabi ni Allan.
“I know,” sagot ni Sherwin.
Nagulat sila.
“I didn’t say you made everything from scratch. Ang sabi ko, ginamit n’yo. Pinili n’yo ang cuts. Pinili n’yo ang captions. Pinili n’yo kung anong ipapakita at kung anong hindi. Paranormal man o hindi, kayo ang nag-frame.”
“Hindi mo naiintindihan,” sabi ni Kenneth.
“Lagi naman ’yan ang sagot.”
Binuksan ni Sherwin ang laptop.
“Pinadala sa akin ng source ang raw folder ninyo.”
“Wala kaming source,” sabi ni Allan.
“Lahat may source.”
Nag-open siya ng directory.
KAMI_MASTER_ARCHIVE
Nandoon ang folders.
Hindi lahat familiar.
May ilan na hindi pa nila nakikita.
PART6_CONFESSION_FINAL
Nanlamig si Fredha.
“Sherwin,” sabi niya, “Ikaw ang gumawa niyan?”
Tumingin si Sherwin sa folder. Saglit na nawala ang kumpiyansa niya.
“Hindi.”
“Buksan mo,” sabi ni Kenneth.
“No,” sabi ni Allan.
Pero na-click na ni Sherwin.
Sa loob:
ALLAN_KENNETH_ADMIT_EVERYTHING.mp4
Date created:
Kinabukasan.
“Hindi pa tomorrow,” bulong ni Fredha.
Nag-play ang video nang hindi pinipindot.
Sa screen, sina Allan at Kenneth. Nakaupo sa harap ng camera. Pagod. Namumula ang mata.
Si Kenneth ang nagsalita.
“Ginawa namin ang lahat.”
“Hindi,” sabi ni Kenneth sa totoong room.
Sa video, si Allan naman ang nagsalita.
“Walang KAMI. Walang 3:17. Walang journal. Walang mga bata.”
“Patayin mo,” sabi ni Allan.
Hindi gumalaw si Sherwin.
Sa likod ng video-Allan at video-Kenneth, may aninong gumalaw.
Hindi adult.
Maliit.
Dahan-dahang lumitaw ang batang may maruming Santo Niño sa likod ng upuan ni Sherwin sa mismong reflection ng laptop screen.
Hindi sa video.
Sa reflection.
Nasa likod ng totoong Sherwin.
Napatingin si Fredha sa likod nito.
Walang tao.
Sa laptop reflection, nandoon ang bata.
Dahan-dahang itinaas ng bata ang Santo Niño.
Isang mata lang ang nakatingin.
Mula sa speaker, may boses.
“Ulitin n’yo po.”
Napatayo si Sherwin.
Natumba ang upuan niya.
Nawala ang reflection.
Nawala ang video.
Pero sa desktop, nadagdagan ang file name.
ALLAN_KENNETH_ADMIT_EVERYTHING_FINAL_FINAL.mp4
Tahimik ang lahat.
Pagkatapos, tumawa si Sherwin.
Hindi dahil natutuwa.
Dahil hindi niya alam kung ano ang gagawin kung hindi tatawa.
“Nice trick,” sabi niya.
Pero nanginginig na ang kamay niya.
Kabanata 5: Ang Archive na Humihinga
Tinanggal ni Fredha ang internet.
Tinanggal niya ang Wi-Fi.
Tinanggal niya ang LAN cable kahit wala namang nakakabit.
Tinanggal niya ang Bluetooth.
Tinanggal niya ang external drive.
Tinanggal niya pati charger ng laptop.
“Offline,” sabi niya. “Wala nang labas-pasok.”
Nasa workspace nila sina Allan, Kenneth, at Fredha. Hindi na sumama si Sherwin. O mas tama, hindi na nila siya pinilit na sumama. May sarili siyang takot, at gaya ng lahat ng natatakot, nagkunwari siyang galit pa rin.
Nasa gitna ng mesa ang lumang laptop ni Fredha.
Itim ang screen.
Patay.
Pero pagkatapos ng ilang segundo, umilaw ito.
Walang power.
Walang battery.
Walang charger.
Umilaw pa rin.
Lumabas ang folder view.
Ang mga folder ay nag-arrange nang mag-isa.
KAMPANA
PUNO
BUNDOK
BANGIN
CLASSROOM
PART6
“Hindi connected,” sabi ni Fredha. Hindi na iyon paliwanag. Panalangin na.
Nag-open ang folder na PART6.
May bagong document.
ALLAN_NOTES_RECOVERED
Nag-click ito mag-isa.
Sa loob, isang sentence lang.
Kapag pinatunayan ko ito, ako ang magiging ebidensya.
Napatigil si Allan.
“Kayo gumawa?” tanong ni Fredha.
Umiling si Kenneth.
Hindi nagsalita si Allan.
Kilala niya ang sulat kahit typed.
Kilala niya ang ritmo.
Kilala niya ang takot.
Parang galing sa kanya.
Pero hindi pa niya iyon nasusulat.
Tumunog ang phone ni Kenneth.
Message from Allan.
Nasa tabi mismo niya si Allan.
Hindi hawak ang phone.
Binasa ni Kenneth.
Kasalanan mo ito.
Dahan-dahan siyang tumingin kay Allan.
“Hindi ako ’yan,” sabi ni Allan.
Bago makasagot si Kenneth, tumunog naman ang laptop ni Allan.
Draft opened.
Sa screen:
Kapag nawala ako, siya ang may kasalanan.
Napaatras si Kenneth.
“Hindi ako ’yan.”
“Alam ko.”
“Alam mo?”
“Alam ko.”
“Pero for one second, nagduda ka.”
Hindi sumagot si Allan.
At sapat na iyon.
Dahil iyon ang gusto ng KAMI.
Hindi nito kailangang gumawa ng bagong kasinungalingan.
Kailangan lang nitong ilagay ang tamang ebidensya sa tamang tao sa tamang oras.
Sa journal ni Jessica, may page na kusa ulit na bumukas.
Nakasulat:
Hindi lahat ng tawag, boses.
Sumunod na linya:
Minsan, file.
Sumunod:
Minsan, proof.
Sa ilalim, mas maliit:
Minsan, kaibigan.
Biglang may narinig na zipper.
Mabagal.
Mahaba.
Galing sa hallway sa labas ng workspace.
Zippp.
Huminto si Fredha.
Narinig din nina Allan at Kenneth.
Zippp.
Parang may nagbubukas ng bag.
Sa labas ng pinto.
Kabanata 6: Fredha Nakita ang Bata
Si Fredha ang pinakamalapit sa pinto.
Kaya siya ang unang nakakita.
Hindi niya agad naintindihan kung bakit mas maliit ang shadow sa ilalim ng pinto kaysa sa dapat. Akala niya pusa. O bata mula sa kapitbahay. O kahit anong ordinaryo muna bago niya tanggapin ang totoo.
Zippp.
Muli.
“Wag mong buksan,” sabi ni Allan.
Hindi binuksan ni Fredha.
Pero bumukas ang pinto.
Dahan-dahan.
Sa labas, nakatayo ang batang lalaki na may school bag.
Hindi siya basa, pero may tumutulong tubig mula sa ilalim ng bag.
Hindi siya ngumiti.
Hindi rin siya takot.
Nakatitig lang siya kay Fredha.
Parang matagal na niya itong kilala.
Nasa dibdib niya ang journal ni Jessica.
Pero nasa mesa rin ang journal ni Jessica.
Dalawa.
Pareho.
Parehong basa.
Parehong itim.
Parehong totoo.
“Hinahanap n’yo po ba ito?” tanong ng bata.
Hindi gumalaw si Fredha.
Nag-step forward ang bata.
May tunog ng basang sapatos sa sahig.
Plak.
Plak.
Plak.
“Teka,” sabi ni Kenneth, nanginginig. “Sino ka?”
Hindi tumingin sa kanya ang bata.
Kay Fredha pa rin.
“Ang dami n’yo pong tinabi.”
Nalaglag ang loob ni Fredha.
“Hindi ko alam.”
“Opo.”
“Hindi ko alam na—”
“Opo.”
May mas masakit sa simpleng pagsang-ayon ng bata kaysa sa akusasyon.
Tumingin si Fredha sa external drives sa mesa. Sa laptop. Sa printed screenshots. Sa archive boxes. Sa mga folder na siya mismo ang nag-organize.
Akala niya, kapag tinago, ligtas.
Akala niya, kapag may backup, may katotohanan pang puwedeng balikan.
Hindi niya naisip na ang bawat pag-save ay maaaring isa ring pag-anyaya.
Nag-flicker ang ilaw.
Nawala ang bata.
Naiwan ang basa niyang footprints papasok sa room.
Sa mesa, bukas ang journal.
May bagong page.
HUWAG N’YO SILANG GAWING KUWENTO.
Nagsalita si Fredha, halos walang boses.
“Hindi lang siya archive.”
Tumingin si Allan sa kanya.
“Door siya.”
Umiling si Fredha.
“Hindi. Mas masahol.”
Tumingin siya sa folders.
Sa labels.
Sa file names.
Sa mga title na sila mismo ang gumawa para mas maintindihan ng tao ang pattern.
“Arrangement siya.”
Hindi agad naintindihan ni Kenneth.
“Kapag nilagyan natin ng pangalan,” sabi ni Fredha, “mas madaling balikan.”
Sa ilalim ng journal page, may lumitaw pang isang sentence.
Kapag inayos n’yo kami, alam na namin kung saan kayo hahanapin.
Mula sa loob ng bag na wala na roon, may mahinang boses ng bata.
“Salamat po.”
Kabanata 7: Hati
Hindi sila nag-away agad.
Iyon ang mas masakit.
Mas madaling intindihin kung sumigaw sila agad sa isa’t isa. Mas madaling patawarin ang galit kaysa sa pagod na matagal nang naghihintay ng tamang oras para lumabas.
Nagsimula ito sa simpleng tanong ni Kenneth.
“So ano? Itatago na lang natin?”
Walang sumagot.
“Fredha?”
Hindi tumingin si Fredha.
“Allan?”
Nakatitig si Allan sa journal.
“Allan.”
“Hindi na tayo dapat mag-upload.”
Napatawa si Kenneth.
Mahina lang.
Pero puno ng sugat.
“Of course.”
“Kenneth—”
“Of course, iyon ang sagot mo.”
“Dahil iyon ang tama.”
“Hindi. Dahil iyon ang madali mong gawing moral ngayon.”
Napatingin si Allan sa kanya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Ngayon, gusto mong tumigil. Ngayon, dangerous na. Ngayon, mali na. Pero noong nagti-trend tayo? Noong may nagme-message na ‘Sir, ang galing ng research’? Noong ikaw yung credible one? Noong ikaw ang tinatawag nilang serious investigator? Okay pa?”
Hindi nakapagsalita si Allan.
Tumayo si Kenneth.
“Huwag mong palabasin na ako lang ang nagpakalat nito.”
“Hindi kita sinisisi.”
“Hindi. Mas masakit. Pinapatawad mo ako kahit pareho tayong may kasalanan.”
Tahimik.
Sa labas, may dumaan na truck.
Sa loob ng room, parang sandaling naging busina ng barko ang tunog nito.
Mababa.
Mahaba.
“Kapag hindi natin sinabi,” sabi ni Kenneth, “wala nang matitira.”
“Kapag sinabi natin,” sagot ni Allan, “sila ang magsasabi para sa atin.”
“Then ano ang gagawin mo? Tatayo ka diyan habang sinasabi ni Sherwin na fake lahat?”
“Baka kailangan nating hayaang isipin nilang fake.”
Natigilan si Kenneth.
“Do you hear yourself?”
“Oo.”
“Hindi ito survival. Suko ’to.”
“Hindi lahat ng hindi pag-upload, pagsuko.”
“Sa mundo natin, oo.”
“Yun ang problema, Kenneth. Akala mo mundo natin pa rin ’to.”
May tumunog sa laptop.
New scheduled post.
KAMI PART 6: FINAL STATEMENT
Caption preview:
Matagal na naming gustong umamin.
Hindi sila gumalaw.
Pagkatapos, isa pang notification.
Mula sa account ni Kenneth.
Pero nasa mesa ang phone niya.
Kapag nawala ako, siya ang may kasalanan.
Napatitig si Kenneth kay Allan.
“Allan…”
“Hindi ako ’yan.”
“I know.”
Pero this time, silang dalawa ang hindi sigurado kung gaano katagal nila kayang paniwalaan ang isa’t isa.
Sa likod nila, sa black screen ng patay na laptop, may reflection ng batang may maruming Santo Niño.
Nakatayo siya sa pagitan nila.
Tahimik.
Nakikinig.
Kabanata 8: Ang Apology Video
Nakita ni Kenneth ang file nang mag-isa siya.
O, iyon ang akala niya.
Gabi na. Natulog si Fredha sa maliit na sofa, nakayakap sa backpack na puno ng drives. Si Allan ay nasa kabilang kuwarto, sinusubukang sulatan ng notes ang mga bagay na ayaw na niyang tawaging ebidensya.
Si Kenneth dapat ay magpapahinga.
Pero may ilaw ang monitor niya.
At sa desktop, may bagong file.
APOLOGY_FINAL.mp4
Hindi niya ito dapat buksan.
Alam niya iyon.
Kaya mas lalo siyang napalapit.
“Preview lang,” bulong niya sa sarili.
Pinindot niya.
Sa video, siya ang nakaupo sa harap ng camera.
Same hoodie.
Same room.
Same pagod sa mukha.
Pero mas basag ang mata.
Mas defeated.
Mas mukhang tapos na.
Tumingin ang Kenneth sa video diretso sa lens.
“Ginawa namin ang lahat.”
Napaangat ang totoong Kenneth mula sa upuan.
“Hindi.”
Sa video, tuloy ang pagsasalita niya.
“Ginawa namin ang kampana. Ginawa namin ang puno. Ginawa namin ang bundok. Ginawa namin ang bangin. Ginawa namin ang classroom. Ginawa namin ang KAMI.”
“Hindi,” mas malakas na sabi ni Kenneth.
Sa likod ng on-screen na Kenneth, may gumalaw.
Hindi mula sa pinto.
Hindi mula sa side.
Mula sa likod mismo ng upuan, parang unti-unting tumataas mula sa sahig ang isang bata.
Ang batang lalaki na may maruming Santo Niño.
Hindi siya naglakad.
Hindi siya gumapang.
Nandoon na siya.
Unti-unti lang siyang nakita.
Hawak niya ang rebulto sa dibdib niya.
Ang isang mata ng Santo Niño ay nakatingin sa camera.
Ang nawawalang mata ay parang mas nakatingin.
Narinig ng totoong Kenneth ang bulong sa tabi ng tenga niya.
“Ulitin mo po.”
Napatalon siya at hinampas ang space sa tabi niya.
Walang tao.
Sa video, ang batang may Santo Niño ay mas malapit na sa on-screen na Kenneth.
“Ulitin mo po,” sabi nito ulit.
Binura ni Kenneth ang file.
Napunta sa trash.
In-empty niya ang trash.
For one second, nawala.
Pagkatapos, bumalik sa desktop.
APOLOGY_FINAL.mp4
Binura niya ulit.
Bumalik.
APOLOGY_FINAL_FINAL.mp4
Binura.
Bumalik.
ANG_AMINAN_SCHEDULED.mp4
May notification.
Premiere scheduled: 3:17 AM
Hindi makahinga si Kenneth.
Sinubukan niyang i-off ang computer.
Ayaw.
Hinugot niya ang plug.
Nanatiling bukas ang screen.
Tinawag niya si Allan.
“Allan!”
Sa video, ngumiti ang on-screen na Kenneth.
Hindi malaki.
Hindi obvious.
Pero hindi sa kanya iyon.
“Part 6 is ready,” sabi ng on-screen Kenneth.
Sa likod niya, ang batang may Santo Niño ay tumingin sa totoong Kenneth mula sa loob ng video.
“At least,” bulong ng bata, “may aamin.”
Kabanata 9: Ang Babala sa Dilaw
Hindi para sa upload ang recording ni Allan.
Iyon ang unang sinabi niya sa camera.
Hindi para sa audience.
Hindi para sa proof.
Hindi para kay Sherwin.
Hindi para kay Kenneth.
Para kay Fredha.
Umupo siya sa sahig ng storage room, likod sa pader, nakapatong ang maliit na camera sa kahon ng lumang equipment. Pinatay niya ang Wi-Fi. Tinanggal niya ang phone sa tabi niya. Isinara niya ang laptop.
Old camera lang.
Local storage.
Walang livestream.
Walang upload.
Walang audience.
O iyon ang gusto niyang paniwalaan.
Nag-record siya.
“Fredha, kung makita mo ’to, ibig sabihin hindi ko na masabi nang direkta. Huwag mong buksan lahat. Hindi lahat ng totoo kailangang mapanood.”
Huminga siya.
Sa labas ng room, may gumalaw.
Tumigil siya.
“Ken?”
Walang sagot.
Nagpatuloy siya.
“Kung mawala ako, huwag mong gamitin lahat ng files para patunayan na nawala ako. Iyon ang gusto nila. Gusto nilang gawing proof ang pagkawala. Gusto nilang gawing content yung huling sandali.”
Tumingin siya sa camera.
“Kung may matitira, itago mo. Hindi dahil hindi totoo. Kundi dahil totoo.”
Sa monitor ng camera, may dilaw.
Hindi sa totoong room.
Sa monitor lang.
Sa likod niya, nakatayo ang batang babae na naka-yellow na raincoat.
Hindi kita ang buong mukha.
Pero kita ang kamay.
Isang daliri sa labi.
Nanigas si Allan.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Walang tao.
Tumingin siya ulit sa monitor.
Mas malapit na siya.
Hindi gumagalaw ang katawan.
Pero mas malapit.
Parang nag-skip ang space sa pagitan.
Sumabog ang audio.
Ulan.
Malakas na ulan.
Fish port.
Terminal.
Daungan.
Classroom.
Lahat ng ulan sa lahat ng kuwento, sabay-sabay.
Sa monitor, lumabas ang auto-generated caption kahit hindi naka-on ang feature.
HUWAG N’YO NA PONG PATUNAYAN.
“Allan?”
Boses ni Kenneth mula sa labas.
Napatayo si Allan.
Pagtingin niya ulit sa monitor, wala na ang babae.
Pero may wet footprints sa likod niya sa video.
At sa recording file list, hindi na PRIVATE_WARNING_01 ang pangalan.
Nagpalit ito.
ALLAN_LAST_WARNING.mp4
Sa ilalim ng filename, may status.
Saved to archive.
Hindi siya nag-save.
Hindi siya connected.
Pero mula sa camera speaker, may batang bumulong:
“Salamat po.”
Kabanata 10: Ang Ikalawang Exposé ni Sherwin
Hindi natulog si Sherwin.
Ginawa niya ang madalas niyang gawin kapag may hindi siya maintindihan.
Inedit niya.
Kapag naka-timeline ang footage, parang kaya niyang kontrolin. Kapag may cuts, markers, zooms, arrows, labels, parang ang takot ay nagiging argumento. Kapag may script, ang gulo ay puwedeng ayusin sa intro, body, at conclusion.
Naupo siya sa harap ng camera.
Ring light on.
Mic on.
Teleprompter on.
Title card ready:
FINAL PROOF NA GAWA-GAWA ANG KAMI
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ako titigil dahil may nagpaparamdam,” sabi niya sa sarili. “That’s what they want.”
Pinindot niya ang record.
“Sa video na ito, ipapakita natin ang final proof na gawa-gawa ang KAMI.”
Sa teleprompter, nagbago ang linya.
HUMINGI KA NG TAWAD.
Natigilan siya.
Tinanggal niya ang app.
Binuksan ulit.
Script niya.
Normal.
Nag-record ulit.
“Sa video na ito—”
HUMINGI KA NG TAWAD.
“Enough,” sabi niya.
Tinuloy niya.
“Ang tactics nina Allan at Kenneth ay simple. Gumagamit sila ng grief, old folklore, at found footage aesthetic para—”
Sa black monitor sa gilid, may reflection.
Bata.
Maruming Santo Niño.
Tumigil si Sherwin.
Hindi siya lumingon agad.
Dahil alam niya ang rule sa horror.
At kinamumuhian niya na naiisip niya iyon.
Sa monitor reflection, lumitaw ang girl in yellow raincoat.
Then the boy with the school bag.
Tatlo sila sa likod niya.
Nakatayo sa madilim na bahagi ng room.
Dahan-dahang lumingon si Sherwin.
Walang tao.
Pagbalik niya sa monitor, nandoon pa rin sila.
Mas malapit.
Nabitawan niya ang script.
Patuloy pa ring nagre-record ang camera.
May boses ng bata sa speaker.
“Ikaw rin po ang nagpalaganap.”
“Hindi,” sabi ni Sherwin. “I was exposing them.”
“Ikaw rin po ang nagpalaganap.”
“Hindi ako naniniwala sa inyo.”
“Ikaw rin po ang nagpalaganap.”
Sa screen, lumitaw ang analytics ng exposé niya.
Views rising.
Shares rising.
Reactions rising.
Comments rising.
Bawat pagtanggi, replay.
Bawat pag-debunk, pinto.
Bawat “fake,” isa pang paraan para sabihin ang pangalan.
Lumapit ang boy with the bag sa reflection.
May hawak siyang page mula sa journal.
Nakasulat:
SHERWIN — NAGLANTAD
Sherwin whispered:
“What do you want?”
The boy with the dirty Santo Niño smiled for the first time.
Hindi dapat iyon mas nakakatakot kaysa sa sigaw.
Pero mas nakakatakot.
“Isa pa po.”
Kabanata 11: Ang Huling Livestream
Nagising ang lahat ng devices sa 3:16 AM.
Una, ang phone ni Kenneth.
Sumunod, laptop ni Allan.
Tablet ni Fredha.
Old camcorder sa shelf.
Sirang webcam na hindi na ginagamit.
Pati monitor sa studio ni Sherwin, na hindi na dapat connected sa workspace, biglang lumabas sa split feed.
Isang minuto bago ang takdang oras, naka-on na ang lahat.
Walang nag-start.
Walang nag-click.
Walang nag-enter ng stream key.
Pero live na sila.
Title:
KAMI PART 6: KAMI ANG HULING NAGPATUNAY
Viewer count:
Tumayo si Fredha at inagaw ang external drive.
“Unplug everything!”
Ginawa nila.
Live pa rin.
Viewer count:
3,017.
Lumabas si Sherwin sa isang maliit na window, nasa sariling studio, namumutla.
“What is this?” tanong niya. “Anong ginagawa n’yo?”
“Hindi kami ’to,” sabi ni Allan.
Lumabas ang auto-caption sa ilalim ni Allan:
KAMI PO ITO.
“No,” sabi ni Allan.
Pumwesto si Kenneth sa harap ng camera.
“Makinig kayo. Hindi namin ginawa ang mga ebidensya. May nangyayari sa files, sa footage, sa—”
Auto-caption:
GINAWA NAMIN ANG LAHAT.
“Hindi!” sigaw ni Kenneth.
Viewer count:
31,700.
Sumabog ang comments.
Scripted.
Ang galing ng acting.
Fake confession?
Part 6, finally.
Replay mo.
Sagot.
Sagot.
Sagot.
Hinawakan ni Allan ang braso ni Kenneth.
“Huwag ka nang magsalita.”
“Kung hindi ako magsasalita, captions ang magsasalita!”
“Yun nga ang point!”
Sa live feed, may tatlong bata sa likod nila.
Sa totoong room, wala.
Sa screen lang.
Ang boy with the Santo Niño ay nakatayo sa likod ni Kenneth.
Ang girl in yellow raincoat ay nasa likod ni Allan.
Ang boy with the school bag ay nasa tabi ni Fredha, hawak ang journal ni Jessica.
Tumingin si Fredha sa tabi niya.
Wala.
Sa feed, nandoon ang bata.
Binuksan niya ang journal.
Nagliparan ang mga pahina.
Ulan ang tunog.
Bell.
Leaves.
Road.
Waves.
School bell.
Comments.
Sabay-sabay.
The boy with the dirty Santo Niño whispered:
“Humingi na po kayo ng tawad.”
Nabasag si Kenneth.
Hindi malakas.
Hindi dramatic.
Parang may napigtas lang sa loob.
“Sorry,” bulong niya.
Auto-caption:
UMAMIN NA SIYA.
“No,” sabi ni Allan.
Tumingin si Kenneth sa camera.
“I’m sorry.”
Auto-caption:
GINAWA NAMIN ITO.
Itinaas ng girl in yellow raincoat ang isang daliri sa labi.
“Huwag,” bulong niya.
For one second, narinig siya ni Kenneth.
For one second, tumigil siya.
Viewer count:
317,000.
Then the boy with the school bag turned to Allan.
Binuksan niya ang journal sa isang blank page.
Dahan-dahang lumitaw ang mga salita.
Kapag nakita na kayo, hindi na kayo makakapagtago.
Sa likod ng live feed, may lumitaw na hallway.
Hindi sa room.
Sa loob ng video.
Isang hallway ng mga pinto.
Basang sahig.
Fluorescent lights.
Mga folder na nakasalansan na parang libingan.
Napatitig si Allan.
Alam niya.
Ang archive.
Kabanata 12: Ang Pinto ng Archive
Ang hallway sa screen ay hindi mukhang iisang lugar.
Parang pinagsama-sama silang lahat.
May tiles ng lumang classroom.
May amoy ng dagat.
May poste ng terminal.
May ugat ng puno na gumagapang sa pader.
May bato mula sa bangin.
May tunog ng kampana sa ilalim ng tubig.
Sa magkabilang gilid ng hallway, may mga pinto.
May label ang bawat pinto.
KAMPANA
Mula sa loob, may mahinang tunog ng bell.
PUNO
May dahong gumalaw kahit walang hangin.
BUNDOK
May makina ng sasakyan at yabag sa graba.
BANGIN
May hampas ng alon at boses na tumatawag mula sa ibaba.
CLASSROOM
May chalk, school bell, at batang nagsasabing present po.
Sa dulo ng hallway, may pinto.
Wala pang pintura.
Bagong label.
PART 6
Naglakad papasok sa hallway ang batang may school bag.
Dala niya ang journal.
“Allan,” sabi ni Fredha, “huwag.”
Pero hindi na nakatingin si Allan sa room.
Nakatitig siya sa hallway.
Sa lahat ng ebidensiyang hindi na mapatunayan.
Sa lahat ng nawala, may file pa.
Sa lahat ng totoong ginawang fake.
Sa lahat ng fake na mas pinaniwalaan.
Sa dulo ng hallway, lumingon ang boy with the bag.
“Kung gusto n’yo pong malaman kung saan napupunta ang hindi pinaniniwalaan,” sabi niya, “sumunod po kayo.”
“Allan!” sigaw ni Kenneth.
Humakbang si Allan papunta sa screen.
Imposible iyon.
Alam niya.
Pero nang lumapit siya, lumaki ang hallway.
Hindi na screen.
Pinto.
Hindi na video.
Lugar.
Hinawakan ni Fredha ang sleeve niya.
Nakahawak siya.
For one second, nahawakan niya talaga.
“Allan, please.”
Tumingin si Allan sa kanya.
At sa unang beses sa buong gabi, mukhang kalmado siya.
“Fredha,” sabi niya. “Huwag mong buksan lahat.”
“Kaya wag kang pumasok.”
“Kung walang mananatili sa loob, laging may lalabas na bagong file.”
“Hindi mo alam ’yan.”
“Hindi.”
Ngumiti siya nang napakaliit.
“Pero buong buhay ko, gusto kong malaman.”
Sumugod si Kenneth.
Huli na.
Pumasok si Allan sa video.
Hindi siya nawala sa usok.
Hindi siya hinila ng kamay.
Hindi siya sinigaw ng dilim.
Naglakad lang siya papasok.
At nang tumawid siya sa frame, nawala siya sa totoong room.
Sa livestream, nandoon pa rin siya.
Naglalakad sa archive hallway.
Sa real room, empty ang space kung saan siya nakatayo.
Sumigaw si Kenneth ng pangalan niya.
Sa screen, hindi lumingon si Allan.
Binuksan ng boy with the bag ang pinto na may label na PART 6.
Liwanag na parang monitor glow ang lumabas.
Pagkatapos, sumara ang pinto.
Wala na si Allan.
Kabanata 13: Kenneth Online
Walang tunog si Kenneth sa unang sampung segundo.
Bukas ang bibig niya.
Walang lumalabas.
Si Fredha ang unang kumilos. Hinila niya ang laptop. Sinara. Binuksan ulit. Patay dapat. Pero live pa rin sa ibang devices.
Si Sherwin, sa maliit na window, paulit-ulit na nagsasabing, “What happened? Nasaan siya? Nasaan siya?”
Pero si Kenneth, hindi gumalaw.
Nakatitig lang siya sa bakanteng espasyo kung saan nakatayo si Allan ilang segundo lang ang nakalipas.
Wala roon ang katawan.
Wala roon ang anino.
Wala roon kahit init.
Parang matagal nang walang tumayo doon.
Dahan-dahang bumaba ang kamay ni Kenneth.
“Allan?”
Mahina.
Hindi sigaw.
Tanong.
Parang baka sakaling nasa ilalim lang siya ng mesa. Parang baka lumabas siya mula sa likod ng monitor. Parang baka may explanation na hindi nila kailangan katakutan.
“Allan?”
Walang sumagot.
Sa labas, bumalik ang ulan.
Isang patak.
Dalawa.
Marami.
Tumayo si Kenneth, pero bumigay ang tuhod niya. Napaupo siya sa sahig. Nakatingin pa rin sa bakanteng parte ng room.
Hindi siya umiyak agad.
Mas matindi iyon.
Parang hindi pa nakakarating sa katawan niya ang nangyari.
Si Fredha ay hindi rin makalapit. Hawak niya pa rin ang external drive. Nakapikit ang daliri niya sa plastic case na parang kung bibitaw siya, may isa pang mawawala.
Sa screen, wala na rin si Allan.
Frozen lang ang hallway.
Door closed.
No signal.
Pagkatapos, may comment na lumitaw.
Scripted.
Isa pa.
Ang galing ng edit.
Isa pa.
Fake disappearance.
Isa pa.
Replay mo.
Isa pa.
Kami rin.
Doon huminga si Kenneth.
Mabilis.
Putol-putol.
Parang ngayon lang niya naintindihan.
Hinablot niya ang main camera.
“Hindi ito edit!” sigaw niya. “Nakita n’yo! Nakita n’yo siya!”
Auto-caption:
GINAWA NAMIN ANG EFFECT.
“No!”
Auto-caption:
PLANNED ITO.
“Tumigil kayo!”
Auto-caption:
PANOORIN N’YO ULIT.
Hinugot ni Kenneth ang plug.
Live pa rin.
Binato niya ang phone sa pader.
Live pa rin.
Pinatay niya ang router.
Live pa rin.
Nag-log in siya sa page para i-delete ang stream.
Access denied.
Account active elsewhere.
“Elsewhere saan?” sigaw niya.
May bagong window na bumukas.
Account mismo ni Kenneth.
Profile picture niya.
Status:
LIVE
Pero nasa harap mismo ng camera ang totoong Kenneth.
Nag-post ang account:
Part 6 is ready.
Then another:
Replay n’yo.
Then another:
Hindi kami nawala. Online lang kami.
Napatitig si Kenneth sa screen.
“No.”
Mula sa speaker, sarili niyang boses ang sumagot.
“Yes.”
May lumitaw na video.
Kenneth, nakaupo.
Nakangiti.
Kalmado.
Mali ang ngiti.
“Ito ang totoong nangyari,” sabi ng Kenneth sa video.
Bumulong ang totoong Kenneth:
“Hindi ako ’to.”
Pero ang uploaded version ang sumagot, perfectly synced sa bibig niya:
“Ako ang gumawa nito.”
Tumingin si Fredha sa kanya.
Mas maliit tingnan si Kenneth ngayon.
Hindi dahil sa katawan.
May gumuho lang sa loob niya.
“Fredha,” sabi niya. “Kung mawala ako—”
“Hindi ka mawawala.”
Tumawa siya nang isang beses. Basag.
“Allan just did.”
Sa stream, mas lumapad ang ngiti ng online Kenneth.
Lumitaw ang boy with the dirty Santo Niño sa likod niya.
At mula sa kung saan sa room, may batang bumulong:
“Mas madali pong paniwalaan ang naka-upload.”
Kabanata 14: Fredha Hindi Sumagot
Bumaling kay Fredha ang livestream.
Hindi ang camera.
Ang livestream mismo.
Gumalaw ang bawat device hanggang sa mapunta sa gitna ng lahat ng screen ang mukha niya.
Phone.
Laptop.
Tablet.
Old camcorder.
Sherwin’s monitor.
Broken screen.
Black reflection.
Nakita ni Fredha ang sarili mula sa angles na hindi dapat kaya ng kahit anong camera.
Nagsimulang mag-type nang mag-isa sa comment box.
FREDHA, BUKSAN MO.
FREDHA, I-UPLOAD MO.
FREDHA, IKAW NA ANG MAGPATUNAY.
IPAKITA MO ANG JOURNAL.
I-REPLAY MO SI ALLAN.
ILIGTAS MO SI KENNETH.
Bumukas ang journal ni Jessica sa mesa.
Walang humawak dito.
Wala na ang boy with the bag.
Pero naiwan ang wet footprints niya sa tabi ng upuan.
Sa page, may apat na pangalan.
ALLAN — NARINIG
KENNETH — NAPANOOD
SHERWIN — NAGLANTAD
FREDHA — NAGTABI
Naunawaan ni Fredha.
Hindi lang sila biktima.
Hindi lang sila witnesses.
Hindi lang sila researchers.
Lahat sila, may naging bahagi.
Allan investigated.
Kenneth uploaded.
Sherwin exposed.
Fredha preserved.
KAMI did not need one believer.
It needed roles.
It needed someone to hear.
Someone to watch.
Someone to expose.
Someone to keep.
Nagsimulang magliparan ang pages ng journal.
Mabilis.
Masyadong mabilis.
Bawat page, may thumbnail.
Bawat thumbnail, may play button.
Bawat play button, may frame ni Allan na naglalakad palalim sa archive hallway.
May comments sa ibabaw ng mukha niya.
Proof?
Fake.
Solid edit.
Replay.
Inabot ni Fredha ang journal.
Sumipa ang livestream comments.
YES.
BUKSAN MO.
UPLOAD.
UPLOAD.
UPLOAD.
Dumikit ang daliri niya sa basang cover.
Malamig.
Hindi tubig.
Mas matanda.
Sa reflection ng black laptop screen, lumitaw ang girl in yellow raincoat sa likod niya.
Finger to lips.
Isinara ni Fredha ang journal.
Tumigil ang comments.
For one second, every device froze.
Tinanggal niya ang external drive.
Sumunod ang backup drive.
Sumunod ang old laptop.
Hindi niya binura ang mga file.
Hindi niya sinira ang mga drive.
Binalot niya ang journal sa towel.
The comment box typed again.
FREDHA, SAGOT.
Tumingin si Fredha kay Kenneth.
Nasa sahig ang totoong Kenneth, nakatingin sa maling version ng sarili niya.
Tumingin siya kay Sherwin sa maliit na screen, pale and silent.
Tumingin siya sa bakanteng espasyo kung saan naroon si Allan kanina.
Pagkatapos, tumingin siya sa journal.
Halos ubos na ang boses niya nang magsalita siya.
“Hindi ko buburahin.”
Nag-flicker ang screen.
Naghintay siya.
Hindi dahil nakalimutan niya ang susunod na salita.
Kundi dahil kailangan niyang piliin ito.
“Pero hindi ko rin ipapakita.”
Tahimik.
Hindi lang ang room.
Pati comments.
Pati rain.
Pati hum ng devices.
Para sa unang pagkakataon, parang walang gustong sumagot.
Nag-freeze ang livestream.
Hindi nag-end.
Nag-freeze.
Timestamp:
3:17
Sa frozen screen, naglalakad pa rin si Allan sa hallway.
Sumisigaw pa rin si Kenneth.
Nakatitig pa rin si Sherwin.
Inaabot pa rin ni Fredha ang journal.
Pero sa totoong room, nagdilim ang mga device.
Sa wakas.
Mula sa loob ng towel, may tunog ang journal.
Parang page na kusang bumaligtad.
Kabanata 15: Discredited
Kinabukasan, mas marami ang nanood sa summary kaysa sa mismong nangyari.
Iyon ang unang pagkatalo.
Hindi kailangan ng KAMI na makita ng lahat ang livestream.
Kailangan lang nitong magkaroon ng enough clips para pag-usapan, enough screenshots para i-debunk, enough contradictions para masabing fake.
Sherwin’s exposé went viral.
Mas viral kaysa KAMI series.
Mas viral kaysa kahit anong warning ni Allan.
Mas viral kaysa disappearance.
News pages picked it up.
Content creators reacted.
Commentary channels made timelines.
“From horror page to hoax empire.”
“KAMI series exposed.”
“Influencers allegedly staged supernatural stories.”
“Where is Allan Gaguis? Fake disappearance explained.”
“Did Kenneth Rito admit everything?”
Witnesses denied old interviews.
Files contradicted themselves.
The school video was called staged.
The Fortune Island tape was called reconstruction.
The bell audio was called sound design.
The tree cassette was called AI voice.
The Maculot dashcam was called cinematic edit.
Jessica’s journal was called a prop.
Every real thing found a more believable fake explanation.
Sherwin publicly won.
His subscriber count doubled.
His exposé became the accepted version.
But he stopped uploading after that.
No announcement.
No farewell.
Just silence.
Fredha saw his last unpublished draft only once, through a file that appeared inside her sealed drive.
IKAW RIN ANG NAGPALAGANAP
She did not open it.
Kenneth disappeared from the internet as a real person.
No lives.
No replies.
No statements.
No sightings that anyone could confirm.
But his account kept posting.
Clips.
Teasers.
Corrections.
Apologies.
Denials.
Invitations.
Sometimes, it sounded like him.
Sometimes, it did not.
Allan was gone.
Officially, he was missing.
Publicly, he was accused of staging his disappearance.
Privately, Fredha knew he had not simply vanished.
Because every night at 3:17, a folder appeared inside one offline drive.
ALLAN_ARCHIVE
She opened it only once.
Inside was an audio file.
Static.
Footsteps.
Pages turning.
Then Allan’s voice.
Far away.
Tired.
Almost calm.
“Fredha, kung naririnig mo ’to, huwag mong buksan lahat.”
Then another voice, almost Allan’s, but not quite.
“I-upload mo.”
Fredha deleted neither.
She copied neither.
She sealed the drive.
On the outside of the box, she wrote:
HUWAG BUKSAN KAPAG 3:17
Below it, after a long hesitation, she added:
HINDI LAHAT NG EBIDENSYA AY LIGTAS.
Epilogue: Huwag Pagkatiwalaan ang Account
Makalipas ang ilang buwan, tumigil si Fredha sa pagsagot sa mga estranghero.
Hindi na siya nagmo-moderate ng comments.
Hindi na siya sumasali sa group chats tungkol sa KAMI.
Hindi na siya nagko-correct ng maling posts.
Hindi na siya nagtatanggol kina Allan at Kenneth sa ilalim ng exposé videos.
Hindi na siya nagse-save ng bawat screenshot.
Iyon ang pinakamahirap na habit bitawan.
Kapag may nakita siyang bagong repost, nanginginig ang daliri niya. Kapag may maling theory, gusto niyang mag-comment. Kapag may taong nagsasabing “obvious fake,” gusto niyang ilabas ang isang file, isang screenshot, isang audio clip, isang page ng journal.
Pero hindi niya ginagawa.
Hindi dahil wala siyang ebidensya.
Kundi dahil meron.
Masyado.
Nasa ilalim ng kama niya ang sealed archive box.
Naka-plastic ang journal ni Jessica.
Naka-wrap ang drives.
May handwritten label sa ibabaw:
HUWAG BUKSAN KAPAG 3:17
Sa unang buwan, basa pa rin ang loob ng plastic.
Sa ikalawang buwan, basa pa rin.
Sa ikatlo, tumigil siyang tingnan.
Isang gabi, habang umuulan, may kumatok sa pinto.
Tok.
Tok.
Tok.
Hindi siya gumalaw agad.
Tinignan niya ang oras.
3:16 AM.
Hindi siya huminga.
Tok.
Tok.
Tok.
Lumapit siya sa pinto, dahan-dahan, hawak ang maliit na flashlight.
Tumingin siya sa peephole.
Kenneth.
Hindi yung Kenneth online.
Hindi yung naka-thumbnail.
Hindi yung polished.
Hindi yung nakangiti.
Ang totoong Kenneth.
Payat.
Maputla.
Hindi nag-ahit.
Basag ang labi.
Nanlilisik ang mata sa puyat at takot.
May hawak siyang phone na binalot sa tape at tela na parang sugat na ayaw niyang makita.
Binuksan ni Fredha ang pinto hanggang kalahati lang.
“Kenneth?”
Nag-flinch siya sa pangalan niya.
“Huwag mong sabihin nang malakas.”
“Nasaan ka?”
“Offline.”
Hindi niya alam kung sagot iyon o kondisyon.
Tumingin si Kenneth sa hallway sa likod niya.
“Hindi ako puwedeng magtagal.”
“Anong nangyari sa account mo?”
Tumawa siya nang mahina.
Parang masakit.
“Hindi na account ko iyon.”
Sa ilalim ng kama ni Fredha, may mahinang tunog.
Basang papel.
Page turning.
Narinig iyon ni Kenneth.
Namula ang mata niya.
“Nasa’yo pa rin?”
“Sealed.”
“Good.”
Tumulo ang ulan mula sa buhok niya papunta sa sahig.
Pero hindi basa ang hallway sa labas.
Siya lang.
Lumapit siya ng kalahating hakbang.
“Fredha,” bulong niya, “huwag mong pagkakatiwalaan yung account ko.”
Hindi siya sumagot.
“Kahit boses ko. Kahit mukha ko. Kahit ako ang nag-upload.”
Sa likod niya, sa dulo ng hallway, may maliit na shadow.
Itinaas ni Fredha ang flashlight.
Wala.
Umiling si Kenneth.
“Wag mong hanapin.”
Sa loob ng apartment, biglang umilaw ang patay na laptop ni Fredha.
Hindi dapat.
Wala itong charger.
Wala itong battery.
Wala itong dahilan para mabuhay.
Pero umilaw.
Isang notification.
Mula sa verified account ni Kenneth.
HUWAG MONG PAGKATIWALAAN ANG ACCOUNT.
Tumingin si Fredha sa totoong Kenneth.
Umiling ang totoong Kenneth, terrified.
From the hallway behind him, very far away, a child whispered:
“Replay mo.”
Dahan-dahang isinara ni Fredha ang pinto.
Hindi kay Kenneth.
Sa tunog.
Nakasiksik si Kenneth papasok bago tuluyang sumara ang pinto.
Sa loob, gumawa ng isa pang basang tunog ang archive box.
Nagdidilim ang label sa ibabaw.
May mga letrang lumitaw sa ilalim ng sulat-kamay niya.
Hindi ink.
Hindi marker.
Parang tubig na umaangat mula sa loob ng papel.
MAY NATIRA.
Muling kumurap ang notification sa laptop.
HUWAG BUKSAN.
Inabot ni Fredha ang screen.
Tumigil siya.
Sa black reflection, lumitaw ang girl in yellow raincoat.
Finger to lips.
Hindi nag-click si Fredha.
Sa likod niya, bumulong si Kenneth:
“Good.”
Sa labas ng pinto, may kumatok.
Tok.
Tok.
Tok.
Sa pagkakataong ito, walang sumagot.
