IKALIMANG BAHAGI
Paalaala sa Mambabasa
Ang kuwentong ito ay naglalaman ng mga tagpo ng prank, public humiliation, school pressure, teacher burnout, social media harassment, altered footage, psychological horror, at supernatural dread.
Hindi ito tungkol sa demonyo.
Hindi ito tungkol sa tunay na pagsapi.
Tungkol ito sa pagod na paulit-ulit na pinapanood, sa hiya na ginawang content, at sa takot na nagsimula bilang biro pero may ibang nakarinig.
Magpatuloy lamang kung handa ka sa ganitong uri ng kuwento.
Prank lang ang pagsapi.
Totoo ang pagod.
At iyon ang pinasok ng KAMI.
Prologue: Ang Deleted Clip
Hindi na dapat umiiral ang video.
Iyon ang unang napansin ni Kenneth.
Tatlong beses na niyang nahanap ang link sa lumang forum thread, sa reposted compilation, at sa isang archived page na halos wala nang gumaganang images. Tatlong beses ding nawawala ang video bago niya ma-download.
Parang may ayaw itong manatili.
O parang may gustong pabalik-balik siyang maghanap.
Nasa workspace nila ni Allan ang laptop. Bukas ang lumang thread. Umuulan sa labas. Sa screen, naka-pause ang isang low-quality video na may title:
FAKE POSSESSION PRANK SA PUBLIC SCHOOL SA BATANGAS — OPENING WEEK
“Prank?” tanong ni Allan, nakasandal sa upuan. “Akala ko ba hindi na tayo kukuha ng debunked cases?”
“Debunked yung ginawa ng mga bata,” sagot ni Kenneth.
“Then bakit mo pa pinapanood?”
Hindi agad sumagot si Kenneth.
Sa screen, may classroom. Siksikan ang armchairs. May lumang electric fan sa gilid na umiikot pero halatang walang lamig. May chalk dust sa board. May mga batang nagsisigawan. May teacher sa harap na nakatayo, hawak ang chalk, nakatingin sa isang estudyanteng nakahandusay sa sahig.
Sa board, nakasulat:
MAY NASA LOOB
“Prank yung ginawa ng mga bata,” sabi ni Kenneth. “Pero hindi prank yung nangyari pagkatapos.”
Lumapit si Allan.
“Anong pagkatapos?”
Pinindot ni Kenneth ang play.
Nagulo ang audio. May sigawan. May tumatawa. May umiiyak. May boses ng babaeng teacher na paulit-ulit nagsasabing:
“Walang gagalaw. Give him space. Please, walang gagalaw.”
Sumunod ang mas matigas na boses ng isa pang teacher:
“Ibaba ninyo ang phones!”
Biglang nag-cut ang video.
Static.
Pagbalik ng image, nasa board pa rin ang camera.
MAY NASA LOOB
“Diyan,” sabi ni Kenneth. “Tingnan mo yung window.”
“Sa reflection?”
“Oo.”
Pinause niya ang video.
Sa reflection ng bintana, baliktad at malabo ang board. Halos hindi mabasa dahil sa glare. Pero may dagdag na guhit sa dulo ng pangungusap.
Hindi lang MAY NASA LOOB.
Parang may kasunod.
“Enhance mo,” sabi ni Allan.
“Ginawa ko na.”
Binuksan ni Kenneth ang isang screenshot. Pinalaki niya ang reflection. Nag-pixelate ang image. Kumalat ang kulay. Halos wala nang hugis.
Pero sapat na.
Sa reflection, parang nakasulat:
MAY NASA LOOB NA—
Napatingin si Allan kay Kenneth.
“Cut off?”
“Sa original, oo.”
“At sa repost?”
Binuksan ni Kenneth ang pangalawang screenshot.
Mas sira ang quality.
Mas malabo ang mukha ng mga bata.
Pero mas malinaw ang board.
MAY NASA LOOB NA— KAMI
Tumahimik ang dalawa.
Mula sa laptop speaker, kahit naka-pause ang video, may mahinang tunog na lumabas.
Hindi sigaw.
Hindi tawa.
Parang busina ng barko mula sa malayo.
Malalim.
Mahaba.
Pagkatapos, may maliit na boses ng bata.
“Sila ang pagod.”
Napaatras si Kenneth.
Hindi gumalaw si Allan.
Sa screen, hindi nagbago ang frame.
Classroom pa rin.
Board pa rin.
Mga batang nakatingin sa maling direksyon.
At sa dulo ng video file, ang metadata na nakalagay sa timestamp ay hindi 'opening week'.
Hindi rin dismissal.
3:17 PM
“Hindi nila pinili yung oras,” sabi ni Allan.
“Hindi,” sagot ni Kenneth. “Yung video ang pumili.”
Pinatay ni Allan ang audio.
Pero bago tuluyang tumahimik ang laptop, may isa pang boses na dumaan sa static.
Mas mababa.
Mas marami.
Parang hindi iisang bibig.
“Kami ang inyong narinig.”
Nag-itim ang screen.
Kabanata 1: Unang Linggo
Sa unang linggo ng klase, hindi pa tunay na klase ang public school.
Hindi pa kumpleto ang class lists.
Hindi pa alam kung sino ang transferee, sino ang late enrollee, sino ang dapat nasa kabilang section, at sino ang hindi pa rin nakakabili ng notebook.
May mga magulang pa rin sa gate.
May mga estudyanteng naka-uniform pero hindi pa plantsado.
May mga teacher na may dalang forms, attendance sheets, lesson plans, at class records na wala pang laman pero mabigat na agad.
Sa labas ng paaralan, dumadaan ang container trucks papunta at pabalik sa Batangas International Port. Minsan, sa gitna ng lesson, may ship horn na maririnig mula sa malayo. Hindi naman sobrang lakas. Pero sapat para mapahinto ang ilang estudyante, lalo na ang mga bago pa lang sa eskwelahan.
Sa loob ng classroom ni Teacher April, umiikot ang electric fan na parang pagod na ring magtrabaho.
Krrrrr.
Krrrrr.
Krrrrr.
“Okay, class,” sabi ni April, habang sinusubukang ngumiti. “Since first week pa lang, we will start with the introduction activities. Pero hindi ibig sabihin na magulo tayo, ha?”
May ilang tumawa.
May nagsalita sa likod.
“Ma’am, wala pa po akong chair.”
“Share muna kayo kay Mark,” sagot ni April. “Mamaya titingnan natin kung may extra sa kabilang room.”
Isinulat niya ang pangalan niya sa board.
MA’AM APRIL
Bumagsak ang kaunting chalk dust sa daliri niya.
Bagong teacher pa lang siya sa school. Hindi sobrang bago sa pagtuturo, pero bago sa lugar, bagong section, bagong set ng batang kailangang kilalanin, bantayan, alagaan, at disiplinahin nang hindi niya nalalamon ang sariling pagod.
Gusto niyang maging maayos.
Gusto niyang maging mabait.
Gusto rin niyang seryosohin siya.
Mahirap pala pagsabayin iyon.
Sa bulsa niya, nag-vibrate ang phone.
Hindi niya dapat tiningnan.
Pero tiningnan niya.
Message mula sa kapatid niya.
Ate, baka may extra ka muna. Kailangan lang talaga. Si Mama kasi…
Hindi na binasa ni April ang kasunod.
Pinatay niya ang screen at isinilid ang phone.
“Ma’am?” tawag ng isang estudyante.
Napatingin siya sa klase. “Yes?”
“Ano po ulit ang gagawin?”
Ngumiti si April.
Kahit may bigat sa dibdib.
Kahit gusto niyang huminga nang malalim at sabihin na hindi rin niya alam kung paano sisimulan ang linggong ito.
“Introduce yourself,” sabi niya. “Name, favorite subject, and one thing you want to learn this year.”
May umungol.
“Ma’am, corny.”
“Mas corny kung wala kayong matutunan,” sagot niya.
Tumawa ang klase.
Sandali lang.
Pero sapat para maramdaman niyang kaya pa.
Sa labas ng classroom, dumaan si Guidance Counselor Maricel, may kasamang batang umiiyak at isang nanay na halatang galing pa sa trabaho. Hawak ni Maricel ang enrollment form, ballpen, at tissue na halos lagi nang nasa bulsa niya.
“Sige, anak,” mahinang sabi ni Maricel. “Hindi ka mawawala. Hahanapin natin section mo.”
Napatingin si April sa kanya sandali.
May inggit siyang hindi niya agad inamin.
Parang alam ni Maricel palagi kung ano ang tamang sabihin sa batang umiiyak.
Si April, kadalasan, hinahanap pa lang niya ang tamang boses.
Sa kabilang building, si Teacher Rhea Ann naman ay nasa hallway, hawak ang bundle ng late enrollment forms habang kinakausap ang dalawang estudyanteng nagtutulakan sa pila.
“Unang linggo pa lang,” sabi niya, “gusto n’yo na agad ng guidance?”
“Ma’am, siya po ang nauna.”
“Ma’am, siya po ang nang-asar.”
Tinitigan sila ni Rhea Ann.
Hindi siya sumigaw.
Hindi niya kailangan.
Tumahimik agad ang dalawa.
“Pumasok kayo sa classroom. Huwag n’yong sayangin oras ko.”
“Opo, Ma’am.”
Sanay ang students kay Teacher Rhea Ann.
Strict.
Diretso magsalita.
Laging tinatawag kapag may gulo.
Kapag may umiiyak, tawagin si Ma’am Rhea Ann.
Kapag may away, tawagin si Ma’am Rhea Ann.
Kapag may magulang na galit, tawagin si Ma’am Rhea Ann.
Kapag may batang ayaw sumunod, tawagin si Ma’am Rhea Ann.
Para bang siya ang basurahan ng lahat ng hindi kayang hawakan ng iba.
Pagpasok niya sa faculty room, nag-vibrate ang phone niya.
Message mula sa kapatid.
Ate, kailan ka makakapadala? Kailangan na sa bahay.
Isa pang mensahe, mula sa hindi niya gustong sagutin.
Hindi mo na naman ako nireplyan. Busy ka na naman?
Tiningnan niya ang dalawang message.
Binura niya ang notification.
Hindi siya sumagot.
“Ma’am Rhea,” tawag ng isang teacher mula sa kabilang mesa. “Pwede ka mamaya sa section ni Ma’am April? Medyo makulit daw yung Grade 10 doon.”
Napapikit si Rhea Ann nang maiksi.
“Anong oras?”
“After recess, siguro.”
Tumango siya.
Siyempre.
Kapag may makulit, siya.
Kapag may mahirap, siya.
Kapag may kailangang umayos, siya.
Bago siya lumabas, napansin niya ang isang batang lalaki sa hallway, nakaupo sa tabi ng bulletin board, walang baon at halatang ayaw umamin. Kinuha niya mula sa bag ang isang maliit na tinapay, nilapag sa tabi nito, at naglakad palayo bago pa ito makapagpasalamat.
“Ma’am,” tawag ng bata.
Hindi lumingon si Rhea Ann.
“Pumasok ka sa klase pagkatapos mong kumain.”
Iyon ang hindi nakikita ng karamihan.
Na minsan, ang strict ay pagod na malasakit.
Sa classroom ni April, habang nagsusulat ang mga estudyante ng pangalan nila sa papel, may narinig siyang busina ng barko mula sa malayo.
Mababa.
Mahaba.
Parang paalala na nasa tapat sila ng daungan at sa labas ng paaralan, may mga bagay na laging umaalis.
Napatingin siya sa clock.
Normal ang oras.
Wala pang 3:17.
Wala pang dapat ikatakot.
Pero biglang tumunog ang school bell.
Maiksi lang.
Ting.
Maling tunog.
Hindi recess.
Hindi dismissal.
Nagtinginan ang ilang estudyante.
“Ma’am, bell po?”
“Baka testing lang,” sabi ni April.
At nagpatuloy siya sa klase.
Walang nakapansin na sa huling hilera, nakatingin si RJ sa kanya habang hawak ang phone sa ilalim ng desk.
Hindi pa siya nagre-record.
Hindi pa.
Kabanata 2: Content Lang
Sa likod ng classroom, may laging nagsisimulang plano bago ito sabihin nang malakas.
Kay Jayson, nagsimula iyon sa pagkainip.
Opening week.
Walang matinong lesson.
Introduce yourself.
Rules.
Seat plan.
Class officers.
Paulit-ulit.
“Ang boring,” bulong niya.
Katabi niya si RJ, nakayuko sa phone.
“Lahat naman boring kung hindi mo nire-record,” sabi ni RJ.
“Lagi ka na lang record.”
“Kapag hindi mo pinost, parang hindi nangyari.”
Tumawa si Jayson.
“Lalim mo, ah.”
“Hindi. Totoo.”
Naniniwala si RJ doon.
Sa bahay nila, tahimik siya.
Sa school, ordinaryo siya.
Sa klase, isa lang siyang pangalan sa attendance.
Pero online, kahit paano, may view count.
May reacts.
May comments.
May ibig sabihin ang presence niya.
Kahit ilang seconds lang.
“Kahit minsan lang,” sabi ni Jayson, nakatingin sa front kung saan busy si Ma’am April, “tayo naman ang pag-usapan.”
Hindi lang views ang gusto ni Jayson.
Gusto niyang mapansin.
Sa classroom, madalas siyang “yung maingay sa likod.” Sa bahay, siya ang batang laging napapagalitan dahil maingay, pero hindi naman talaga pinakikinggan. Sa barkada, siya ang nauunang mag-idea dahil takot siyang kapag wala siyang ambag, wala siyang puwang.
Nasa likod nila sina Russel, Mary Ann, at Rachel.
Si Russel, malaki ang katawan pero madaling kabahan. Ayaw niyang tinatawag na duwag. Mas takot siya sa tawa ng barkada kaysa sa sermon ng teacher.
Si Mary Ann, tahimik pero marunong umarte kapag may audience. May part sa kanya na natutuwa kapag sinasabing believable siya, kasi sa ordinaryong araw, bihira siyang mapansin.
Si Rachel, laging gustong kasama sa grupo kahit hindi siya lagi pinapansin. Kapag may utos sa kanya, ginagawa niya agad. Mas madali iyon kaysa maiwan.
“Anong gagawin?” tanong ni Mary Ann.
“Prank,” sabi ni Jayson.
“Ano na naman?” tanong ni Rachel.
“Yung parang sinapian.”
Napangiti si RJ.
“Effective ’yan.”
“Bawal ’yan,” sabi ni Russel.
“Bawal lahat pag nahuli,” sagot ni Jayson.
“Paano kung seryosohin ni Ma’am?”
“Edi mas maganda reaction.”
Tumahimik si Russel.
Hindi siya convinced.
Pero ayaw niyang maging KJ.
Ayaw niyang mapag-iwanan.
Ayaw niyang siya lang ang magsasabing huwag.
“Simple lang,” sabi ni Jayson. “Mary Ann, ikaw iiyak. Yung nanginginig. Yung parang may naririnig.”
“Bakit ako?”
“Kasi believable ka.”
Hindi sigurado si Mary Ann kung compliment iyon, pero ngumiti siya.
“Russel, ikaw hihimatayin.”
“Ayoko.”
“Sandali lang. Bagsak ka lang sa sahig. Tapos ako kunyari may naririnig.”
“Ako?” tanong ni Rachel.
“Ikaw sa board.”
“Ano isusulat?”
Tumigil sandali si Jayson.
Dapat maikli.
Dapat creepy.
Dapat madaling mabasa sa video.
“MAY NASA LOOB,” sabi niya.
Napatingin si Rachel sa board.
May chalk dust pa sa tray.
“MAY NASA LOOB saan?”
“Basta. Creepy.”
Tumango si RJ. “Goods ’yan. Malinaw sa video.”
“Hindi tayo magbabanggit ng demonyo?” tanong ni Mary Ann.
“Hindi na. Masyado nang OA.”
“Anong oras?” tanong ni Russel.
“Pag klase ni Ma’am April. Mas mabait kasi siya. Magre-react talaga.”
“Wag naman,” sabi ni Rachel. “Mabait si Ma’am.”
“Prank nga lang,” sabi ni Jayson. “Content lang.”
Hindi nila alam ang KAMI.
Hindi nila alam ang pangalan.
Hindi nila ito tinawag.
Hindi nila pinili ang oras.
Hindi nila pinag-usapan ang 3:17.
Sa isip nila, prank lang.
Sa isip nila, kung fake ang simula, fake rin ang lahat.
Kinahapunan, pagkatapos ng dismissal, nagpaiwan si RJ saglit sa classroom. Kunwari hinahanap niya ang ballpen niya. Pero ang totoo, tine-test niya ang angle.
Low angle mula sa gilid ng classroom.
Makikita ang front.
Makikita si Ma’am April.
Makikita ang board.
Makikita ang reaksyon.
Pinindot niya ang camera preview.
Sa screen, an empty classroom.
Armchairs.
Board.
Teacher’s table.
Pero sa isang split second, nakita niya ang desk ni Ma’am April.
Basa.
Parang may tumulong tubig mula sa ibabaw.
Kumurap si RJ.
Dry.
Walang tubig.
Walang bakas.
“Luma na ang phone ko,” bulong niya.
Isinara niya ang camera.
At umuwi.
Kabanata 3: Ang Prank
Walang masama sa simula ng araw.
Iyon ang nakakainis sa alaala ni Teacher April pagkatapos.
Normal ang init.
Normal ang ingay.
Normal ang mga batang walang ballpen, walang notebook, walang assignment kahit wala pang totoong assignment.
Normal ang electric fan na malakas ang tunog pero mahina ang hangin.
Normal ang boses ng port sa malayo.
Normal ang lahat.
Hanggang hindi na.
“Okay, class,” sabi ni April. “Today, we will discuss classroom expectations. Simple lang. Respect, honesty, responsibility—”
Sa likod, bahagyang tinapik ni Jayson ang desk.
Signal.
Ibinaba ni RJ ang phone sa ilalim ng desk at pinindot ang record.
Tumigil si Mary Ann sa pagsusulat.
Nanginginig ang kamay niya.
Noong una, walang nakapansin.
Pagkatapos, may ibinulong siya.
“Mary Ann?” tanong ni April.
Hindi sumagot si Mary Ann.
Nagtaas ng kamay si Jayson, pero hindi tulad ng gustong sumagot. Parang takot.
“Ma’am…”
“What is it?”
“May naririnig po ako.”
May ilang estudyante na napatingin.
May natawa.
“Jayson, huwag ngayon,” sabi ni April.
Pagkatapos, bumagsak si Russel.
Hindi dramatic.
Hindi parang pelikula.
Bumagsak lang siya mula sa chair at tumama ang balikat sa sahig.
May sumigaw.
“Russel!”
Napatakbo si April.
“Walang gagalaw,” sabi niya, boses na pinipilit maging kalmado. “Give him space. Give him space. Russel? Naririnig mo ako?”
May nagsimula nang mag-video.
Hindi lang si RJ.
“Phones down!” sigaw ni April. “Ibaba n’yo ang phones!”
Pero hindi iyon ang nakuha ni RJ.
Ang nakuha niya ay ang kamay ni April na nanginginig habang sinusubukang hawakan ang pulse ni Russel.
Sa harap, tumayo si Rachel.
Mabilis siyang lumapit sa board.
Kinuha niya ang chalk.
At isinulat:
MAY NASA LOOB
Nagkagulo ang classroom.
May sumigaw.
May tumawa habang natatakot.
May nagtulakan sa likod.
Si Mary Ann ay nagsimulang umiyak, nanginginig ang balikat.
“Ma’am…” bulong niya. “Ma’am, ayaw po niya…”
“Sino?” tanong ni April, kahit alam niyang hindi dapat siya makisakay. “Mary Ann, sino?”
Tok.
Tok.
Tok.
May kumatok mula sa ilalim ng isang armchair.
Hindi iyon kasama sa plano.
Napatingin si Jayson kay RJ.
Hindi ibinaba ni RJ ang phone.
Tok.
Tok.
Tok.
May malamig na dumaan sa classroom.
Pagkatapos, bumukas ang pinto.
Pumasok si Teacher Rhea Ann.
“Ibaba ninyo ang phones!”
Mas matalim ang boses niya. Mas malakas. Mas buo.
At dahil doon, mas nag-panic ang mga bata.
“Walang lalabas!” sabi ni Rhea Ann. “Walang sisigaw. Umayos kayo!”
“Ma’am, si Russel po!”
“April, tawag ka sa clinic.”
“Oo, Ma’am.”
Kinuha ni April ang phone niya.
Hindi niya alam na kinukunan pa rin siya ni RJ.
Hindi niya alam na naka-zoom na ang camera sa mukha niya.
Hindi niya alam na sa video, kitang-kita ang sandaling muntik na siyang umiyak.
Sa labas, tumunog ang busina ng barko.
Mahaba.
Mababa.
Parang galing sa loob ng classroom imbes na sa daungan.
Sa totoong wall clock, normal ang oras.
Pero sa video ni RJ, for one frame, nag-flicker ang kamay ng orasan.
3:17
Walang nakapansin.
Dahil hindi pa iyon nangyayari sa totoong oras.
Sa replay pa lang.
Kabanata 4: Viral
Nalaman ng school bago matapos ang araw na prank iyon.
Nalaman ni April mula kay Russel mismo nang umiyak ito sa clinic at sabihing, “Ma’am, sorry po, fake lang po.”
Nalaman ni Rhea Ann nang makita niyang hindi tunay na takot ang unang reaksyon ni Jayson kundi excitement na pumalya ang plano.
Nalaman ni Principal Noel na may tatlong magulang na tumawag sa office dahil nakita na nila ang clip online.
Nalaman ng lahat.
Pero hindi ibig sabihin na tumigil ang video.
Na-upload ni RJ ang unang version bago mag-lunch.
By dismissal, may repost na.
By night, may second edit na.
Siya ang gumawa.
Hindi niya inamin agad.
Pinutol niya ang dead air.
Pinalakas niya ang sigaw.
Nilagyan niya ng caption ang moment na nanginginig ang kamay ni April.
SI MA’AM NATAKOT
Nilagyan niya ng zoom ang mukha ni Rhea Ann habang sumisigaw.
STRICT TEACHER VS SINAPIAN PRANK
Hindi niya sinabing umiyak si April dahil akala niyang may estudyanteng nasaktan.
Hindi niya sinabing sumigaw si Rhea Ann dahil kailangan niyang kontrolin ang panic.
Hindi iyon viral.
Ang viral ay takot.
Ang viral ay hiya.
Ang viral ay reaksyon.
Pag-uwi ni April, nakita niya ang video sa messenger group ng dating classmates niya.
May nag-send.
Ikaw ba to?
Hindi siya sumagot.
Binuksan niya ang comments.
OA ni Ma’am.
Teacher pero natakot.
Bakit umiiyak?
Akala ko ba trained sila sa ganyan?
HAHAHAHA kawawa si Ma’am.
Naupo siya sa sahig ng boarding room niya.
Hindi siya agad umiyak.
Mas nauuna minsan ang hiya kaysa luha.
Nang gabing iyon, binuksan niya ang draft message sa phone niya.
Hindi sa family.
Hindi sa boyfriend niya.
Sa sarili niyang notes app.
Isang sentence lang ang naisulat niya:
Baka hindi talaga ako para dito.
Tiningnan niya iyon nang matagal.
Hindi niya binura.
Hindi rin niya dinagdagan.
Sa school kinabukasan, pumasok siya sa faculty restroom at ni-lock ang cubicle.
Hinawakan niya ang bibig niya para walang makarinig.
Sa kabilang building, si Rhea Ann naman ay nakatayo sa faculty room habang pinapanood ang version ng video kung saan siya mukhang naninigaw nang walang dahilan.
Grabe si Ma’am.
Power trip.
Kaya lalong nagpanic students eh.
Teacher dapat kalmado.
Sinara niya ang phone.
“Masyado talaga kasing matapang si Ma’am Rhea Ann,” sabi ni Assistant Principal Roque sa kabilang mesa, kunwari casual lang. “Kaya lumala.”
Tumigil ang usapan.
Pero hindi dahil mali siya.
Kundi dahil may nakarinig na dapat sana hindi nakarinig.
Tumingin si Rhea Ann sa kanya.
“May sinabi ka, Sir?”
Ngumiti si Roque.
“Wala naman. Sabi ko lang, stressful talaga opening week.”
Later, sa canteen, may nagsabi kay Roque, “Sir, totoo bang umiyak si Ma’am April?”
Nagkibit-balikat siya.
“Hindi ko naman sinisiraan. Nagtatanong lang din ako. Pero kung prank lang pala, bakit ganoon ang reaction?”
At ganoon nagsimula ang isa pang uri ng replay.
Hindi video.
Hindi file.
Hindi upload.
Tsismis.
Tuwing ikinukuwento ni Roque ang nangyari, may kaunting nababago siya. Isang tono. Isang diin. Isang tanong na parang inosente pero may patibong.
“Bakit kaya umiyak?”
“Bakit kaya nagalit nang ganoon si Rhea Ann?”
“Kung prank lang, bakit parang may tinatago?”
Hindi niya kailangang magsinungaling nang buo.
Kailangan lang niyang ulitin ang hiya hanggang magkaroon ito ng bagong anyo.
Sa office, tinawag ni Principal Noel ang faculty.
“Protektahan natin ang mga bata,” sabi niya. “Pero protektahan din natin ang mga guro. Walang magpapakalat ng details. Walang magpapasa ng video. We handle this internally.”
Tumango ang ilan.
May ilan ding hindi.
Dahil sa school, hindi kailangang i-post para kumalat.
Minsan, sapat ang bulong sa canteen.
Sapat ang sabi-sabi sa guardhouse.
Sapat ang tanong na:
“Totoo bang umiyak si Ma’am April?”
Kinagabihan, chineck ni RJ ang views.
3,017
Nag-refresh siya.
3,017
Nag-refresh ulit.
3,017
“Lag?” bulong niya.
May bagong comment na lumitaw.
Walang username.
Walang profile picture.
Dalawang salita lang:
Replay mo.
Kabanata 5: Prank Lang Pala
Isa-isang pinatawag ni Guidance Counselor Maricel ang limang estudyante.
Si Jayson ang unang umamin.
“Opo, Ma’am. Plano po namin.”
Si Russel ang sumunod.
“Hindi po talaga ako nahimatay.”
Si Mary Ann umiiyak.
“Rehearsed po yung iyak, Ma’am. Pero noong may kumatok, hindi na po.”
Napatingin si Maricel sa kanya.
“Anong kumatok?”
Hindi sumagot si Mary Ann.
Si Rachel, mahigpit ang hawak sa sariling palda.
“Ako po yung sumulat sa board.”
“Ano ang sinulat mo?”
“MAY NASA LOOB po.”
“May dinagdag ka pa?”
Umiling si Rachel.
“Sigurado ka?”
“Opo.”
Si RJ ang pinakahuling pumasok.
Tahimik siya.
“RJ,” sabi ni Maricel, “ikaw ang nag-record?”
“Opo.”
“Ikaw ang nag-upload?”
Matagal bago siya sumagot.
“Opo.”
“Ikaw rin ang gumawa ng second edit?”
Hindi na siya sumagot.
Pero sapat na ang hindi niya pagsagot.
Sa labas ng guidance office, naghihintay si Teacher Rhea Ann. Nakahalukipkip siya. Hindi siya mukhang takot. Hindi siya mukhang nasaktan.
Iyon ang iniisip ng lahat.
Na kapag hindi halata, wala.
“Alam kong rehearsed,” sabi niya kay Maricel nang lumabas ito. “May timing. May signal. May mali.”
“Prank nga po,” sabi ni Maricel. “Pero may mga bagay silang narinig na hindi raw kasama sa plano.”
“Dahil nahuli sila,” sagot ni Rhea Ann. “Ngayon, may excuse.”
Hindi nakipagtalo si Maricel.
Sa kabilang silid, nakaupo si April sa harap ni Principal Noel.
“Ma’am April,” sabi ni Noel, “we will handle this. We will speak to the parents. We will request takedown.”
Tumango si April.
Dapat gumaan ang pakiramdam niya.
Dapat.
Prank lang pala.
Walang sinapian.
Walang nasaktan.
Walang supernatural.
Pero bakit parang hindi nabawasan ang bigat?
Ang nangyari sa kanya ay nangyari pa rin.
Ang video ay napanood pa rin.
Ang comments ay nabasa pa rin.
Ang mukha niyang takot ay na-replay pa rin.
Kinagabihan, habang nag-aayos siya ng lesson plan, may message request na lumabas sa phone niya.
Unknown account.
Ma’am, sorry po.
Napapikit siya.
Akala niya, isa iyon sa mga bata.
Hindi siya sumagot.
May kasunod na message.
Hindi na po kami nagpapanggap.
Kabanata 6: Replay
Hindi natulog si RJ.
Hindi dahil guilty siya.
O baka iyon ang sinabi niya sa sarili niya.
Hindi siya natulog dahil hindi niya maintindihan ang video.
Nasa phone niya ang original file. Hindi yung uploaded. Hindi yung compressed. Hindi yung may comments. Yung original mismo.
Pinanood niya ulit.
Umiiyak si Mary Ann.
Bumagsak si Russel.
Sumusulat si Rachel.
Si April, nagpa-panic.
Si Rhea Ann pumapasok.
Pareho.
Normal.
Pagkatapos, nilakasan niya ang volume.
Sa ilalim ng sigawan, may boses.
Hindi kasama sa classroom.
Hindi malinaw kung bata o matanda.
“Sila ang pagod.”
Pinause ni RJ ang video.
Inulit niya.
“Sila ang pagod.”
Nag-zoom siya.
Sa frame, nakatingin sina Ma’am April at Ma’am Rhea Ann sa parehong sulok ng classroom.
Empty corner.
Walang tao.
Walang bata.
Walang chair.
Inulit ni RJ ang video.
Sa pagkakataong ito, nag-flicker ang board.
MAY NASA LOOB
For one frame:
MAY NASA LOOB NA
Static.
Then:
— KAMI
Nabitawan niya ang phone sa kama.
“Hindi,” bulong niya. “Hindi ko inedit ’yan.”
Kinuha niya ulit.
Binura niya ang file.
Binura mula sa gallery.
Binura mula sa recently deleted.
Binuksan niya ang gallery.
Nandoon pa rin ang file.
Pero nagbago ang filename.
APRIL_RHEA_REACTION_FINAL.mp4
Nakatitig si RJ.
Binura niya ulit.
Bumalik ang file.
Bagong filename:
ANCHOR_FOUND.mp4
“Anong trip ’to?” bulong niya.
Pagkatapos, kusang bumukas ang camera ng phone niya.
Front cam.
Sarili niyang mukha ang nasa screen.
Maputla.
Pawisan.
Sa likod niya, madilim ang kuwarto.
Pinindot niya ang Home.
Nandoon pa rin ang camera.
Pinindot niya ang power.
Nandoon pa rin ang camera.
Pagkatapos, nagsimula ang recording.
Red dot.
Pinanood ni RJ ang sarili niyang pinapanood ang sarili niya.
Sa screen, nakaupo siya.
Sa totoong buhay, nakaupo rin siya.
Pero sa phone screen, may ibang tunog.
Boses niya habang natutulog.
“Ma’am, sorry po.”
Hindi huminga si RJ.
Isa pang boses ang sumagot.
Gamit ang tono niya.
Yung casual.
Yung pang-edit.
Yung parang walang kasalanan.
“Content lang.”
Bumagsak ang phone sa sahig.
Nabasag ang screen.
Pero tuloy pa rin ang recording.
Interludio 1: Mga Pangalan sa Archive
Sa kasalukuyan, isinulat ni Allan ang mga pangalan mula sa archived school reports.
Teacher April.
Teacher Rhea Ann.
Principal Noel.
Assistant Principal Roque.
Guidance Counselor Maricel.
Jayson.
Russel.
Mary Ann.
RJ.
Rachel.
“Ang daming tao,” sabi ni Kenneth.
“Ang daming witness,” sagot ni Allan. “Pero walang malinis na report.”
“Kasi prank nga raw.”
“Then bakit halos lahat ng reposts nawala?”
Nag-scroll si Kenneth sa dead links.
Video unavailable.
Post deleted.
User not found.
Page archived incorrectly.
File corrupted.
“Hindi sa prank yung pattern,” sabi ni Kenneth.
Napatingin si Allan sa kanya.
“Nasa replay.”
Binuksan ni Kenneth ang screenshot. Board. Classroom. Blurred students.
MAY NASA LOOB
Pagkatapos, binuksan ni Allan ang enhanced reflection mula sa bintana.
MAY NASA LOOB NA— KAMI
Hindi sila nagsalita nang matagal.
Sa labas ng workspace, may dumaan na truck.
Pero ang narinig nila, sandali lang, ay busina ng barko.
Kabanata 7: Hindi Na Po Amin
Kinabukasan, tinawag ni RJ sina Jayson, Russel, Mary Ann, at Rachel sa likod ng covered court.
Basag ang screen ng phone niya.
“Anong nangyari diyan?” tanong ni Jayson.
“Panoorin n’yo.”
“Iba na naman edit mo?”
“Hindi ako nag-edit.”
Pinakita niya ang video.
Noong una, tumawa si Jayson.
“Bro, obvious na edit.”
“Hindi ako nag-edit.”
“Eh, sino?”
Walang sumagot.
Lumapit si Rachel nang makita ang board.
Namutla siya.
“Hindi ko sinulat ’yan.”
“Yung MAY NASA LOOB?” tanong ni Russel.
“Hindi. Yung kasunod.”
Sa video, nag-flicker ang board.
MAY NASA LOOB NA— KAMI
Napaatras si Rachel.
“Hindi ko sinulat ’yan.”
Tinakpan ni Mary Ann ang tenga niya.
“Ayoko na.”
“Ano?” tanong ni RJ.
“Naririnig ko sarili ko.”
Sa video, umiiyak si Mary Ann sa classroom.
Pero sa ilalim ng iyak, may boses niya.
Malinaw.
“Sila ang pagod.”
Umiling si Mary Ann.
“Hindi ko sinabi ’yan.”
“Baka hindi mo lang maalala,” sabi ni Jayson.
“Alam ko boses ko!”
Tumayo si Russel.
“Uuwi na ako.”
“Class pa,” sabi ni RJ.
“Wala akong pakialam.”
Pero hindi siya nakaalis.
During recess, habang nasa corridor sila, biglang nanghina si Russel.
“Uy,” sabi ni Jayson. “Hindi na funny.”
Bumagsak si Russel.
Totoo.
Tumama ang ulo niya sa semento.
Nagsigawan ang mga bata.
At sa unang limang segundo, walang tumulong.
Dahil akala nila acting pa rin.
Pagkatapos noon, si Mary Ann ay hindi na nagsalita buong araw.
Kapag pinipilit siyang sumagot, may lumalabas na tunog sa lalamunan niya na hindi eksaktong kanya.
Si Rachel naman, pag-uwi, nakita niyang may chalk dust ang mga daliri niya.
Kahit hindi siya humawak ng chalk nang buong araw.
At si RJ, bawat bukas ng phone, may lumalabas na comment.
Replay mo.
Tinangka niyang ihagis ang phone sa kanal sa labas ng school.
Bago niya mabitawan, umilaw ang screen.
Upload failed. Replay continuing.
Kabanata 8: Mga Mensahe ni Ma’am April
Nakatira si April sa maliit na boarding room malapit sa highway.
Isang kama.
Isang electric fan.
Isang maliit na lamesa.
Isang plastic drawer.
Isang extension cord na masyadong maraming nakasaksak.
Pag-uwi niya, hindi siya agad nagbihis. Naupo lang siya sa gilid ng kama, hawak ang phone, habang nakabukas sa tabi niya ang notebook ng utang, bayarin, padala, at gastos.
Message mula sa kapatid niya.
Ate, kahit partial lang. Kailangan na talaga.
Message mula sa nanay niya.
Anak, kung wala, okay lang. Pero kung meron sana kahit kaunti.
Message mula sa boyfriend niya na ilang araw na niyang hindi sinasagot nang maayos.
Pagod ka na naman? Lagi ka na lang pagod.
Pinatay niya ang screen.
Humiga siya.
Pero hindi siya nakatulog.
Binuksan niya ulit ang notes app.
Nandoon pa rin ang sentence.
Baka hindi talaga ako para dito.
Sa ilalim noon, nag-type siya ng isa pang linya.
Kung sa unang linggo pa lang ganito na, paano pa ang buong taon?
Hindi niya na-send kahit kanino.
Pero may sumagot.
11:38 PM.
Message request.
Unknown account.
Ma’am, pagod na po kayo.
Napaupo siya.
Isa pang mensahe.
Kami na po ang sasagot.
Nakatitig siya sa screen.
May typing bubble.
Hindi n’yo na kailangang pumasok bukas.
“RJ?” bulong niya.
Walang sagot.
May isa pang mensaheng dumating.
Bakit po kayo pa rin ang nagpapadala?
Napatayo si April.
Walang estudyante ang dapat makaalam noon.
Bakit po kayo nagso-sorry kahit kayo ang nasaktan?
Nag-crackle ang phone speaker.
May batang umiiyak.
Hindi malinaw kung babae o lalaki.
Pagkatapos, sariling boses niya mula sa prank video:
“Tama na, please.”
Hindi gumalaw si April.
Hindi iyon ang sinabi niya.
O baka sinabi niya.
O baka iyon ang gusto niyang sabihin.
Kinabukasan, bumalik siya sa empty classroom pagkatapos ng dismissal para kunin ang naiwan niyang bag.
Tahimik ang hallway.
Masyadong tahimik para sa school.
Naroon ang amoy ng pawis, chalk, floor wax, at asin mula sa hangin ng daungan.
Sa loob ng classroom, nakita niya ang bag niya sa teacher’s table.
Kinuha niya iyon.
Pagkatapos, may narinig siyang umiiyak.
Mahina.
Galing sa ilalim ng desk sa harap.
“Hello?”
Crying.
“Mary Ann?”
Lumuhod si April.
Niyuko niya ang ulo para silipin ang ilalim ng armchair.
Naroon ang mukha ni Mary Ann.
Nakadikit sa ilalim ng desk na parang isiniksik mula sa maling anggulo.
Dilat ang mata.
Namumula sa kakaiyak.
“Ma’am,” bulong nito. “Hindi na po kami nagpapanggap.”
Napaatras si April at napasigaw.
Nag-flicker ang ilaw.
Pagbalik ng liwanag, wala na si Mary Ann.
Walang laman ang desk.
Walang laman ang classroom.
Sa labas ng pinto, naroon ang totoong Mary Ann, kasama ang dalawang estudyante, hawak ang bag niya.
“Ma’am?” tanong nito. “Okay lang po kayo?”
Hindi nakasagot si April.
Kabanata 9: Ang Report ni Ma’am Rhea Ann
Si Rhea Ann ay hindi naniniwala sa multo.
Hindi dahil matapang siya.
Kundi dahil wala siyang oras.
Kapag may bills, hindi multo ang iniisip mo.
Kapag may kapatid na nanghihingi ng padala, hindi multo ang problema mo.
Kapag may lesson plan, incident report, advisory class, parent complaint, committee work, at partner na nagsasabing wala ka nang oras sa kanya, walang space ang utak mo para matakot sa hindi nakikita.
Nakikita pa lang, ubos ka na.
Pagkatapos ng klase, naiwan siya sa faculty room. Halos wala nang tao. May dalawang electric fan na bukas. May isang fluorescent light na pumipitik-pitik.
Sa table niya, may incident report.
Hindi kanya ang handwriting.
Pero ang pangalan niya ang nasa ibaba.
Binasa niya.
Jayson — Observed
Russel — Still pretending
Mary Ann — Voice copied
RJ — Replay active
Rachel — Message altered
Huminto ang mata niya sa huling dalawang linya.
Teacher reaction: suitable
Anchor found
“Kalokohan,” bulong niya.
Pinunit niya ang papel.
Kinuha niya ang lesson plan folder niya.
Sa huling bahagi ng lesson objectives, may dagdag na sentence.
At the end of the lesson, the teacher shall identify why she is still tired.
Napatigil siya.
Pinunit niya ang page.
Binuksan ang next copy.
Same sentence.
Next page.
Same.
Next.
Same.
Mas madiin.
The teacher shall identify why she is still tired.
Tumunog ang phone niya.
Caller ID:
ROQUE
Sinagot niya agad.
“Sir, kung tungkol ito sa prank—”
Walang Roque.
Sarili niyang boses ang sumagot.
Pagod.
Basag.
Tahimik pero ubos na.
“Ako lagi ang kailangang umayos.”
Nabitawan niya ang phone.
Mula sa speaker, may mahinang busina ng barko.
Kabanata 10: Napansin ni Ma’am Maricel
Sanay si Maricel sa batang nagsisinungaling.
Hindi dahil masama ang mga bata.
Kundi dahil takot sila.
Takot mapagalitan.
Takot masuspend.
Takot na mapahiya sa magulang.
Takot mawalan ng friends.
Takot aminin na may ginawang mali sila kahit hindi na nila kayang ayusin.
Kaya noong una, inisip niyang ganoon din ito.
Pero iba ang limang batang ito.
Hindi sila pare-pareho magsinungaling.
Pero pare-pareho silang natatakot.
Isa-isa niya silang kinausap.
“Jayson,” sabi niya. “Ano ang narinig mo sa video?”
“Sila ang pagod.”
“Russel?”
“Sila ang pagod.”
“Mary Ann?”
Hindi muna ito sumagot.
Pagkatapos, halos hindi marinig:
“Sila ang pagod.”
“Rachel?”
“Sila ang pagod.”
“RJ?”
Tumingin si RJ sa table.
“Hindi po kami.”
“Ano?”
“Yung sila,” sabi niya. “Hindi po kami.”
“Sino?”
Matagal bago siya sumagot.
“Sina Ma’am.”
Tinawag ni Maricel si Principal Noel.
“Sir,” sabi niya, “prank yung unang nangyari.”
“I know.”
“Pero yung takot nila ngayon, hindi na.”
Napatingin si Noel sa kanya.
Hindi siya agad naniwala.
Pero sapat ang hitsura ni Maricel para mag-alala siya.
Nasa labas ng office si Roque, may kausap na teacher.
“Naku, ngayon haunted video na raw,” sabi niya. “Hindi ko naman sinasabing nagsisinungaling sila. Pero siyempre, pag-usapan talaga ’yan. Nangyari sa school, eh.”
“Sir Roque,” sabi ni Maricel.
Ngumiti ito.
“Ano? Nagtatanong lang naman ako.”
Kumalat iyon bago lunch.
Haunted daw ang video.
Nag-iinarte daw ang mga bata.
Si Ma’am April daw sobrang affected.
Si Ma’am Rhea Ann daw lalong naging strict.
Hindi na kailangan ng file.
Hindi na kailangan ng upload.
Ang sinabi ni Roque ay naging sariling uri ng replay.
Bawat taong pinagsabihan niya, may dinagdag na tanong.
Bawat tanong, may dinagdag na duda.
Bawat duda, may binawas sa dalawang gurong napahiya.
Sa dismissal, habang nasa flagpole area ang mga estudyante, biglang nag-crackle ang PA system.
Akala ng lahat announcement.
Pero maliit na boses ang lumabas.
“Present po.”
Sumunod ang matinding screech.
Nagtakip ng tenga ang mga bata.
Napatingin si Rhea Ann sa student lines.
Nandoon sina Jayson, Russel, Mary Ann, RJ, at Rachel.
Lima sila.
Magkakatabi.
Nakaharap sa maling direksyon.
Hindi sa flagpole.
Hindi sa teachers.
Nakaharap sila sa direksyon ng daungan.
Kabanata 11: Ang Umamin
Si RJ ang unang kusang lumapit.
Hindi kay Maricel.
Hindi kay Noel.
Kay April at Rhea Ann.
Nasa maliit na conference room sila noon. May electric fan sa sulok. May baso ng tubig sa table na hindi ginagalaw. May printed screenshots ng video.
“Ma’am,” sabi ni RJ, halos hindi tumitingin. “Ako po.”
“Alam namin,” sabi ni Rhea Ann.
“Hindi lang po yung prank.”
Tumingin si April sa kanya.
Lumunok si RJ.
“Ako po yung nag-record. Ako po yung nag-upload. Ako rin po yung gumawa ng second edit.”
Tumigas ang mukha ni Rhea Ann.
“Yung may captions?”
“Opo.”
“Yung zoom sa mukha namin?”
“Opo.”
“Yung ginawa mong nakakatawa?”
Hindi sumagot si RJ.
Mahinang nagsalita si April.
“Alam mo ba kung ilang beses kong pinanood ang sarili kong umiiyak dahil sa inyo?”
Hindi agad nakasagot si RJ.
“Ma’am, sorry po.”
“Hindi iyon sagot.”
Bahagyang yumuko si Rhea Ann.
“Alam mo ba kung ilang tao ang naniwala na ako ang may kasalanan?”
Namula ang mata ni RJ.
“Ako po yung nagpaulit-ulit.”
Tahimik.
Pagkatapos, umilaw ang phone ni April sa ibabaw ng table.
Walang notification.
Walang app na bukas.
Video lang.
Nag-play ito mag-isa.
Ibang angle.
Hindi mula sa phone ni RJ.
Hindi mula sa likod ng classroom.
Mula sa empty corner.
Sa video, blurred ang mga bata.
Hindi malinaw ang mukha nina Jayson, Russel, Mary Ann, Rachel, at RJ.
Pero malinaw sina April at Rhea Ann.
Sobra.
Parang sila lang ang mahalaga sa frame.
Sa totoong conference room, 1:42 PM pa lang ang oras sa wall clock.
Pero sa video, ang classroom clock ay nakatigil sa:
3:17
Sa ilalim ng video, may caption.
ANCHOR FOUND
Sa labas, tumunog ang busina ng barko.
Daytime.
Walang barkong dapat umalis noon.
Pero narinig nilang lahat.
Interludio 2: Tatlong Screenshot
Sa kasalukuyan, tatlong screenshot ang nakabukas sa laptop ni Allan.
Version 1.
MAY NASA LOOB
Version 2.
MAY NASA LOOB NA
Version 3.
MAY NASA LOOB NA— KAMI
“Hindi ito ordinary edit,” sabi ni Allan.
“Hindi rin ito multo,” sagot ni Kenneth.
“Then ano?”
Matagal na hindi nagsalita si Kenneth.
Sa screen, nakikita ang classroom.
Ordinaryong room.
Ordinaryong board.
Ordinaryong students.
Pero iba na ang pakiramdam niya sa salitang ordinaryo.
“Isang bagay,” sabi niya, “na natutong gumamit ng klase.”
Sa laptop speaker, may static.
Pagkatapos, may maliit na boses na bumulong:
“Present po.”
Bago pa gumalaw si Kenneth, pinatay ni Allan ang audio.
Hindi sila sumagot.
Sa katahimikan, napatingin si Allan sa listahan ng mga nauna nilang kaso.
Kampana.
Puno.
Bundok.
Bangin.
Ngayon, classroom.
“Hindi na lang lugar,” sabi niya.
“Ano?”
“Yung pattern,” sagot ni Allan. “Hindi na lang siya nagsusuot ng lugar.”
Tumingin si Kenneth sa frozen screenshot.
Board.
Reflection.
Static.
Voice.
“Ano na ngayon?”
Hindi sumagot si Allan.
Pero pareho nilang naintindihan ang simula nito.
Ebidensya.
Natuto na ang KAMI magsuot ng ebidensya.
Kabanata 12: Apology Meeting
Gusto ni Principal Noel na matapos ang gulo.
Hindi dahil wala siyang pakialam.
Kundi dahil lahat ay unti-unti nang nasisira.
Halos hindi na nagsasalita si April.
Mas tahimik na ang galit ni Rhea Ann.
Ang limang estudyante ay mukhang hindi na natutulog.
May mga magulang na nagtatanong.
May mga teacher na bumubulong.
Si Roque, kahit hindi niya inaamin, lalong nagpapalawak ng sugat.
Kaya nag-set si Noel ng closed apology meeting sa parehong classroom.
Naroon sina April, Rhea Ann, Noel, Roque, Maricel, Jayson, Russel, Mary Ann, RJ, Rachel, at ilang magulang.
“Simple lang ito,” sabi ni Noel. “Aaminin ang pagkakamali. Hihingi ng tawad. Then we proceed with proper disciplinary action.”
Tumingin si Maricel sa board.
Malinis.
Walang sulat.
Pero hindi siya kampante.
Si Roque ay nakatayo sa likod, arms crossed.
“Dapat lang,” bulong niya. “Kasi kung pinabayaan ’to, lahat gagaya.”
Si Jayson ang unang nagbasa.
Hawak niya ang papel na nanginginig sa kamay niya.
“Humihingi po kami ng paumanhin dahil ang nangyari noong unang araw ay prank lang po.”
Tumigil siya.
Lumunok.
“Hindi po namin intensyon na—”
“Sir,” biglang sabi ni RJ.
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Hindi lang po prank yung kasalanan namin.”
“RJ,” sabi ng nanay niya, warning.
Pero nagpatuloy siya.
“Ako po yung nag-upload. Ako po yung gumawa ng second edit. Ako po yung nag-zoom sa iyak ni Ma’am April. Ako po yung nagpalabas na masama si Ma’am Rhea Ann. Ako po yung nagpaulit-ulit.”
Tahimik ang classroom.
Hindi school silence.
Hindi yung ordinaryong katahimikan kapag may sermon.
Ito yung katahimikang may naririnig sa ilalim.
Hum.
Static.
Malayo.
Pagkatapos, bumukas ang classroom TV.
Walang humawak sa remote.
Nag-play ang video.
Yung second edit ni RJ.
Pero iba na.
Blurred ang students.
Malinaw sina April at Rhea Ann.
Sa board:
MAY NASA LOOB NA— KAMI
Sa audio:
“Sila ang pagod.”
Paulit-ulit.
“Sila ang pagod.”
“Sila ang pagod.”
Sa totoong orasan ng classroom, 4:12 PM pa lang.
Pero sa video sa TV, ang classroom clock ay nakatigil sa:
3:17
Tumunog ang school bell.
Pero hindi bell ang tunog.
Busina ng barko.
Mahaba.
Malalim.
Parang may umaalis.
O may dumadaong.
Nagsimulang umiyak si Mary Ann.
Sa pagkakataong ito, walang nagsabing acting.
Pagkatapos, dahan-dahang gumalaw ang totoong orasan sa classroom.
Hindi pasulong.
Pabalik.
4:11.
4:05.
3:59.
3:42.
3:28.
Hanggang huminto ito sa:
3:17
Kabanata 13: Hindi Na Po Kami ang Gumagawa
Nahulog si Russel mula sa upuan.
Hindi fake.
Hindi rehearsed.
Walang signal.
Walang camera.
Bumagsak siya na parang may humila sa loob ng katawan niya at biglang binitawan.
“Russel!” sigaw ng nanay niya.
Tumayo si Rachel.
Umiiyak.
Nanginginig.
Lumapit siya sa board.
“Rachel, stop,” sabi ni Maricel.
Pero parang hindi siya ang gumagalaw.
Kinuha niya ang chalk.
At nagsulat.
HINDI NA PO KAMI ANG GUMAGAWA
Napatayo si Rhea Ann.
“Tama na,” sabi niya. “Hindi na kayo nakakatuwa.”
Sabay-sabay na lumingon ang limang estudyante sa kanya.
Jayson.
Russel, kahit nakahandusay.
Mary Ann.
RJ.
Rachel.
Sabay-sabay silang nagsalita.
“Alam po namin, Ma’am.”
Nag-flicker ang ilaw.
Pagbalik ng liwanag, basa ang sahig.
Hindi baha.
Hindi ulan.
Parang manipis na tubig-dagat na unti-unting kumakalat sa ilalim ng mga armchair.
Naamoy ni April ang asin.
Ang lumang kahoy.
Ang bakal ng barko.
Ang hallway sa labas ng pinto ay wala na.
Sa halip, may makitid na gangplank na basa, papunta sa makapal na fog.
May mga tunog mula roon.
Steps.
Whispers.
Attendance.
“Present po.”
“Present po.”
“Present po.”
Sinubukan ni Noel isara ang pinto.
Ayaw sumara.
“Walang magsasalita,” sabi ni Maricel.
Tumawa si Roque, pero halatang takot.
“Ano ba ito? Pinagtutulungan n’yo ba kami? RJ, ikaw ba ang gumawa nito? Ma’am Rhea, baka naman masyado mong tinakot ang mga bata. Ma’am April, ikaw kasi—”
Umuulit ang boses niya sa room.
Ikaw kasi.
Ikaw kasi.
Ikaw kasi.
Parang tsismis na hindi na galing sa bibig niya kundi sa dingding.
Sa chairs.
Sa damp floor.
Sa speaker.
Dinampot ni Rhea Ann ang cracked phone ni RJ mula sa table.
Umilaw ang screen.
May video.
Close-up ng mukha niya.
Recorded mula sa kung saan mang madilim.
Sa screen, bumulong ang mukha ni Rhea Ann:
“Ako lagi ang kailangang umayos.”
Sa likod ng screen may gumalaw.
Hindi makita kung ano.
Mabilis.
Basa.
Palapit sa camera.
Sumigaw si Rhea Ann at binitawan ang phone.
Namatay ang screen.
Kabanata 14: Class Record Updated
Nagbago ang board.
Hindi dahil may kamay na nagsulat.
Hindi dahil may ghost na humawak ng chalk.
Parang system update.
Parang may invisible cursor na nagta-type sa mismong pisara.
CLASS RECORD UPDATED
Below it, names appeared.
JAYSON — PRESENT
RUSSEL — PRESENT
MARY ANN — PRESENT
RJ — PRESENT
RACHEL — PRESENT
Huminga nang mabilis si April.
Pagkatapos, lumitaw ang mga kasunod na linya.
APRIL — ANCHOR
RHEA ANN — ANCHOR
“No,” sabi ni April.
May boses na lumapit sa kanya.
Hindi mula sa board.
Hindi mula sa students.
Mula sa loob ng sarili niyang pagod.
“Pagod ka na, Ma’am.”
Napapikit siya.
Kasi totoo.
Pagod na pagod na siya.
Pagod sa klase.
Pagod sa pagpapadala.
Pagod sa pagso-sorry.
Pagod sa pagsubok na maging mabait at matatag at professional habang pinapanood ng strangers ang pinakanakakahiya niyang moment.
“Hindi mo na kailangang sumagot.”
Sa kabilang bahagi ng room, narinig ni Rhea Ann ang sariling boses.
“Ikaw lagi ang umaayos.”
Humigpit ang panga niya.
Totoo rin iyon.
Siya lagi.
Siya lagi ang tatawagin.
Siya lagi ang papasok kapag magulo.
Siya lagi ang masama kapag kailangan ng disiplina.
Siya lagi ang matapang.
Siya lagi ang hindi pwedeng mapagod.
Umilaw isa-isa ang phones sa table.
Nag-crackle ang speakers.
Kumulot ang damp papers.
Nagpakita ang TV ng parehong phrase.
Inulit iyon ng board.
Ibinulong iyon ng mga bata.
KAMI NA ANG SASAGOT
KAMI NA ANG SASAGOT
KAMI NA ANG SASAGOT
Ibinaba ni April ang mga kamay niya.
Sa loob ng isang segundo, ang alok ay parang pahinga.
Hindi kamatayan.
Hindi takot.
Pahinga.
Nakatitig si Rhea Ann sa board.
Sa loob ng isang segundo, ang alok ay parang paglaya.
Hindi pagsuko.
Ginhawa.
Pagkatapos, tumayo si RJ.
“Ma’am,” sabi niya, umiiyak. “Wag po.”
Tumigil ang mga boses.
Tumingin si RJ kay April, pagkatapos kay Rhea Ann.
“Pinapaulit lang po nila.”
Nag-flicker ang board.
REPLAY CONTINUING
Lumunok si RJ.
“Ako po yung nagpaulit-ulit. Ako po dapat mag-stop.”
Kinuha niya ang cracked phone niya.
Nagpe-play ulit ang video.
Si April umiiyak.
Si Rhea Ann, sumisigaw.
Mga estudyanteng nagsisigawan.
Itinaas ni RJ ang phone at hinarap ang screen sa board.
Sa unang pagkakataon, ni-record ng video ang sarili nito.
Sumabog ang static sa buong room.
Sumigaw si Mary Ann.
Nabitawan ni Rachel ang chalk.
Napahinga si Russel.
Hinila siya ni Jayson palayo sa board.
Inilayo ni Noel ang isang magulang sa pinto.
Sumigaw si Maricel:
“Walang sasagot!”
Nag-flicker ang board.
KAMI NA ANG—
Pinindot ni RJ ang delete.
Naitim ang phone.
Naitim ang buong room kasama nito.
Hindi nabura ang video.
Hindi nawala ang KAMI.
Hindi natapos ang bagay na nakarinig sa kanila.
Pero tumigil ang replay.
Hindi forever.
Hindi kahit saan.
Doon lang.
Sa sandaling iyon.
Parang may naputol.
Hindi ang sumpa.
Ang pagkakataong iyon lang.
Then the lights returned.
Bumalik ang hallway.
Tuyo na ang sahig.
Malinis na ang board.
Patay na ang TV.
Nandoon pa rin ang lahat sa loob ng classroom.
Walang nawawala.
Iyon ang ilalagay sa official report.
Walang nawala.
Walang kumpirmadong supernatural event.
Natapos ang meeting bilang mass panic episode.
Nadisiplina ang mga estudyante.
Tinanggal ang video.
Nagpatuloy ang school.
Halos.
Pero nang tingnan ni Principal Noel sina April at Rhea Ann, may nanlamig sa loob niya.
Nakatayo silang dalawa malapit sa board.
Hindi sila mukhang masaya.
Hindi rin sila mukhang takot.
Mukha lang silang tapos na mapagod.
Si April, na ilang minuto lang ang nakalipas ay umiiyak, ay nakatingin sa malinis na board na tuyong-tuyo ang mata.
Si Rhea Ann, na nanginginig kanina sa galit, ay sobrang tahimik.
Masyadong tahimik.
Lumapit si Maricel kay Noel.
“Sir,” bulong niya.
Lumingon si April sa kanila.
Sumunod si Rhea Ann.
Pareho silang ngumiti.
Maliit.
Magalang.
Mali hindi dahil mukhang masama.
Mali dahil mukhang walang laman.
Nanginginig ang boses ni Maricel.
“Sir… hindi sila ganyan ngumiti.”
Sa malinis na board, kung saan wala dapat chalk, may mahinang linyang lumitaw.
ANCHORS PRESENT
Epilogue: Ang Klase sa Tapat ng Daungan
Makalipas ang ilang taon, operational pa rin ang school.
Repainted na ang walls.
May bagong gate signage.
May CCTV na sa ilang hallway.
May bagong teachers.
May bagong students.
May bagong stories.
Pero yung classroom sa lumang building malapit sa direction ng port, hindi na ginagamit bilang regular classroom.
Storage na raw.
“Matagal na pong prank lang iyon,” sabi ng guard kina Kenneth at Allan. “Naayos na po iyon dati.”
“May records pa po?” tanong ni Allan.
“Ewan ko lang, Sir. Tagal na nun.”
“Teacher April?” tanong ni Kenneth. “Teacher Rhea Ann?”
Nagbago ang mukha ng guard.
“Ah. Nag-transfer po yata.”
“Saan?”
Hindi ito sumagot agad.
“Hindi ko na po alam.”
May staff na nagbukas ng lumang classroom para sa kanila.
Amoy alikabok.
Lumang papel.
Sirang armchairs.
Floor wax na matagal nang hindi naaamoy ng araw.
Sa isang gilid, nakatambak ang sirang electric fans, old folders, broken bulletin boards, at ilang class records na kinain na ng moisture.
Nandoon pa rin ang board.
Repainted na ang paligid.
Pero sa mismong pisara, may faint marks sa ilalim ng layers ng chalk dust at lumang pintura.
Lumapit si Allan.
“May nakasulat.”
Binasa ni Kenneth.
Halos hindi mabasa.
Pero naroon.
MAY NASA LOOB
“Kunan mo,” sabi ni Allan.
Kinuha ni Kenneth ang phone niya.
Tinutok niya sa board.
Sa screen, nagbago ang sulat.
MAY NASA LOOB NA— KAMI
Ibinaba ni Kenneth ang phone.
Sa totoong board, ang nakikita pa rin:
MAY NASA LOOB
Sa phone screen:
MAY NASA LOOB NA— KAMI
“Don’t replay it,” sabi ni Allan.
“I wasn’t going to.”
Then the classroom speaker crackled.
Hindi na dapat gumagana iyon.
Wala nang nakakabit na system sa room na iyon.
Pero may maliit na boses na lumabas.
“Present po.”
Hindi sumagot si Kenneth.
Hindi rin si Allan.
Sa ilalim ng isang nakatambak na armchair, may kumatok.
Tok.
Tok.
Tok.
Nagkatinginan sila.
Mula sa malayo, narinig nila ang busina ng barko.
Mahaba.
Mababa.
Parang may tinatawag na klase.
Tumingin si Kenneth sa phone sa kamay niya.
Sarado ang camera app.
Itim ang screen.
Pero sa itim na salamin ng phone, may reflection ng classroom.
Sila ni Allan.
Ang board.
Ang mga armchair.
At sa likod nila, hindi tao.
Hindi anino.
Parang maraming batang nakapila.
Tahimik.
Naghihintay matawag.
“Allan,” bulong ni Kenneth.
“Huwag,” sagot ni Allan.
Pero hindi si Kenneth ang nagsalita kasunod.
Mula sa speaker, mula sa ilalim ng armchair, mula sa phone, mula sa board, mula sa mismong hangin ng classroom, sabay-sabay na may bumulong:
“Kami ang inyong narinig.”
Hindi sila sumagot.
Pero sa labas ng classroom, sa pasilyo, may ibang boses.
Hindi bata.
Hindi teacher.
Hindi barko.
Parang boses mula sa ibang kuwento.
Parang lahat ng nauna nilang pinakinggan.
“Kami rin.”
Wala nang ibang pangalan.
Wala nang ibang paliwanag.
Sapat na iyon.
Dahan-dahang lumingon si Allan kay Kenneth.
“Hindi lang pala natin sila pinapakinggan.”
Hindi gumalaw si Kenneth.
“Matagal na pala silang nagsasalita sa atin.”
Sa board, lumitaw ang isang huling linya.
Hindi chalk.
Hindi paint.
Parang basa na umaangat mula sa ilalim ng pisara.
SA SUSUNOD, KAYO NAMAN ANG SASAGOT.
Tumunog ang school bell.
Sa pagkakataong ito, hindi ito tunog barko.
Tunog tawag.
No comments:
Post a Comment