Raising the Bar: Taasan ang Qualification ng mga Opisyal

All elected officials, from Congress to the President, should hold at least a master’s degree. Isipin mo, sa gobyerno, ang minimum requirement para sa mga managerial positions at para sa mga empleyado na may Salary Grade 20 pataas ay master’s degree. Maliban dito, ang public school teachers ay kailangan ng at least 18 units ng master’s degree para lang makapagturo o ma-promote, sana naman ay ganoon din ang pamantayan sa ating mga halal na opisyal.

Kung iisipin, malaking responsibilidad ang nakaatang sa kanila, pagbalangkas ng mga batas, pagdedesisyon para sa buong bansa, at pamumuno sa milyun-milyong mamamayan. Dapat mas mataas ang pamantayan, hindi mas mababa. Hindi lang ito tungkol sa diploma, kundi sa discipline, commitment, at depth of knowledge na kadalasang natututuhan sa mas mataas na antas ng edukasyon.

Kaya kung ang ordinaryong manggagawa ay pinipilit mag-aral pa para umangat, hindi ba’t makatarungan lang na ang mga lider natin ay may parehong, kung hindi man mas mataas, na standard?

Sa ngayon, ayon sa 1987 Philippine Constitution, ang minimum requirement para sa Congress ay able to read and write at may edad at residency requirement (Art. VI, Secs. 6 at 3), habang para sa Presidente naman ay natural-born citizen, registered voter, able to read and write, at least 40 years old, at resident for at least 10 years (Art. VII, Sec. 2). Wala itong hinihinging educational attainment. Kaya kung tutuusin, kahit high school graduate o college dropout ay puwedeng mahalal bilang pinuno ng bansa.

Dahil dito, panahon na para isulong ang constitutional reform. Kailangan nang amyendahan ang mga probisyon ng Konstitusyon ukol sa minimum qualifications ng ating mga halal na opisyal. Hindi ito para maging elitista, kundi para siguraduhin na ang mga nagdedesisyon para sa sambayanan ay may sapat na kaalaman, disiplina, at kahandaan sa hamon ng pamumuno.

Posisyon sa CSC Memorandum Circular No. 3, Series of 2025

Noong nakaraang linggo , naglabas ang Civil Service Commission (CSC) ng Memorandum Circular No. 3, Series of 2025, na nagbabawal sa mga empleyado ng gobyerno na magsagawa ng ilang aktibidad sa social media, tulad ng pag-"like," pag-"share," pag-"comment," pag-"repost," o pag-"follow" sa account ng isang kandidato o partido, kung ito ay may layuning humingi ng suporta para sa o laban sa isang kandidato o partido sa panahon ng kampanya. Bagama't mahalaga ang layunin ng CSC na panatilihin ang political neutrality sa serbisyo publiko, may mga isyu na lumalabas tungkol sa posibleng paglabag nito sa karapatan ng malayang pagpapahayag na ginagarantiyahan ng Saligang Batas.​

Ayon sa Article III, Section 4 ng 1987 Saligang Batas, "Walang batas na dapat ipasa na nagbabawas sa kalayaan sa pananalita, pagpapahayag, o pamamahayag." Ang simpleng paggamit ng social media, tulad ng pag-"like" o pag-"share" ng mga post na may kaugnayan sa politika, ay maaaring ituring na anyo ng malayang pagpapahayag. Sa kaso ng Gonzales v. COMELEC (G.R. No. L-27833, Abril 18, 1969), kinilala ng Korte Suprema ang kapangyarihan ng estado na regulahin ang mga aktibidad na may kaugnayan sa eleksyon upang mapanatili ang kaayusan at integridad nito. Gayunpaman, binigyang-diin din ng Hukuman na ang anumang regulasyon na naglilimita sa mga pangunahing kalayaan ay dapat na makatwiran at hindi labis na sumasakal sa mga karapatan ng mga mamamayan.​

Sa ilalim ng Memorandum Circular No. 3, itinuturing na partisan political activity ang simpleng pag-"like" o pag-"share" ng mga post na may kaugnayan sa isang kandidato o partido. Ito ay maaaring ituring na labis na paghihigpit sa karapatan ng mga empleyado ng gobyerno na magpahayag ng kanilang saloobin. Bagama't may lehitimong interes ang estado na panatilihin ang neutrality ng serbisyo publiko, ang ganitong klasipikasyon ay maaaring hindi makatwiran at labis na sumasakal sa malayang pagpapahayag ng mga empleyado.​

Bagama't mahalaga ang layunin ng CSC na panatilihin ang political neutrality sa serbisyo publiko, ang mga probisyon ng Memorandum Circular No. 3, Series of 2025, ay maaaring ituring na labis na paghihigpit sa karapatan ng malayang pagpapahayag ng mga empleyado ng gobyerno. Mahalagang muling suriin ng CSC ang mga probisyong ito upang matiyak na ang mga ito ay naaayon sa Saligang Batas at hindi labis na sumasakal sa mga pangunahing karapatan ng mga mamamayan.

OPINION: Addressing the Struggles of 21st Century Teachers in the Philippines

Teaching is one of the most challenging yet rewarding careers one can pursue. However, in the 21st century, teachers face a unique set of struggles that can make their job even more difficult. In the Philippines, teachers in the Department of Education (DepEd) are facing issues related to the attitudes of learners, the implementation of child protection policies, teacher protection, compensation, and overwhelming workloads. These struggles can take a toll on a teacher's physical and emotional well-being, making it difficult for them to effectively fulfill their role in shaping the future of the country. But it is important to note that these struggles can be overcome with proper support and resources.

Attitudes of Learners

One of the biggest struggles that 21st-century teachers face is dealing with students who have negative attitudes toward learning. These students may be disengaged, uncooperative, or even disruptive in the classroom, making it difficult for the teacher to effectively teach and for other students to learn. This can be a result of a variety of factors, such as personal problems, lack of interest in the subject matter, or poor home environment. But it is the responsibility of the teacher to find ways to engage and motivate these students.

Teachers can adopt different strategies to address and improve student attitudes. One approach is to set up a positive classroom culture where students feel respected and valued. Teachers can also try to build a positive relationship with their students, by getting to know them and understanding their individual needs. Additionally, providing opportunities for student engagement and making the learning experience more interactive and hands-on can help to increase student motivation and engagement.

Implementation of Child Protection Policies in DepEd

Another struggle that teachers in the Philippines face are the implementation and enforcement of child protection policies in schools. The DepEd has established policies to protect students from abuse, exploitation, and discrimination, however, implementing these policies in the classroom can be challenging. Teachers may not always be aware of the policies or may not know how to properly report a case of abuse. Additionally, there may be a lack of support and resources available to teachers to properly implement and enforce the policies. But it is the responsibility of DepEd to ensure that the teachers are well-equipped to implement these policies.

To address this struggle, DepEd should provide regular training and education for teachers on child protection policies and how to report cases of abuse. Additionally, schools should have a designated person in charge of handling and addressing cases of abuse and exploitation. Furthermore, DepEd should provide support and resources to schools to effectively implement and enforce the policies.

Teacher Protection

Teachers in the Philippines also struggle with issues related to their physical and emotional safety in the classroom. In some cases, teachers may be subjected to verbal or physical abuse from students or parents. Additionally, teachers may be at risk of burnout or stress due to the overwhelming workload and lack of support. But it is the responsibility of DepEd to ensure the safety and well-being of the teachers.

To address this struggle, DepEd should establish policies and procedures to protect teachers from abuse and provide support for teachers who have experienced abuse. The DepEd should also provide training and education on stress management and mental health support for teachers. Additionally, the DepEd should establish a system of fair compensation and reduce the workload of teachers to prevent burnout.

Compensation and Workload

Another major struggle that teachers in the Philippines face are the lack of fair compensation and overwhelming workload. Teachers are often underpaid and overworked, which can lead to burnout and a lack of job satisfaction. Additionally, the lack of compensation can make it difficult for teachers to provide for their families and meet their basic needs. But it is the responsibility of DepEd to ensure that teachers are compensated fairly and not overburdened with the workload.

To address this struggle, DepEd should establish a fair compensation system for teachers that takes into account their qualifications, experience, and workload. This will not only help to attract and retain talented teachers, but it will also help to improve the overall quality of education in the Philippines. Additionally, DepEd should work to reduce the workload of teachers and provide support to help teachers manage their workloads more effectively. By providing teachers with the necessary support and resources, they can be better equipped to handle the challenges they face.

The struggles that 21st-century teachers in the Philippines are not insignificant and require immediate attention. The Department of Education (DepEd) has a crucial role in addressing these issues, from the national level down to the school heads. They should make a concerted effort to support and provide necessary resources to address these issues of student attitudes, implementation of child protection policies, teacher protection, compensation, and overwhelming workloads. By providing teachers with the proper support and resources, they can be better equipped to handle the challenges they face and effectively fulfill their role in shaping the future of the country. They must take responsibility to ensure that the needs of the teachers are met.

OPINYON: Rebisyonismong Pangkasaysayan

Ang kasaysayan ay hindi tsimis. Subalit ang mga nilalaman nito ay maaaring naaapektohan ng mga personal bias. Kadalasan, laging nakabatay sa mga opinyon, karanasan, punto de vista, at paniniwala ng mga taong sumusulat nito. Dumaan man sa masalimuot at komprehensibong fact-checking ang ano mang bersyong nailalathala ng mga historyador hindi natin maikakaila na kadalasan ang bersyong kanilang ipinakikita lamang ay mula iisang angulo nito. Maaaring sa mga natalo, o hindi naman kaya ay mula sa mga nagwagi.

Sa mahabang panahon, naniwala tayo na “si Fernando de Magllanes ang naka diskubre ng Pilipinas” o di naman kaya “si Juan Sebastian Elcano, kasama ang mga natitirang tripolante ng Ekspidisyon ni Magallanes, ang mga unang tao na nakaikot sa mundo”. Subalit, tunay nga bang ito ang kasaysayan o marahil ito ang isinasaad sa bersyon ng kasaysayan na ating natutunan sa mga paaralan?

Sa kasalukuyan, may mga nagaganap na pagwawasto sa kasaysayan. Kasaysayan na isinulat ng mga nasa kapangyarihan, may kapangkarihan, at impluwensya sa lipunan. Tinatawag nila itong “Rebisyonismong Pangkasaysayan o Historical Revisionism”. Ang paglalahad ng bagong angulo o bersyon ng kasaysayan na taliwas sa ating kinagisnang tama. Ayon nga sa pahayag ni Ambeth Ocampo sa isa sa kanyang mga talumpati. “Historical Revisionism aims for Truth, to revise for Falsehood is Historical Denialism”. Iniwawasto lamang nito ang mga maling aspekto ng kasaysayang isinulat ng mga taong ganid sa kinang ng katanyagan at kapangyarihan.

Ang kasaysayan ay maaaring mula sa Tsimis. Halimbawa nito ay si Jose E. Marco. Siya ay naging tanyag sa limang mga kasulatan na tumatalakay sa kasaysayan ng pre-colonial na Pilipinas at isa sa mga ito ay ang Kasaysayan ng Kodigo ni Raja Kalantiaw. Sa mahabang panahon ay naniwala tayo na ang mga ito ay tunay. Subalit ayon sa pag-aaral at pagsusuri ni W.H. Scott, na lahat ng manuskrito na ibinigay ni Marco ay sinadya at tikay na may pandaraya. Sa katunayan, tatlong dekada matapos mailathala ang mga puna ni Scott kay Marco ay idineklara noong 2004 ng National Historical Institute na ang Kodigo ni Kalantiaw ay isang huwad o “hoax”.

Walang masama sa pagpapakita ng ibang angulo o bersyon ng kasaysayan. Binubuksan lamang nito ang ating kamalayan sa mas malalim na pag-unawa ng nakaraan. Natututo tayong magtanong at mag-isip kung alin ba sa mga bersyong ito ang dapat nating paniwalaan at yakapin. Sa huli, ang kasaysayan ay kwento natin. Kwentong nakabatay sa mga karanasan, tagumapay man o kabiguan. Kwentong kapupulutan ng mga aral. Kwentong nagbibigay pagkakilanlan.

Just Saying 01: House Speaker Arroyo

Isa sa mga natutunan ko noong ako ay nasa kolehiyo ay ang pag galaw ng ekonomiya at politika sa bansa. Bago pa man mahalal si PNoy na bilang pangulo ay saludo na talaga ako kay #PGMA sa mga economic reforms na ginawa nya.
There was a financial crisis on 2008 pero hindi ito masyadong naramdaman ng ating bansa. Ang paglago ng  ekonomiya during the time of #PNoy ay resulta ng mga economic policies and reforms na ipininatubad nya habang siya ay pangulo. Dumami ang mga dayuhang namumuhunan sa ating bansa sa pagkalipas ng 9 years ng kanyang adminiatrasyon, malayo sa lagay ng ating bansa noong 1997-2001 kung saan ang ating bansa ay umiinda sa naganap na Asian Financial crisis... Sa panahon ni #PDu30, ang mga nararanasan ng ating ekonomiya ay maiuugnay natin sa pamumuno ng mga nakaraang administrasyon. Ang pagbabago sa mga polisiyang ito ay hindi agad nararanasan, kung hindi ang mga serbisyo at benipisyong ipinangako ng mga pagbabagong ito ay mararanasan natin sa paglipas ng panahon... Walang instant solution sa mga problema... Kaya kung gusto mo ng pagbabago, don't be a part of the problem, be one of the solutions for it.

There are no perfect leaders. Marcos might be great, but he committed many crimes.  C. Aquino, brought back democracy but she brought crisis. Ramos was great, but Asian Financial Crisis hit so hard to our country. Erap, was just Erap. LOL. Arroyo fixed the economy but was accused of so many crimes and was imprisoned.  N. Aquino fought for West Philippine Sea, eradicate the use of Wangwang but failed in many aspects of good governance and leadership.  And now, Duterte with his economic reforms, war against illegal drugs, build^3 programs, eradication of Endo we still look for his wrong doings.  Our leaders are not perfect.  We are not perfect.  They do damn things just like the rest of us.  Is it be okay to support them for all the good things that they are doing right now instead of complaining for the things that we want that they are failing to give us?

The button line is PGMA is perfect for the position of Lower House Speaker.

Just saying.